tocht naar de waarheid

De laatste scène is misschien ook de mooiste. Stormachtig weer, hoge golven waarin een bootje voortploegt om een man weg te brengen naar het passagiersschip in de baai....

Het duel, zijn kleine, verfijnde roman, bevat alles waarvan je vermoedt dat deze Rus het beschrijven waard vond. In een uithoek aan de Zwarte Zee leeft een aantal mensen langs elkaar heen. Vriendschappen ontploffen ieder moment, vijanden veranderen in weldoeners, liefdes wankelen, althans zo lijkt het. Niets is wat het lijkt. Het gaat voortdurend net anders dan gedacht, het leven voltrekt zich van noodrem naar noodrem. Tsjechow is een grootmeester van de sfeertekening. Op het juiste ogenblik waait het, is er nevel, valt het licht van de morgenzon op een tafel. Hij spint zijn webjes van intrige, roddel en verraad. Hij ontgoochelt de lezer en zijn personages, maar hij wekt ook weer verwachting. Zo 'waaien' we zijn verhaal door, meegenomen door een onbestemd gevoel dat er iets zal gebeuren dat we niet moeten missen.

Het duel: de story doet er nauwelijks toe, de mensen leer je niet werkelijk kennen, de omstandigheden van hun levens raken je niet echt. En toch houden de woorden stand, Tsjech ows vertelling blijft je de baas. Je vraagt je niet af waarom je doorleest, je zet twee stappen vooruit, en een stap achterwaarts. Tot aan de laatste zin: 'Het begon zachtjes te regenen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden