Tocht door villa zonder climax

Al dertig jaar is Hans Tuerlings verslaafd aan Italië. Drie jaar geleden zette hij die verslaving om in een megalomaan idee: casa del sogno, een zestiendelige danscyclus met als uitgangspunt de extravagante droomvilla aan het Gardameer van schrijver, filosoof en fascist Gabriele d'Annunzio....

Nu, in het vierde deel, is de artistiek leider van het Tilburgse dansgezelschap Raz aangekomen in de Stanza del mappamondo, de kamer van de wereldkaart, waar een levensgrote aardbol omgeven is door rijen volgestouwde boekenkasten. Daarvan zien we niets terug op het kale toneel. Tuerlings droomt in Mappamondo weg naar de wereld van de Italiaanse filmdiva's. Zijn blik waaiert uit naar mondaine pleinen waar robuuste mannen fijnbesnaarde vrouwen tegen het lijf lopen.

Direct vanaf het begin rennen zeven dansers het podium op. Daar draaien ze om hun as, huppelen de onrust uit hun lijf, rillen met hun schouders bij een aanraking met het andere geslacht of geven beleefd een handkus voor ze de ander begeleiden bij het verdwijnen tussen de coulissen. De mannen, gekleed in zwart/wit, zijn driesoortig: de stoere Karl Schappell in een hemdje dat zijn spierballen vol tatoeages accentueert, de jongensachtige Gavin Louis die iedereen dienstbaar ondersteunt en de dandy Jan Zobel wiens blonde lokken een regen van zweet veroorzaken.

De vrouwen dragen zwierige rokken in complementaire kleuren. Soms bevriezen ze in tragische pose: de armen naar de hemel geheven, het hoofd in de nek. Toch heeft alleen Gabi Sund de flair van een diva. Zij verleidt het publiek met schalkse blikken zonder haar innerlijk prijs te geven. Zij houdt deze voorstelling overeind.

Tuerlings' choreografie is dit keer een continue herhaling van zetten, met weliswaar verschil in detail, maar zonder een climax, zonder de toeschouwer te vangen in een bedwelmende draaikolk. Zijn taal waaiert uit en vervliegt, zoals opzwepende strijkers uit de repetitieve Chairmen Dances van componist John Adams telkens weer starten nadat de geluidsknop abrupt is dichtgedraaid. Kort voor de première besloot Tuerlings de dansmuziek van Eddy de Clerq, godfather van de house, niet te gebruiken. Twee eerdere casa del sogno-voorstellingen werden door De Clerq naar een muzikaal en dansant hoogtepunt gemixt.

De symfonie van Adams is niet half zo spannend. En de Engels gesproken tussentekstjes van Schappell hadden op zijn minst Italiaans moeten zijn, als zelfs de folder Italiaanse omschrijvingen kent. 'I told you, it was a lovestory', zegt hij een paar keer in een microfoon. It wás a lovestory, misschien is de liefde tussen Tuerlings en Italië over. Of andersom: slaat deze te grote liefde hem blind.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden