'Toch ging het dak eraf'

Raemon Sluiter (34) was ballenjongen in Ahoy en debuteerde in 1998 in het hoofdtoernooi. Zijn beste prestatie was een finaleplaats in 2003.

'Ik was ballenjongen bij spelers als Mark Koevermans, Brad Gilbert, Jacob Hlasek en Magnus Gustafsson. Gilbert was een ongelofelijke hork. Je hoeft een ballenjongen niet te bedanken na afloop van een partij. Maar deze man stond aan de andere kant van het spectrum. Toch werd ik als klein mannetje al gegrepen door de ambiance van Ahoy. Je had toen nog avondpartijen, die tot diep in de nacht duurden. Mijn luiken vielen bijna dicht, maar ik wilde niks missen.


'Ook als speler ging ik met de metro naar Ahoy. Ik kon thuis slapen en mijn vrienden en familieleden zaten op de tribunes. In 1998 kwalificeerde ik me voor het eerst voor het hoofdtoernooi, toen Sander Groen de tweede set weggaf. Na de eerste set sprak hij al de legendarische woorden: 'Jullie kunnen hem echt niet de tophonderd in klappen hoor.'


'Ik ben er trots op dat ik me een kind van Ahoy mag noemen. Ik kende iedereen daar, de mensen van de directie, de bank, de chauffeurs, de beveiliging en mijn vriend en materiaalman Leo Delwel. In 2003 haalde ik de finale. De loting zat mee, Juan-Carlos Ferrero zakte in de kwartfinales na drie games door zijn enkel en ik hoefde met Grosjean slechts één wereldtopper te verslaan.


'Het was enkele maanden na de dood van toernooidirecteur Wim Buitendijk. Voormalig bondscoach Stanley Franker was interim-directeur, maar je merkte aan alles dat er een grauwsluier over het toernooi hing. Zo werd al voor de finale een minuut stilte gehouden ter nagedachtenis aan Buitendijk.


'In een voetbalstadion gaat het daarna los, in Ahoy voelde je dat de stemming bedrukt was. Het publiek kwam niet los, de wedstrijd kwam nooit tot leven. Toch zou ik ook zonder die herdenking niet van Max Mirnyi hebben gewonnen.


'Voor mij is dan ook de nederlaag in 2004 in de kwartfinale tegen Ferrero mijn mooiste herinnering aan Ahoy. Ik had hem in 2001 verslagen bij mijn debuut in de Davis Cup, hij was num- mer 1 van de wereld geweest. Die avond kwam alles samen voor dat jochie uit Hillegersberg. Ik weet uit ervaring hoe lastig het is om die hal op gang te krijgen, op de eerste ring zitten vaak mensen die niet veel met tennis hebben.


'Toch ging het dak eraf in Ahoy. Ik speelde waanzinnig tegen Ferrero, kreeg nog een matchpoint en verloor de tiebreak van de derde set met 12-10. Alles klopte, behalve de uitslag. Ik heb in Ahoy ook draken van partijen afgeleverd, zoals die tegen Coria in 2005 op een maandagmiddag.


'Achteraf bleek dat ik in 2008 te vroeg afscheid had genomen in Ahoy. Hoe ontroerend dat eerbetoon ook was, ik kon het niet intens beleven. Ik was er met mijn hoofd al niet meer bij. Mijn nichtje was ongeneselijk ziek, ze zou binnen een jaar overlijden. Tennis stond al op het tweede plan. Vorig jaar dacht ik na de renovatie van Ahoy nog even: ik zou graag in deze bak willen spelen. Maar ik wist ook na mijn comeback in 2009 al dat ik niet goed genoeg meer was.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden