Tjakka

IK HOU er niet van mezelf te citeren, maar soms moet 't...

Vijf jaar geleden richtten Leidse psychologiestudenten een comité op dat ze Comité achter René tot het Einde noemden, afgekort CARE. René was professor Diekstra, die er op was betrapt dat hij wel eens een half studieboek van iemand anders had overgeschreven.

Zijn studenten, die hem zeer beminden, voerden actie voor zijn eerherstel, want een beetje plagiaat vonden ze nauwelijks een vergrijp. Maar het universiteitsbestuur wilde de wetenschappelijke standing ophouden en hield voet bij stuk, d.w.z.: het regelde met de vertrekkende hoogleraar een prettige handdruk.

Eigenaardig natuurlijk. Als ze zichzelf als alma mater serieus hadden genomen, zouden ze nooit met een vakgroep psychologie hebben durven komen.

Dus ik schreef:

'Bolkestein is in de Kamer nog eens weggehoond omdat hij selectie aan de poort bepleitte. Vooral van de Parij van de Arbeid kreeg hij de wind van voren: aan competitie en prestatie hebben we hier geen behoefte. Ook aan het Rapenburg is daarom geen poort meer te bekennen, laat staan een wachter. Hoe had Diekstra anders zijn joyeuze entree kunnen maken? Nog even, dan zullen ook Jomanda, Klazien uit Zalk en Emile Ratelband er hun inaugurele rede komen houden.'

Het is nog geen leerstoel, dat geef ik toe. Maar zo is het met allerlei andere mallotige richtingen ook gegaan: begonnen als een aardigheidje, maar voor je het goed en wel in de gaten had, barstte het van de doctorandussen in de meest potsierlijke disciplines.

Vergeet bovendien niet dat de cursus hete kolen geen ludiek ontgroeningsidee was van een studentenvereniging waar ze het leven van een losse foet wel vaker op het spel zetten. De uitnodiging aan Ratelband viel onder de verantwoordelijkheid van de universitaire El-Cid-commissie, die in Leiden de introductieweek voor eerstejaars organiseert, dus zeg maar gerust dat het mede een idee is geweest van de Leidse rector magnificus.

Dat maakt het extra schrijnend. Als ze nou in Tilburg, Nijmegen of Wageningen de nieuwe kinderen op een middagje Ruud van Big Brother of Hendrik Jan de Tuiman trakteren - alla.

Maar Leiden!

Dan denk je toch meteen aan Armenius, aan Boerhave, aan Piet Paaltjens, aan Snouck Hurgronje of aan Huizinga, die zich allemaal in hun graf moeten hebben omgedraaid toen het nieuws op hun kerkhoven begon rond te zingen. Hun nageslacht had zich dus medeplichtig gemaakt aan de praktijken van een halve gare, dus direct of indirect ook aan de brandwonden van zestien jonge potentiële intellectuelen.

Direct, denk ik zelf.

Een woordvoerder van de Leidse universiteit verklaarde volgens de Volkskrant 'dat het nog onduidelijk is of Ratelband verantwoordelijk kan worden gesteld', en hield er rekening mee 'dat sommige slachtoffers stappen zullen ondernemen' tegen de showmaster.

Het moet niet krankzinniger worden.

Vijftienhonderd aankomende studenten laten zich op gezag van de rector magnificus van Leiden wijsmaken dat ze, mits positief denkend, met een gerust geweten drie hoog uit het raam kunnen springen, tachtig man melden zich vrijwillig - 'als de El-Cid-commissie het zegt, zal het wel geen kwaad kunnen' - de helft ligt ten slotte dood op straat, en de zegsman van de rector magnificus zegt het incident 'te betreuren', en sluit juridische demarches niet uit.

Terwijl de beklaagde zonder blikken of blozen kan volhouden dat de overledenen tijdens hun sprong aan de verkeerde dingen hebben gedacht - en de rechter heeft niet eens het rapport van een Diekstra-achtige klinisch psycholoog nodig om zelf meteen te zien: die man is gestoord.

Raar, dat El Cid dat niet zag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden