Titelverdediger Spanje niet opgewassen tegen winnaarshart Italianen

Monumentaal was de Italiaanse overwinning op Spanje (2-0), dat na acht jaar zijn laatste adem uitblies als kampioen van Europa. Ja, Spanje had grotere namen en grotere prijzen, maar Italië had een groter winnaarshart, telkens van vers bloed voorzien door een feilloze tactiek.

De Spaanse Sergio Ramos. Beeld epa

Ode aan de fantastische teamgeest was de cruciale 1-0 na ruim een half uur van verdediger Giorgio Chiellini, die twee jaar geleden op het WK nog was gebeten door de gekte van Suarez. Chiellini, de Professor genoemd vanwege zijn studies, is vaak anoniem als het om loftuitingen gaat, maar hij verdedigde soeverein, vrijwel zonder overtreding. En hij scoorde dus.

De Squadra Azzurra was de symbiose van opperste concentratie, vastberadenheid en een tot in details uitgewerkt plan, met ook doelman Buffon als uitblinker. Kort voor tijd redde hij fabuleus op een schot van Piqué. Hij pept zichzelf telkens op, door het volkslied te zingen in trance, door af en toe een sprongetje te maken van vreugde. Hij is 38 en doet nog steeds mee op het hoogste podium. Hij plukt elke dag, in het besef hoe sportgeluk het hart verwarmt.

Pelle scoorde opnieuw met een volley. Beeld afp

Italië is een team

Italië is een team. Spanje was een team, aangevoerd door Iniesta en co, van wie menigeen mogelijk stopt. Italiaanse media schreven bladzijden vol over het ontbreken van sterren, of over het verblijf van Pirlo in de Amerikaanse competitie. Trainer Antonio Conte, straks constructeur van een nieuw Chelsea, kapselde zijn vroegere defensieblok van Juve, met Buffon, Barzagli, Bonucci en Chiellini, in een elftal met offensief uitwaaierende vleugelverdedigers, met een stevig middenveld en ook met lust tot aanvallen, gesymboliseerd door de voortreffelijke Pellè.

'Ik wist dat deze spelers iets groots, iets buitengewoons in zich hadden', zei Conte. 'Vandaag hebben we laten zien dat Italië meer is dan catenaccio.' Wat heet. Oud-Feyenoorder Graziano Pellè stond aan de basis van de 1-0 en was, in blessuretijd, na een eminente counter goed voor de 2-0, net als tegen de Belgen. Een dreun van een halfvolley liet hij in het net suizen, van dichtbij. Niet Spanje, maar Italië voetbalt dus zaterdag tegen het schier ongenaakbare Duitsland in de kwartfinales.

Hongerig welpenjong

In de overweldigende eerste helft bliezen de Italianen de Spanjaarden van het veld, met lef over de vleugels, altijd steunend op dat granieten blok achterin, dat een stootje kan hebben. Conte is langs de zijlijn de nerveuze, gepassioneerde dirigent van het voetballende orkest, de baas over de zwerm vogels die gedragen door een symfonie over het veld vliegt.

Conte, maniakaal dansend in en buiten zijn vak, schreeuwde, eiste, trapte zelfs een bal weg. Oudgediende Vicente Del Bosque is bij Spanje het andere uiterste. Met de handen in de zakken keek hij toe, nog even lekker in zijn dug-out toen het stortregende, terwijl Conte buiten was.

Het hongerige welpenjong Italië kwelde de vermoeide leeuw in de schaduw van de boom. De leeuw ontwaakte van zoveel dartele speelsheid in de zon, maar toen was het eigenlijk al te laat. Spanje oogde wat vermoeid, verwend door succes, en vooral zonder aanvallende stootkracht. Is dat vreemd, in een land dat het clubvoetbal beheerst, dat uitstekende middenvelders moet thuislaten, maar het aanvallende werk bij de topclubs laat uitvoeren door gastarbeiders als Bale, Ronaldo, Benzema, Suarez, Messi, Neymar en Griezmann?

Graziano Pellè

Twee jaar nadat Spanje de wereldtitel inleverde bij Duitsland, door in de groep met Oranje niet eens de groepsfase te overleven, is het dus de hegemonie over Europa kwijt, na 2008 en 2012. In beide toernooien was Italië verslagen.

Italië was dus tactisch beter, frisser en gedrevener in de veredelde versie van Juventus - Barcelona. Conte had in zijn laatste groepsduel, tegen Ierland, een vrijwel ander elftal opgesteld. De romp van zijn ploeg voetbalde op 17 juni tegen Zweden, terwijl Spanje op 21 juni nog voluit moest tegen Kroatië, toen de ploeg in de slotfase verloor en naar de moeilijke kant van het schema viel.

Een eervolle vermelding in het impressionisme van de Italiaanse meesters verdiende Graziano Pellè, die Koeman en Feyenoord al geregeld heeft bedankt voor de opwaardering van zijn loopbaan. Bij het eerste doelpunt verdiende hij een vrije tap, toen Ramos een overbodige overtreding op hem beging. De Gea kon het schot van Eder alleen keren, waarna Chiellini de bal na wat gefrommel met de knie in het doel liep.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.