Tips Eurosonic/Noorderslag

De programmering op Eurosonic/Noorderslag is als vanouds superieur. V's poprecensenten kozen daaruit weer het beste.

Death Alley behoort tot één van de bands die je moet zien op Eurosonic/Noorderslag Beeld Rick Erfmann

Garagerockfeest

Eurosonic/Noorderslag kan niet passeren zonder spetterend garagerockbandje op het programma. Groningen is dankzij een paar enthousiaste platen- en podiumbazen de garagerockhoofdstad en bracht ons bandjes als het vies rockende maar hyperaanstekelijke Traumahelikopter.

Nieuwe garagehoop is de Groninger band The Black Cult, die eind januari een debuutplaat uitbrengt met van die superkorte, stekelige popliedjes met overstuurde fuzz-gitaren en een heel grote bek. De band stond vorig jaar al op festival Noorderslag en mag dit jaar aantreden op het Europese showcasefestival Eurosonic.

Maar om nu te zeggen dat zanger en gitarist Douwe Doorduin (21) zich op Eurosonic eens flink Europees in de kijker gaat spelen: nee. 'We komen net met onze eerste plaat en willen komend jaar vooral lekker in Nederland spelen. We beginnen na Eurosonic in podium Vera, onze thuisclub. Daar kan mijn moeder eindelijk horen dat we wél leuke muziek maken.'

The Black Cult

Toch is Eurosonic belangrijk voor The Black Cult, zegt Doorduin. Al was het maar door de feestjes naast de officiële programmering in cafés, oefenruimtes en kelders. 'Die feestjes werden de afgelopen jaren steeds belangrijker. Soms zijn er echt tien tegelijk bezig en als liefhebber van een bepaalde niche kun je helemaal je eigen route kiezen. En op die feesten is dus ook de beste garagerock te vinden.'

Dankzij de feestcultuur rond Eurosonic zijn de Groningers zelf meer betrokken geraakt bij het festival, zegt Doorduin. 'Voorheen hoorde je vaak: heel Europa komt hier naar bandjes kijken en het Groningse publiek blijft lekker thuis. Maar door de gratis feesten komen ze toch van de bank.'

Ultieme tip van Doorduin, die er dus verstand van heeft, voor liefhebbers van de rammelende gitaarrock: 'Het feest Zadelpijn, waar Traumahelikopter optreedt met een nieuwe set, van hun binnenkort te verschijnen plaat. O ja, we staan er zelf ook.'

The Black Cult speelt 13/1 in de Jack Daniel's Barn, 14/1 op het feest Zadelpijn in De Gym, met o.a. Traumahelikopter, Teen Creeps, The Homesick, en 15/1 in de Garage van Klaas

Herontdekken: Agnes Obel (2011)

Behalve van James Blake werd in editie 2011 ook veel verwacht van de Deense zangeres Agnes Obel. Het was even schrikken toen ze haar eerste show wegens ziekte moest afzeggen. Maar haar optreden, een dag later in het Paleis, maakte veel goed. De verstilde pracht van haar pianoliedjes op het debuutalbum Philharmonics had al de nodige indruk gemaakt. Ziekjes en wat schor of niet: het applaus was oorverdovend.

Marble Sounds

De Vlaamse band Marble Sounds maakt lyrische popliedjes met troostende kracht. Rustige songs, gekenmerkt door de manier waarop ze de luisteraar zijdelings benaderen, maar zelfs in de uptemponummers is een bescheiden melancholie voelbaar. De band bestaat al sinds 2007, maar pas sinds 2010 tekende zich het nationale succes zich af, toen het eerste volwaardige album uitkwam. In 2013 scoorde de band zijn grootste hit in België met Leave a Light On. Een door piano en zang van Pieter Van Dessel aangedreven wiegeliedje, met een melodie die klassiek aanvoelt en die uitgroeit tot een zachte kracht van formaat om daarna weer weg te sterven. De haast fluisterende stem van Van Dessel heeft iets terloops. Groots in het kleine gebaar.

Marble Sounds, 15/1, USVA

Marble Sounds Beeld Agathe Danon

BeGun

Melodieuze elektronische muziek met een tegelijk ritmisch en kalmerend karakter, alsof synthesizers hun mantra's in je speakers fluisteren. Gunsal Moreno uit Barcelona, beschouwd als een van de belangrijkste musici van een nieuwe golf Spaanse artiesten in elektronische muziek, noemt het zelf landschapselektronica. Dat verklaart misschien waarom veel tracks naar wereldsteden heten, zoals Shanghai, San Francisco en Madrid. Alles borrelt als een statisch ballenbad, waarin je wordt ondergedompeld. Zelfs de snelle breakbeats die in- en uitzoomen in Madrid zijn eerder rustgevend dan opgefokt. Shanghai werd in de Spaanse pers uitgeroepen tot belangrijkste elektronische nummer van 2013. Maar ook buiten zijn landsgrenzen maakt BeGun indruk. De geluidstovenaar kreeg goede besprekingen bij zowel het hippe internationaal jongerenmagazine Vice als het traditionele BBC1.

BeGun, 14/1, Simplon

BeGun

Samm Henshaw

Tegelijk met Blossoms, waar het ongetwijfeld dringen wordt, speelt elders in Groningen Samm Henshaw. Moeilijk kiezen. Want dat Samm Henshaw een Brits talent is om net als Blossoms in de gaten te houden, staat wel vast.

Deze zwarte Londense zanger begeeft zich handig in het schemergebied tussen pop, soul en gospel, en als je een liedje hoort als Autonomy (Slave) of Better, vraag je je af hoe het in hemelsnaam kan dat deze jongen de BBC 'Sound of 2016'-lijst niet haalde. De liedjes zijn prachtig, maar alles hangt natuurlijk ook af van de presentatie. Wordt het een theatrale performance, zoals waarmee Benjamin Clementine zich jaren geleden op Eurosonic in de kijker speelde? Of slaat de wijzer uit naar broeierige soul? Te hopen valt het laatste.

Samm Henshaw, 15/01, De Aa-kerk

Samm Henshaw Beeld Andrew Whitton

Mura Masa

De 17-jarige Brit Alex Crossan, alias Mura Masa, maakt met zijn goocheldoos vol elektronica licht sprankelende bouwwerkjes van synthetische r&b. Als jongen van 15 ontdekte hij Ableton, de software die als hulpmiddel en instrument dient bij het digitaal componeren van muziek. Dat is te horen. Samples, beats uit drumcomputers en synths voeren de boventoon, maar Crossan voegt daar conventionele instrumenten aan toe als drums, gitaar en piano, die hij ook nog eens zelf bespeelt.

Het resulteert in soulvolle dansmuziek met een laboratoriumglans, die desondanks altijd warm klinkt. Het joch is al opgemerkt. In Amerika wordt zijn muziek gedistribueerd door het hippe Interscope-label van Universal. En de single Lovesick, van zijn eerste in 2015 verschenen plaat Someday Somewhere, behaalde de toppositie van de Spotify viral charts in Engeland en de Verenigde Staten. Crossan stond ook nog eens op de longlist van de prestigieuze 'BBC Sound of 2016'.

Mura Masa, 14/1, Simplon

Mura Masa

Death Alley

De plaat Black Magick Boogieland was een van de bruutste Nederlandse rockalbums van afgelopen jaar. Death Alley, met topgitarist Oeds Beydals in de kwartetopstelling, maakt raggende protopunk met net zoveel hints naar onversneden thrashmetal als naar loeiende psychrock van Hawkwind, in lekker puntige garageliedjes. Death Alley maakt muziek in de traditie van de onlangs gestorven Lemmy Kilmister: niet lullen of achterom kijken, rechtdoor rocken. Live is Death Alley een heftig feestje, inclusief knokcirkels voor het podium.

Death Alley speelde vorig jaar al een uitgebreide tournee, in punkkelders en kroegen. Niet heel ongepast dus dat het op Noorderslag aantreedt in de Kelder annex Benedenzaal. Toch maar afdalen met zijn allen.

Death Alley, 16/1, Oosterpoort, Benedenzaal

Death Alley Beeld Rick Erfmann

Georgia

Het comebackalbum Alternative Light Source van Leftfield gehoord, vorig jaar? Die vrouwenstem in de single Universal Everything, dat is de dochter van Neil Barnes, Georgia. Ze timmert ook aan de weg met haar eigen elektronische pop, die op haar in augustus verschenen debuutalbum Georgia nu eens loeispannend is (dwarse beats, weirde synthesizerklanken, veel verwijzingen naar grime en hiphop, ergens in de hoek van Hudson Mohawke) en dan weer de vorm aanneemt van charmante electropop met bakvisteksten. Ze kan met ongeveer álle elektronische instrumenten en studioapparatuur overweg, deze Georgia. En dan te bedenken dat ze aanvankelijk gewoon drummer in een bandje wilde worden. Sterker: dat is ze af en toe ook, bijvoorbeeld in de band van de Londense rapsensatie Kate Tempest, die we óók graag op Eurosonic hadden verwelkomd.

Georgia, 14/1, Platformtheater

Georgia

Soak

Ze is 19 jaar oud, maar als je het karakteristieke jongensachtige koppie van de Ierse Bridie Monds-Watson ziet, zou je haar nog veel jonger schatten. Haar voorkomen draagt ontegenzeglijk bij aan de gevoelens van ontroering en vertedering die haar liedjes bezorgen. Tien ervan belandden op haar debuutalbum Before We Forgot How to Dream, dat ze dit jaar uitbracht onder haar artiestennaam Soak en dat ergens halverwege Cat Power en Beach House rondzweeft. Houd het maar eens droog wanneer ze het hartverscheurende Blud inzet, over de scheiding van haar ouders: 'You've got a problem, I cannot fix it/ Hear the anger through the ceiling/ I wish I'd missed it.' Desondanks, in het refrein: 'You're in my blood.' Haar nachtelijke concert in de Groningse Stadsschouwburg kon wel eens tranentrekkend mooi worden.

Soak, 15/1, Stadsschouwburg

Soak

Canshaker Pi

Zie het Amsterdamse Palio SuperSpeed Donkey een keer live optreden en je bent verkocht aan de branie, de ADHD à la Arctic Monkeys en de lekkere sneer in de liedjes. Behalve erg leuk is 'Palio' ook een lastig geval. Wil iedereen wel even graag? In elk geval lijken gitarist Willem Smit en bassist Ruben van Weegberg de laatste tijd meer bezig met hun nieuwe bandje Canshaker Pi, dat een debuutsingle uitbracht op het Tender Records-label van Tim Knol. Minder Arctic Monkeys, iets minder melodie misschien ook, maar des te meer energie en dynamiek. Canshaker Pi serveert op Amerikaanse leest geschoeide garagerock. Wie na beluistering van Looking for Love on Ibiza nog niet overtuigd is, wordt dat wel wanneer hij Canshaker Pi live heeft zien spelen. Het gaat stuiven daar, in de bovenzaal.

Canshaker Pi, 16/1, Oosterpoort

Canshaker Pi Beeld Raymond van Olphen

Sranan Gowtu (Surinaams Goud)

Onder de noemer Sranan Gowtu presenteert Noorderslag zaterdag een keur aan artiesten van Surinaamse afkomst. Daar is altijd een reden voor, maar dit jaar misschien wel meer dan ooit. Natuurlijk, 25 november werd gevierd dat Suriname veertig jaar onafhankelijk was, maar er is meer. De grootste Nederlandse hit van het jaar was namelijk van Kenny B, die opgroeide in Suriname en er zelfs nog in het leger streed. Ook verscheen een prachtig boek, eveneens Sranan Gowtu (Surinaams Goud) geheten, van journalist Diederik Samwel.

Daarin staan de verhalen achter liedjes als Wasmasjien van Trafassi, Tuintje in mijn hart van Damaru en natuurlijk Parijs van Kenny B. Maar de Surinaamse muziekgeschiedenis is zo veel rijker. Artiesten als Sabrina Starke, Ronnie Flex en Oscar Harris staan er in Groningen zeker bij stil.

Sranan Gowtu

Jazeker, dezelfde Oscar Harris die in 1971 Surinaamse pop al de hoogste treden van de hitladder op zong. Ouderen onder ons herinneren zich mogelijk de Toppop-beelden van Soldier's Prayer van Oscar Harris en zijn Twinkle Stars. Of anders wel Song for the Children van tien jaar later. En wat te denken van Trafassi's Edgar Burgos. Tuurlijk kennen we allemaal nog de hit Wasmasjien uit 1985, maar drie jaar eerder bracht Trafassi al het politiek geladen Brombere (Strontkar) uit, waarin de feestband zich kritisch uitliet over het regime-Bouterse.

Burgos is een van de 'iconen uit de Surinaamse muziek', schrijft Samwel in zijn prachtig geïllustreerde boek. Andere iconen als Kid Dynamite en Lieve Hugo zijn al lang niet meer onder ons, maar hun muziek krijgt sinds het Amsterdamse hiphoplabel Topnotch zich erover is gaan ontfermen eindelijk de verdiende aandacht.

Hopelijk biedt het Sranan Gowtu-concert net zo'n rijkdom aan kleuren als boek en cd's. De ode aan Surinaamse muziek had niet beter getimed kunnen worden.

Sranan Gowtu, 16/01, Oosterpoort, Grote Zaal

Herontdekken: Sam Smith (2014)

Daags nadat de Brit Sam Smith in eigen land was uitgeroepen tot aanvoerder van de door BBC samengestelde 'Sound of 2014'-lijst moest de blanke soulzanger in Groningen optreden. Dat deed hij voor een tjokvolle zaal, die echter al snel weer leeg liep. Het klonk vlak, Smith zong dunnetjes en een tikkeltje vals. Zaten ze er dan echt naast, die Britten? Nee, die Smith kon wel wat, zou hij later bewijzen. Hij moest alleen nog even zijn draai vinden.

Blossoms

Gitaarbandjes vormen al een paar jaar niet het meest in het oog springende segment op Eurosonic. Vooral de Britten laten het de laatste jaren afweten, lijkt het. Een blik op de gezaghebbende BBC-lijst 'Sound of 2016', een door popprofessionals samengestelde talentenlijst, leert dat we het aan de overkant van het Kanaal vooral moeten zoeken in de mainstream pop en de singer-songwriters.

Uitzondering is het uit de omgeving van Manchester afkomstige vijftal Blossoms. Ze werden vierde in de 'Sound of 2016'-pikorde, aangevoerd door Jack Garratt, wiens charmante soulvolle electropop in 2015 al op Eurosonic te bewonderen viel.

Strikt genomen is Blossoms niet eens een gitaarband, want het geluid op hun tot nu toe verschenen pakkende liedjes wordt gedomineerd door uitbundige synths. Maar Blossoms klinkt als een echt bandje en hun liedje Charlemagne en het vorige week ook op Spotify beschikbaar gekomen At Most a Kiss priemen zich na één keer luisteren al in het hoofd.

Blossoms, 15/1, Huize Maas

Blossoms

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden