Ting! van Scapino en De Nits wordt geen Fellini-achtige wereld

Ting! door Scapino Ballet Rotterdam, De Nits en Codarts Rotterdam. Choreografie: Ed Wubbe. 15/9, Ferro Dome. T/m 9/10. www.scapinoballet.nl

Scapino-balletBeeld Joris -Jan Bos

Het is een gewaagd openingsbeeld voor een feestelijke jubileumproductie: in een mistig halfdonker liggen de dansers van het 70-jarige Scapino Ballet Rotterdam verspreid over de vloer, gedrapeerd over omgevallen stoelen. De chaos na een wilde nacht of de chaos van dood en verderf? In deze verwarring valt het licht op een naakte mannenrug boven een reusachtige rode glitterrok. Het geruststellende geluid van zacht plensend water waarmee hij zich wast. En dan duikt de figuur met macaber wit geschminkt gezicht op, een herinnering aan de vroegere schelm Scapino. De geest is uit de fles, Ting! kan losgaan.

En spektakel wordt het. In de immense Ferro Dome, de voormalige gashouder in het Rotterdamse Havengebied die choreograaf Conny Janssen onlangs inwijdde voor dans, is een piste gebouwd. In de vloer een schijf die kan draaien en luikjes waar performers in verdwijnen en uit verschijnen. De 1250 toeschouwers zitten op drie tribunes rondom, de 'erezijde' is aan de legendarische popgroep De Nits, samen met de circusopleiding van Codarts partner in dit project. Live muziek, dans en circus: Ting! heeft rijke ingrediënten, hoewel de keuze voor De Nits wat belegen is.

Ting!

In het gelijknamige liedje van de band is 'ting' het geluidje van de triangel en het woord dat telkens als cesuur tussen de verschillende strofes wordt gezongen. Het heeft iets van het toverstokjesgeluid pling!, waarmee je van het ene op het andere moment in een andere wereld stapt. Zoiets moet artistiek leider Ed Wubbe voor ogen hebben gehad; de voorstelling is een bonte stoet van acts, klanken (20 nummers!) en sferen -van poëtisch, melancholisch en surreëel, tot vrolijk en spannend. De aankleding is overwegend zwart-wit, wat het geheel een nostalgisch en tijdloos karakter geeft.

Een Fellini-achtige wereld wordt Ting! helaas niet. Wubbe vormde Scapino, in 1946 opgericht door Hans Snoek in Amsterdam als dansgroep voor kinderen, definitief om tot een eigentijds gezelschap voor een breed publiek en heeft zich absoluut bewezen in de ruim twintig jaar dat hij nu de koers bepaalt. Toch is deze productie te weinig doorgechoreografeerd, te veel een reeks losse vondsten. Inhoudelijke verbindingen ontbreken vaak en de interactie tussen dans en circus kan sterker, zoals wanneer een meisje op een bal stilletjes een duet 'becommentarieert'. Gehussel met bolhoedjes, een danser die zijn haren wild schudt bij wijze van solo, een clown die op een kinderfietsje voorbijrijdt: het wordt gedoe.

Gelukkig zijn er ook magische momenten. Geweldig zijn de circusartiesten, met onder andere een vrouw die aan een haak in haar knot door de lucht wandelt en partneracrobatiek waarbij hij haar uiteindelijk lift met één arm. Hun toeren gaan over verbeelding, balans, kracht, vertrouwen - allemaal zaken die in dans ook spelen. Daar vallen vooral de oudgedienden Bonnie Doets, Bryndis Brynjolfsdottir en Mischa van Leeuwen op, met duetten als krachtmetingen en tegendraadse solo's. Soms letterlijk tegen de tijd en de stroom in, wanneer de rest van de groep op de draaischijf een andere kant op beweegt of stilstaat. Hier worden noties van heden en verleden mooi voelbaar gemaakt en valt er ook choreografisch iets te genieten.

Beeld uit Ting!Beeld Joris -an Bos
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden