Tineke ten Wolde, groepsbegeleidster gehandicapten

'MIJN OUDERS wilden dat ik naar de mulo ging, maar ik wilde niet doorleren, ik wilde leren koken. Ik heb de huishoudschool gedaan, daarna een oriënterend jaar, en toen de opleiding voor inrichtingsassistente....

Ze wilde toch niet in de zorg. 'Ik knapte af op de stage. Alle klusjes die ik vreselijk vond, moest ik doen. Ik zie mezelf nog slaapzakken wassen bij dat gezin, na de vakantie. Ik heb allerlei baantjes gehad: serveerster, schoenverkoopster, medewerkster bij een antiekveiling. En ik heb op kantoor gewerkt bij de Domo.

'Daar ging het mis. Door spanningen in mijn privéleven heb ik heel lang in stress geleefd. Op een dag ging het niet meer. Ik durfde de straat niet meer op, had alsmaar huilbuien, doodmoe was ik. Dertien jaar ben ik thuis geweest. Psychologen leren je hoe je er mee om moet gaan, niet hoe je eraf komt.'

Tenslotte kwam Tineke bij een neuroloog terecht die haar medicatie gaf. 'Ik kon het bijna niet geloven, het hielp.'

Ze reageerde op een advertentie van de Mariëncamp in Nooitgedacht, een inrichting voor geestelijk en lichamelijk gehandicapten. 'Ik ben meteen veertig uur gaan werken. Dat was een hele stap na al die jaren.

De bewoners zijn tussen de zes en de zestig. Cliënten worden ze tegenwoordig genoemd, of mensen met mogelijkheden.'

'Ik kan me heel goed inleven. Ik begrijp waarom ze bepaalde dingen doen, waarom ze zich afzonderen. Ze kunnen niet onder woorden brengen wat ze dwars zit, dat leidt af en toe tot een woedeaanval. Soms zie ik het aankomen dan zeg ik: "Ga even op bed liggen".

'Je bént weer iemand als je werkt. Als je dertien jaar thuiszit, denk je dat het leven voorbij is.'

Tineke is 44, ze werkt in deeltijd – 60 procent – en verdient inclusief onregelmatigheidstoeslag 1900 gulden netto in de maand.

'In de toekomst wil ik een winkeltje beginnen. Zelfgemaakte en opgeknapte dingen verkopen. Maar ik ben een echte vis, het komt meestal niet verder dan plannen maken.

'Ik werk nu met een groep van negen mannen. Het niveau is erg laag. Het is mijn taak om de sfeer zo ontspannen mogelijk te maken, om ze een gevoel van veiligheid te geven.

'Het zijn eigenlijk nog kinderen. Ik kan heel goed mezelf zijn in dit werk, je hoeft hier geen toneel te spelen. We hebben ook veel lol. Johan zingt op zijn manier, en we hebben ontdekt dat hij kan typen. Als je een zin zegt typt hij hem na. Ze kunnen soms dingen die je helemaal niet verwacht. Dat kan me heel erg ontroeren.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden