Tijdsdruk

Afgelopen zondag heb ik even een klein hapje gegeten met George Bush. Junior wel te verstaan. Ik had ook kunnen schrijven George W....

Herman Koch

Dat is trouwens ook het hele gevaar bij de beschrijving van dit soort 'informele' ontmoetingen, waar het merendeel van wat besproken wordt uiteraard 'off the record' is: het eerste gevaar zit hem al in het 'namedropping', het tweede in het misschien wel veel te 'casual' gebruik van de term 'een hapje eten' - alsof ik dit vaker doe.

Mijn probleem is eigenlijk het volgende: ik heb nog amper een openingszin geschreven of ik moet al in de verdediging. Te snel ben ik geneigd om te denken dat dit typisch Nederlands is. Ik moet in de verdediging omdat ik anders het gevaar loop arrogant te worden gevonden. 'God, god, god, hij kent George Bush, nou gefeliciteerd!' hoor ik de snuivend sarcastische commentaren al in het café weerklinken.

Het is vervelend dat ik zo moet beginnen, terwijl ik het eigenlijk zou willen hebben over wat George Bush en ik besproken hebben tijdens ons 'hapje eten'. Maar ik moet nu toch even, zo kort mogelijk, naar de voorgeschiedenis, al is het maar omdat anders mijn eigen geloofwaardigheid in het geding komt.

Ergens tegen het eind van de Tweede Wereldoorlog had mijn vader in Noord-Italië, in Prescente om precies te zijn, een toevallige ontmoeting met een gewonde Amerikaanse gevechtspiloot. Dit was George Bush sr. Na de oorlog bleven ze elkaar schrijven, en halverwege de jaren zestig was er iets met een houtcontract waarvan ik de details niet ken, maar die er in feite ook niet toe doen: om een lang verhaal kort te maken heeft mijn vader de toekomstige president van de Verenigde Staten toen geholpen aan een geweldigde deal met de Nederlandse overheid, en sindsdien zochten zij elkaar zo nu en dan op, later gevolgd door wederzijdse bezoeken met het hele gezin: ons gezin en het gezin Bush.

Zo nu en dan, moet ik nogmaals benadrukken, ik wil het niet interessanter maken dan het is. Wij kwamen daar dus niet dagelijks over de vloer of zo, en ook hebben wij van onze kant nooit ruchtbaarheid aan deze bijzondere relatie gegeven. Het was trouwens cederhout, schiet me nu te binnen: het hout uit dat houtcontract.

George Bush jr. is een aardige, leuke man, ad rem en met een fantastische timing voor kwinkslagen. In zijn openbare optredens merk je daar helaas weinig van, maar iedereen die de documentaire Bowling for Columbine heeft gezien weet precies wat ik bedoel.

'Komt Jayson Blair nou nog?' vroeg ik nadat wij beiden een hap van onze cold tuna and roasted turkey sandwich hadden genomen. Voor wie de krant niet leest, of nog altijd alles gelooft wat daar in staat: Jayson Blair (27) is de journalist van The New York Times die onlangs is ontslagen toen bleek dat hij jarenlang artikelen uit zijn duim had gezogen, interviews had verzonnen, of grotendeels van anderen had overschreven.

'Die hoeft hier helemaal niet te komen om toch te kunnen schrijven dat hij hier was', antwoordde de president gevat. Dat is een beetje wat ik bedoel: hij wist meteen wie Jayson Blair was, en had ook nog een snel en intelligent antwoord klaar. Die documentaire is trouwens niet Bowling for Columbine, maar die andere: van die vrouw, van wie de naam me nu niet te binnen wil schieten, maar die hem tijdens de hele campagne volgt met een kleine videocamera.

We hadden het nog heel even over Irak - niet te lang, want ik snap ook heel goed dat een voetballer buiten het veld liever wel eens over iets anders praat dan voetballen - en daarna uitgebreid over de vermenging van feit en fictie. Ik merkte op dat het zo raar was dat journalisten die iets overschreven of verzonnen naderhand altijd 'tijdsdruk' opgaven als voornaamste reden - terwijl het gewoon heel leuk is om te doen.

Daarom vroeg ik bij ons afscheid of de president onder dit stukje met eigen hand zou willen bevestigen dat er in dit geval van tijdsdruk geen sprake was geweest. Integendeel zelfs: wij hadden maar liefst anderhalf uur zitten ouwehoeren en in de tussentijd ieder twee jellytuna and pigskin sandwiches verorberd.

Dus dat deed hij, alweer lachend. 'No fucking time pressure involved', krabbelde hij onder mijn woorden.

Bij deze.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden