Tijdrit is kolfje naar hand van Quickstep

Vorstelijke beloning UCI lokt beste renners naar WK in Limburg

BERG EN TERBLIJT - Alsof ze door een trein op de hielen worden gezeten, zo proberen twee eenzame wielrenners de beste tijdritploeg ter wereld voor te blijven. Wilco Kelderman en Ramunas Navardauskas zijn in Limburg achtergelaten door hun teamgenoten van Rabobank en Garmin. Met de finish in zicht vormen ze nu onbedoeld een richtpunt voor de coureurs van Omega Pharma-Quickstep.


Een groter contrast met de winnaars van het eerste WK tijdrijden voor ploegen is ondenkbaar. Zes renners in Belgische dienst passeren de streep zoals ze een goed uur eerder van start zijn gegaan: als een geheel. Ze hoeven de prestaties van de laatste twee ploegen niet eens meer af te wachten, voordat ze elkaar in de armen kunnen vallen.


BMC blijkt goed voor zilver en Orica-Greenedge gaat als eerste bronzen WK-ploeg de boeken in. Nipt bijten ze zich stuk op de winnende tijd van Quickstep. Die komt na 53,2 kilometer fietsen neer op een gemiddelde snelheid van 50,5 per uur.


De Cauberg heeft nog nooit zo'n zeer gedaan, stelt Philippe Gilbert vast over de belangrijkste scherprechter in koers. De Belg van BMC dacht als tweevoudig winnaar van de Amstel Gold Race wel wat gewend te zijn. Maar met vijf anderen al rijdend een tijdritmachine bouwen op een glooiend en kerend parcours blijkt iets anders dan wat concurrenten uit het wiel rijden.


Met een wereldtitel in het achterhoofd beginnen de BMC-renners aan de Cauberg. Nog voor ze boven zijn, hoeven ze zich daarover al geen illusies meer te maken.


Taylor Phinney wordt zonder mededogen overboord gekieperd door landgenoot Tejay Van Garderen. Maar omdat er dan al twee man op achterstand zijn geraakt, zit er niets anders op dan te wachten op de Amerikaan. Tussen de drie en vier seconden duurt het oponthoud. Precies genoeg om de wereldtitel aan Quickstep te verliezen.


Bij Rabobank kan Lars Boom zich niet meer inhouden als Robert Gesink en Luis León Sanchez op de Cauberg worden gelost. Woedend geeft hij de twee beste klimmers die zijn ploeg heeft meegebracht, ervanlangs. Aan kop trekt Stef Clement onverstoorbaar door. Moeten ze achteraan maar een beetje gas geven, zie je hem denken.


De ploegentijdrit loopt ermee uit op een sof. Voor de vijfde plaats doen ze het bij Rabobank niet, zeker niet omdat ze bij het eerste tussenpunt nog even snel als QuickStep waren.


Bij de winnende ploeg herkennen ze de klassieke fout. De renners van Quickstep vreesden juist dat ze te traag van start waren gegaan, waardoor het tempo aan het eind nog wat werd opgeschroefd. 'En dan lukte het ons nog niet om er iemand af te rijden', stelt Tom Boonen met genoegen vast.


Zijn ploeggenoot Tony Martin wil nog wel een keer uitleggen waar het bij een ploegentijdrit om draait. 'De sterksten moeten met de zwaksten rekening houden en de zwaksten met de sterksten.' Denken dat je beter bent dan de rest is in elk geval funest bij een teamonderdeel waarin de afstelling zo nauw luistert, doceert de Duitser.


Bij Quickstep hoefde het de renners niet meer aan hun verstand te worden gepeuterd. Op die manier is het WK een kolfje naar de hand van een team dat bestaat uit drie nationaal tijdritkampioenen (Chavanel, Vandewalle, Velits), wereldkampioen Martin en de beste renners van België en Nederland, Boonen en Terpstra.


Meer dan twee dagen serieuze voorbereiding heeft het ze niet gekost, klinkt het uitdagend van achter de interviewtafel. 'We hebben er wel iets meer aan gedaan', corrigeert ploegleider Wilfried Peeters nog. Maar de wereldtitel lijkt gauw verdiend, al komt dat vooral door de vorstelijke beloning die de internationale wielrenunie UCI uitlooft om de rentree van een afgestofte discipline te vermarkten.


Liefst 200 punten voor het WorldTourklassement mag Patrick Lefevere als teambaas van Quickstep aan het ploegconto toevoegen. Een wereldtitel tijdrijden is al met al evenveel waard als het winnen van de Tour de France of de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix bij elkaar.


Een andere motivatie dan dat de UCI de beste renners ter wereld ermee naar Limburg heeft willen jagen, valt moeilijk te bedenken. Al houdt Boonen triomfantelijk vol dat de wereldtitel op gelijke hoogte staat met het winnen van de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix. En wie Niki Terpstra voortaan met de eretitel van wereldkampioen benadert, zal niet worden tegengesproken. Natuurlijk voelt hij zich wereldkampioen, zegt hij. Het staat immers op de medaille die om zijn nek bungelt.


Bij de vrouwen denkt Ellen van Dijk er hetzelfde over, nadat ze met Team Specialized-Lululemon het snelst is.


'Blij is blij', kapt Boonen gauw af, als er net iets te lang wordt doorgevraagd over de waarde van een wereldtitel die pas sinds een paar uur bestaat.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.