Column

Tijdens kerst lopen de supporters op kussentjes

Onder het stuk over briljante, grote Nederlandse vrouwen met snelle benen en sterke armen, zoals verslaggever John Volkers de vrolijk stemmende handbalploeg beschrijft, staat zaterdag een piepklein stukje op pagina 43 van de Volkskrant. Het is weggestopt in een hoekje van schaamte, dat bericht over honderden jonge, seksueel misbruikte turners in de Verenigde Staten. Misbruikt door trainers, begeleiders en, je verzint het niet, eigenaren van sporthallen, zoals politierapporten melden.

De Kuip.Beeld anp

Hoe is het mogelijk, kinderen met ambities, of alleen op zoek naar een uurtje sportplezier, in het volste vertrouwen door hun ouders naar de training gebracht, voor een paar uur uitgeleend aan specialisten. En dan? Een macabere versie van het geheim van de kleedkamer. Het bericht komt terwijl het Engelse voetbal elke dag meer ontzetting voelt om het massale misbruik van talenten in het verleden, met telkens nieuwe onthullingen.

Het is de ultieme slechtheid van de mens, die je soms probeert te verbannen uit de gedachten door om de drek heen te lopen en goedheid in de sport te ontwaren, geluk, klasse en schoonheid. De handbalploeg, met de bijna eeuwige lach en de intense spelvreugde, verbeeld door deinende paardenstaarten van topsportvrouwen.

Of de Kuip, zaterdag in een rode avondgloed vanwege de samenwerking met de Hartstichting om burgerhulpverleners te werven. Na een lekkere wedstrijd is het stadion gevuld met vreugde vanwege het winterkampioenschap. Tijdens de kersttijd zullen de supporters op kussentjes lopen, fantaserend over hoe dat ook weer voelt, een kampioenschap.

Kijk naar het Afghaanse ventje Murtaza Ahmadi, vluchteling, die vorig jaar zijn eigen Messi-shirt in elkaar knutselde van een plastic boodschappentasje en een viltstift. Hij ontmoette Messi bij een wedstrijd van Barcelona in Qatar en verstopte zijn knuistje in de hand van de meester, in de hoop tot in eeuwigheid samen te blijven wandelen, in een pas de deux met de dribbelaar. De gulle lach brak door op het gezicht van Messi, die vaak zo nors oogt met zijn baard.

Nog veel mooier, hoe geregisseerd ook en hoe intens verdrietig, was de ontvangst van de 5-jarige Bradley Lowery bij zijn favoriete club Sunderland. Bradley is kankerpatiënt. De filmpjes zijn ontiegelijk mooi, vooral de lange versie. Bradley praat in de catacomben met de mascotte, de Zwarte Kat van Sunderland. Hij heeft noppen onder de schoenen en de kat niet. Hij huppelt met grappige pasjes het veld op, praat met de sterren Costa, Pedro, Fabregas en Defoe.

Hij neemt een strafschop. Elf meter is best ver. Hij mag de bal steeds dichterbij leggen. Die rolt uiteindelijk tergend langzaam over de lijn. Zijn lach past net in het kale, zieke hoofdje. Misschien heeft hij niet meer zolang te leven, maar deze dag telt dubbel.

Al die magische momenten op en om het veld, zo ver van de vuiligheid, bieden tegenwicht en troost. Misschien zijn ze zelfs in de meerderheid op de balans van goed en kwaad. We moeten ze alleen willen zien. Laten we het eens proberen, in 2017.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden