Column

Tijdens het wegbrengen van vuilnis denk ik altijd aan Elvis

Vuilnis is zeg maar echt mijn ding.

Elvis Presley. Beeld ap
Elvis Presley.Beeld ap

De late Elvis, de dikke dus - die had allerlei juwelen waarin hij de letters T.C.B. had laten graveren, met een bliksempje erbij, wat tezamen stond voor: Taking Care of Business in a flash.

Nou, dat hebben we gemerkt. Niet veel flashjes later lag hij onder de zoden.

Toch, tijdens het wegbrengen van de vuilnis denk ik altijd aan Elvis en z'n mottootje. 'Taking care of business in a flash', mompel ik dan, met aan beide armen een volle zak. Naast de zondagse rollade, chop-chop, is de vuilnis mijn pakkie-an. Back off, girl. Let me handle this.

Het is een prachtig taakje. Het zacht-vloekend aanstampen van de zak, de weeë stank te lijf met een grommend dichtbinden. Het mooiste is natuurlijk met opbollende biceps wegwandelen naar de stortplaats, uptempo, maar toch relaxed. Knipogen naar de buurvrouw, maar ook naar de buurmán, net zo goed hoor, kom-kom.

Wel belangrijk: een stortkoker die doet waarvoor de fabriek hem gemaakt heeft. Dat zou tof zijn. Zeker als je je vervoegt met twee zakken tegelijk, waarvan er één ernstig is aangevreten door een kat.

Dat moet ik even uitleggen. In al mijn opgeruimdheid parkeer ik volle zakken soms een tijdje vóór de woonstee, als een soort tussenstapje, gewoon, omdat er ook geschreven moet worden. Dat is er ingeslopen. Niet zo veel exemplaren dat er slums ontstaan, heus niet - nee, een zak of drie, vier, dat is de max. We hebben namelijk een buurman, Eus, goeie vent, leuke vent - maar wel een veteraan. Een oud-commando die niet goed tegen brandlucht kan. Dus laten we de open haard uit. Maar misschien moeten we Eus ook niet onnodig tergen met de lucht van ontbinding. Komt hij op een goeie nacht aan een gezekerd touw door de slaapkamerruit.

Vier zakjes dus, mensen - meer niet.

Afijn, die stortkoker werkte helemaal niet mee. Er zat een deuk in alsof een hooligan er met een honkbalknuppel op had staan rammen. Wat waarschijnlijk ook zo was. Er zitten hier nochtans geen olifanten. Hoe dan ook, door die deuk ging de ingenieuze trommel niet meer open.

Kuttie.

Dan maar doorlopen naar het volgende afvalpunt. Zonder fluiten wandelde ik dieper de wijk in, ondertussen een smerige, bruingele, rottende substantie lekkend uit de kapotte vuilniszak. Eergisteren was dat nog overheerlijke chili!

Geen tijd voor nostalgie. De linkerzak scheurde nu zo snel dat ik hem als een baby, of beter: als een flinke kleuter op beide armen voor mijn borst moest verder dragen, terwijl de gezonde zak vervaarlijk aan mijn rechtermiddelvinger bungelde. Er droop inmiddels gefermenteerde chili over mijn rode Adidasjes.

Ook best kuttie.

Hoe precies weet ik niet, maar de zak aan mijn middelvinger kwam voor mijn natte poten te schommelen, waardoor ik er opstapte, half, en zodoende naar voren viel, op één knie landde, waardoor mijn opengereten vuilniskindje zijn bedorven inhoud over het asfalt uitstortte.

Aan geen der horizonten een afvalpunt/vuilkoker. Wel kwam er vanuit het oosten iemand aangefietst.

Eus!

'Dag buurman', riep hij monter, maar hij keek bezorgd. 'Gaat het een beetje? Wat ben je allemaal aan het doen?'

'Ik trek een geplet pak yoghurt met tomatensaus van het asfalt', gaf ik ten antwoord. Heel gevat. Hoewel 'Taking care of business in a flash, buurman' gevatter was geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden