LEZERSBRIEVEN

Tijd voor vrouwelijke Jezus in The Passion

Brieven van 26 maart

De ingezonden lezersbrieven van 26 maart.

The Passion. Foto anp

The Passion: meer vrouwen

Hoe een oud verhaal oud blijft. We zagen het weer met The Passion 2016. Ronkende pr wil ons doen geloven dat het lijdensverhaal inzichtelijk en herkenbaar wordt naverteld voor de hedendaagse mens. 'Denk niet wit, denk niet zwart', zingt Jezus.

Helaas lijdt The Passion zelf aan een zwart-witscenario. Met schijnbaar gemak wordt het lijdensverhaal zo herschreven dat het actueel lijkt: politieagenten zijn er ingeschreven, vluchtelingen, een obese Jezus. Is er aan deze hedendaagse vertaling van het lijdensverhaal dan nog iets ongewijzigd gebleven?

Jazeker. Anno 2016 blijft het scenario voor het lijdensverhaal mannelijk. Verlaten perrons, hoog opdoemende torens, duisternis, kale NS-treinen, grachten, een weliswaar multi-etnische maar uitsluitend mannelijke discipelencast. Toch raar dat niemand van de schrijvers te midden van al die veranderingen, die heel vanzelfsprekend lijken, op het idee komt de mannelijke cast te vervrouwelijken.

Als Golgotha vervangen kan worden door een scène in een NS-trein, kunnen er ook spannender vrouwenrollen bedacht worden. Die eendimensionale Maria kennen we nu wel. Hier is nog een wereld te winnen, EO/KRO/NCRV.

Lenette van Dongen eindigde The Passion 2016 met de hoop dat het passieverhaal leidt tot een hoopvol nieuw begin. Ik hoop het met je mee, Lenette. Kom maar op NCRV/KRO/EO met die vrouwelijke discipelen, een vrouwelijke Judas, een vrouwelijke Pilatus. Een vrouwelijke Jezus.

Yvonne Brink, Velp

Johan Cruijff

Lezersbrieven over Johan Cruijff leest u hier.

Batman en Superman

Volgens het artikel 'Superheld versus superheld' is het nogal bijzonder dat Batman en Superman in één film zitten ('Dat is toch alsof je Lucky Luke plotseling bij de Galliërs van Asterix laat opduiken').

Het tegendeel is waar: Batman en Superman kennen elkaar in de strips al sinds 1952. Ze deelden een kamer op een cruiseschip in Superman #76, en zitten sinds 1960 in hetzelfde superheldenteam: The Justice League. Dat ze elkaar nu pas in de films tegenkomen, is dus eigenlijk betrekkelijk laat.

Thijs van Domburg, Amsterdam

Een koning die normaal doet

Sinds jaar en dag geef ik Nederlandse les aan asielzoekers. Wel aan mensen die een behoorlijk mondje Engels spreken. We gebruiken een prima boek waarin Nederlands geleerd wordt aan de hand van bekende maatschappelijke onderwerpen en situaties, zaken die zij ook zelf tegenkomen.

Maar het leukste vinden zij praten, in een mix van Nederlands en Engels, over actuele gebeurtenissen zoals het bezoek van Willem-Alexander aan de markt in Den Haag. Een koning die normaal doet, die gewoon naar de markt gaat en daar wat babbelt met de kooplui, onvoorstelbaar in het land van herkomst, zo'n koning willen ze allemaal wel.

Een tip van een van mijn cursisten: 'Laat hij voortaan een boodschappenlijstje van Máxima uit zijn binnenzak halen: een bos penen, wat kleine uitjes en een halfje bruin'.

Jan van den Dool, Willemsoord

Minderen met pillen

De in 'Minderen met pillen?' genoemde 'afbouwstrips' zijn een overbodige luxe.

De meeste voorgeschreven antidepressiva zijn SSRI/SNRI's. Echte verslaving hieraan komt niet voor. Wel een vooral psychologisch bepaalde gewenning. Bij het moeilijk kunnen stoppen met het medicijn werkt vrijwel altijd het advies om met een nagelvijltje elke dag iets meer van de standaardtablet af te schuren.

De gebruiker behoudt zodoende zijn eigen regie in de afbouw van het medicijn. Helpt dit niet, dan is overschakeling op fluoxetine voor de duur van twee weken vrijwel steeds effectief. Deze SSRI heeft een lange halfwaardetijd en verlaat na het stoppen ervan heel langzaam het lichaam.

Carol Klok, gepensioneerd psychiater, Vorden

Nekklem

Ik vind het toepassen van een nekklem niet te begrijpen. Ondanks dat de gevolgen van een niet goed toegepaste nekklem al eerder tot de dood van een arrestant hebben geleid, blijft het gebruik van de nekklem door de politie nog steeds geoorloofd.

Professionals beschouwen de klem als zeer gevaarlijk als deze niet goed wordt uitgevoerd, maar is dat niet een logisch gevolg dat optreedt als agenten een woeste arrestant die weerstand biedt, onder bedwang moeten houden?

Eerder maakte de politie gebruik van de armklem, de duimklem en de bokkepoot. Klemmen die hun effect zeker bewijzen. Wat is er mis met deze technieken? Ze zijn eenvoudiger aan te leren en toe te passen en dwingen de arrestant tot minder verzet. Zelfs onder grote druk blijken deze grepen (al dan niet in combinatie met pepperspray) effectiever te zijn.

Freek van Andel, Vleuten

Romeinse rijk

Het Romeinse rijk, waarvan de noordwestgrens door Nederland liep was een fenomenale organisatie van een hoog technologisch niveau. Het heeft ontegenzeggelijk een rijke geestelijke en materiële cultuur nagelaten, die tot de wortels behoort van de onze.

Maar het was vooral ook een koloniaal rijk, bestuurd door een brute militaire dictatuur, met voor de meeste inwoners een levensstandaard van een derderangs derdewereldland van nu. Het rijk was een tijdlang stabiel, maar vrede in onze betekenis kende het eigenlijk nooit en dat lag vooral aan het rijk zelf.

Wie voor onrust zorgde of niet meedeed aan de verplichte keizercultus, kon zomaar aan een kruis worden genageld, zoals ons dezer dagen voortdurend in herinnering wordt gebracht. We mogen het imperium bewonderen als uniek historisch fenomeen met een eeuwenlange uitstraling, maar verheerlijken, dat gaat wat ver.

Evert van Ginkel, Leiden

Stillen

Ik moest een beetje lachen om de naïeve brief van Geert Hoste. Hij heeft maar drie mannen in een politiehesje gezien die 'een beetje stonden te dollen'.

Een jaar of langer geleden stond ik in Amsterdam voor het Noord-Hollands Koffiehuis te wachten op een vriendin. Een meter van mij af stond een man, ook te wachten, dacht ik. Maar toen ik hem langer bekeek, bleek hij onafgebroken iedereen in de gaten te houden die de ingangen van het Centraal Station passeerde om te kijken wie er verdacht uitzag en een rugzak omhad. Een zogenaamde 'stille'.

Weet Geert Hoste wel dat hij waarschijnlijk ook gesignaleerd is door zo iemand? Ik zie ze regelmatig in het CS in Amsterdam.

Ineke Remijnse, Edam

Elma Drayer en de aanslagen

In de Volkskrant van 22 maart krabt columniste Elma Drayer zich achter de oren naar aanleiding van een uitspraak van de hoofdredacteur van de NRC in De Wereld Draait Door.

Deze had daar, net voor de aanslagen in Brussel, gesproken over de hoge werkloosheid in Molenbeek en het gegeven dat de buurt het heel moeilijk heeft. Daarmee suggererend dat dit een voedingsbodem is voor islamitisch extremisme.

Drayer vindt dit gemakzuchtige onzin. Daar is toch wel heel wat meer voor nodig, denkt zij.

Inmiddels is gebleken dat tenminste één van de terroristen die zichzelf afgelopen maandag opblies in Brussel een voormalige kleine crimineel is.

Kennelijk kan het dus wél: in korte tijd van crimineel transformeren naar terrorist.

Rest de vraag of de emotie die zo'n aanslag bij eenieder teweegbrengt ook een excuus is voor al te snelle meningen.

Hans Valk, Dordrecht

Geweld na de oorlog

Ik heb de Voetnoot gelezen van Arnon Grunberg van 23 maart. Het klopt dat je meer risico loopt om te sterven als je je elke dag op de snelweg begeeft in je auto dan wanneer je Brussel bezoekt in de hoogtijdagen van terreur. Maar dat is een uitsluitend rationele benadering. Je moet ook iets aan met al die gevoelens die rond zo'n extreme situatie ontstaan en die zich in een ander gedeelte van je brein ophouden.

Dit heb ik gisteren gemerkt toen mijn echtgenoot zich vlak bij de plek bevond waar de bommen in Brussel explodeerden. Wat kun je met je gevoelens van angst, onzekerheid en verwarring?

Ik denk aan het beoefenen van een meer stoïcijnse levenshouding en het loslaten van controle en maakbaarheid als levensankers. Voor ieder van onze generatie die niet collectief heeft geleden in oorlog, angst en vervolging is een samenleving vol geweld op gevoelsniveau letterlijk onvoorstelbaar. En dat schept onbewust de verwachting voor een leven in vrede en relatieve veiligheid.

De geschiedenis, ook de recente, leert echter dat er niet zoiets bestaat als lineaire vooruitgang en dat geweld en destructie van alle tijden is.

Cristina van der Glas, Deventer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.