Tijd rekken en alles blijft bij het oude in de KNSB

Koss, zeiden ze, was in trance geweest. Koss had getwijfeld, goud gewonnen, vleugels gekregen en vervolgens nog tweemaal toegeslagen. 'De mysterieuze krachten in de sport', noemde Ab Krook dat....

En de Olympische held zelf? Die zei dat zes jaar gedegen voorbereiding zich had uitbetaald. De door het Noorse Olympisch Comité uitgestippelde route, aangeduid als Olympiatoppen, was de juiste geweest en hij, Johann Koss, was het bewijs.

Dat was in februari 1994 en Ard Schenk, chef d'equipe van de Nederlandse ploeg, zag het gebeuren.

Schenk nam de Nederlandse schaatsers in bescherming, prees de 'onklopbare' Koss en sprak zijn bewondering uit over Olympiatoppen. Alle kennis uit de Noorse sportwereld was gebundeld, er waren miljoenen ingezameld en men had geduld gehad. 'Eerst moet je investeren, later kun je oogsten', concludeerde Schenk.

Schaatsers, coaches, KNSB-officials, ja zelfs Jan Charisius, ze knikten allen instemmend. Er werden ambitieuze plannen gesmeed. Extra kernploegen moesten er komen, jonge trainers zouden als stagiair gaan meelopen met de bondscoaches en er zou eindelijk Olympisch gedacht worden.

Twee maanden later was het ijs gesmolten, de teleurstelling verwerkt en het KNSB-bestuur tot inkeer gekomen. Een enkel bestuurslid had vroeger zelf aan Olympische Spelen meegedaan en wist dat er altijd maar één winnaar is en vele verliezers.

Met eenmaal zilver en driemaal brons had Nederland het volgens hem dus helemaal zo gek nog niet gedaan. Trouwens, in het verleden was er wel eens goud gewonnen. Dus was er eigenlijk wel zoveel reden voor een revolutie?

De schaatsers wilden Kemkers als coach, de bond benoemde De Vegt.

De coaches verzochten om vier kernploegen, het bestuur vond twee genoeg.

En zie, de afgelopen winter regeerde Rintje Ritsma de ijspistes. Nederland was weer schaatsland nummer 1 en de KNSB-officials nestelden zich tevreden in hun pluche-zetels op Thialf.

Natuurlijk werd er dit voorjaar weer gevraagd om Kemkers, om extra kernploegen en om extra geld. Maar de KNSB-officials lieten zich niet gek maken, zij kennen het klappen van de zweep. Dat er een crisis ontstond was vervelend, maar dat hadden ze in het verleden wel vaker meegemaakt.

Het was in zulke gevallen een kwestie van tijd rekken, dan ging de storm vanzelf liggen. Ze zouden zeggen dat ze volgend jaar de plannen nog eens opnieuw zouden bekijken, dat er nu geen tijd meer was om ingrijpende veranderingen aan te brengen, maar dat zij, het KNSB-bestuur, echt de kwaadsten niet zijn.

Zo bezweer je een crisis, zo zorg je dat alles bij het oude blijft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden