Tien regels

Een week na de moord op Theo van Gogh stuurde Sergej Moleveld een dreigfax naar zichzelf, en als afzender noemde hij een islamitische groepering....

Wie was in vredesnaam Sergej Moleveld?

Een kwajongen, zou je toen gedacht hebben. Of misschien een ouderiemand, maar dan niet helemaal goed snik. In verwarrende dagen voelengeestelijk enigszins gestoorde medemensen zich vaak extra gemotiveerd omzich te laten horen.

Zo had je toen bijvoorbeeld een jongeman uit Brabant die gewoonJohannes Lambertus Hendrikus Maria van de Ven heette, maar die op een daghet misdienarenlatijn had verruild voor het koranarabisch, en zichzelf inVeghel of daaromtrent voortaan Abdul-Jabbar liet noemen.

Of je had op televisie iemand die Andries Knevel heette, en die ineen praatprogramma Johannes Lambertus Hendrikus Maria net zo langverschrikkelijke dingen in de mond legde, dat de sukkel ten slotte ook nogja zei op de vraag of hij Wilders niet eigenlijk met ingang van morgen eendodelijke ziekte toewenste.

En je had daags daarna in de Tweede Kamer acht of negen opgewondenfractieleiders die er in nooit eerder voorgekomen koekoek één zang bijde minister van Justitie op aandrongen om Abdul-Jabbar als geestverwant vanOsama bin Laden in te rekenen, en in een geheim CIA-toestel liefstonmiddellijk naar Guantánamo Bay over te laten vliegen.

Allemaal in meerdere of mindere mate van lotje getikt.

En daaroverheen dus ook nog die Sergej Moleveld, aan wiens fax geenaandacht zou zijn besteed, ware het niet dat hij partijvoorzitter bleek tezijn van de Lijst Pim Fortuyn. Wat een anonieme snotjongensstreek zou zijngebleven, werd daarmee even een politiek feit.

Waarschijnlijk omdat het in die tijd barstte van de politieke feiten,raakte de zelffax van Moleveld evenwel bijna meteen vergeten. Ik herinnerme dat de patiënt die aangifte bij de politie had gedaan, nog even eenpaar vragen van de dienstdoende rechercheur zou beantwoorden, en al eenkwartier later door de mand was gevallen.

Maar toen?

Omdat ik toch een vage sympathie koesterde voor iemand die gek genoegis om zichzelf ernstig te bedreigen, en die zelfs naar de politie wasgelopen om bescherming, spelde ik in de weken en maanden die volgden allekranten uit op het steekwoord Moleveld.

Had de partij hem geroyeerd? Was er proces-verbaal tegen hemopgemaakt wegens valsheid in geschrifte? Kon hij een verdere politiekecarrière nu op zijn buik schrijven, of had hij zich intussen alweeraangesloten bij de groep-Wilders of de groep-Nawijn? Wie was hij trouwensprecies geweest vóór hij voorzitter werd van de Lijst Pim Fortuyn?

Maar hoe intens ik de kolommen ook langsliep, nooit meer een letter.

Dat heb je vaak: dat de media één of twee dagen bol staan van eengebeurtenis waar het leven van af lijkt te hangen, en op de derde dag doenze het weg, en hoor je d'r nooit meer iets van.

Hoe gelukkig was ik daarom gisteren met een berichtje in deVolkskrant dat precies tien regels besloeg, en waarin ik las:

'Oud-LPF-voorzitter Moleveld is veroordeeld tot honderd uurwerkstraf, duizend euro boete en twee maanden voorwaardelijke celstraf.Vorig jaar bedreigde hij zichzelf en zijn partijgenoot Mat Herben.Vervolgens deed hij aangifte. Hij deed dit volgens de rechtbank in een'precaire tijd', vlak na de moord op Theo van Gogh.'

Het had van mij nog een stuk gedetailleerde gemogen. Hoe was M. onderde uitspraak? Had Spong hem verdedigd, of Hammerstein? Waar kunnen we hembezichtigen als hij bezig is met z'n strafwerk?

Maar ik had toch even het gevoel dat met die paar regels een heeljaar was afgesloten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden