Tibetaanse nonnen zonder nieuwe keuken

Marlies Bosch was blij toen ze vorig jaar een mailtje ontving van Henk en Ada Knol. Althans, in eerste instantie....

Elsbeth Stoker

Het Nederlandse stel Knol, dat een camping runt in het Franse Puimichel, had het hele jaar samen met de gasten gespaard om 1.550 euro te doneren aan de Dutch Foundation for Ladakhi Nuns. Dit goede doel, bedacht door Bosch, zet zich in voor de emancipatie van gevluchte Tibe-taanse en Ladakhse nonnen.

Al snel maakte de blijdschap bij Bosch plaats voor verwarring. ‘Henk en Ada mailden dat ze het geld in november 2007 hadden overgemaakt. Maar hun donatie werd maar niet op onze Postbankrekening bijgeschreven’, vertelt ze. Navraag bij de Postbank leerde dat Henk en Ada per ongeluk een cijfer van het IBAN-nummer hadden omgewisseld. ‘Dat lijkt me niet zo’n probleem’, zegt Bosch. ‘Als je via internet bankiert en het nummer en de naam van de ontvanger komen niet overeen, krijg je een foutmelding. Deze overboeking is niet via internet gegaan en blijkbaar heeft de Postbank nagelaten te checken of het nummer en de naam overeen komen. Dan kan de bank het geld toch gewoon alsnog goed storten?’, redeneert ze.

De praktijk blijkt weerbarstiger. Via de Postbank kwam ze erachter dat het geld bij een meneer in Den Haag is terecht gekomen. En hij weigert het terug te geven. Bosch: ‘De Postbank moet zorgen dat dit goed komt.’

Nee, reageert de bank, dat is niet onze taak. ‘De campinghouders moeten zich bij de Franse bank melden die de overboeking in eerste instantie uitvoerde, Crédit Agricole.’

Deze Franse bank verwijst de campinghouders en Bosch weer terug: jullie moeten bij de Postbank zijn, want het gaat om een rekening van de Postbank. Dit schiet niet op, reageert Bosch.

Tja, laat de Postbank weten, meer kunnen we niet doen. ‘We vinden het een bijzonder vervelende situatie’, aldus een woordvoerder. ‘En we hebben al het nodige gedaan. We hebben contact gezocht met de Haagse meneer in de hoop dat hij het geld zou teruggeven. Meer kunnen én mogen we niet doen. Wij mogen niet zomaar het geld van zijn rekening halen. Het enige dat de donateurs nog kunnen ondernemen zijn juridische stappen. De meneer is strafbaar. Hij houdt geld vast dat niet van hem is.’

Bosch heeft inmiddels al een deurwaarder ingeschakeld. Deze schreef twee brieven aan de Hagenees, zonder succes. ‘Misschien moeten we de politie bellen en juridisch advies inwinnen. Het probleem is dat dat waarschijnlijk veel geld gaat kosten en dat heeft de stichting niet’, reageert ze teleurgesteld.

In de tussentijd droomt ze soms nog weg over wat ze met de 1.550 euro voor de Tibetaanse nonnen had kunnen betekenen. ‘Toen ik voor het eerst met ze in contact kwam, in 1995 in Noord-India, was hun situatie schrijnend. Er waren er nog maar een stuk of honderd. De nonnen hadden helemaal niets. Ze leefden in koeienstallen en werkten als wegwerkers voor een bakje rijst.’ Inmiddels zijn ze bezig aan een inhaalslag, vertelt Bosch. ‘Er zijn er nu 1.200. Samen met sponsors hebben we een klooster gebouwd. Met die 1.550 euro wilden we keuken verbouwen en een zonne-energiesysteem aanleggen.’Elsbeth Stoker

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden