Thuis bevallen of in het ziekenhuis?

Middeleeuws

Met veel interesse heb ik het artikel 'Einde van het thuisbevaltijdperk' gelezen (V, 9 mei). Mijn eerste gedachte was 'eindelijk!' Het wordt hoog tijd dat zwangere vrouwen in Nederland (net als in de meeste westerse landen) eindelijk eens zelf mogen bepalen waar en hoe ze willen bevallen en recht hebben op een ruggeprik als de pijn niet meer te dragen is.


Ik heb een dochter van tien en een zoon van zeven en ben beide keren (gedwongen) thuis bevallen. Ik had geen keus. Vooral mijn eerste bevalling was een ware hel. De pijn was niet te dragen en de verloskundige kwam pas tegen het einde, toen ik al totaal uitgeput en in paniek was, opdagen. Dat was een 'middeleeuwse ervaring'.


'Bevallen is iets natuurlijks' werd mij destijds gezegd, dus alle pijn en rompslomp die daarbij hoort ook. Dat was zo in de Middeleeuwen, toen er nog geen mogelijkheden waren de pijn te bestrijden. Die mogelijkheden zijn er nu wel, behalve bij bevallingen in Nederland. Dat is een beetje vreemd. Bevallen is de meest heftige en pijnlijke ervaring die een vrouw in haar leven heeft. Daarbij zou ze veel beter moeten worden begeleid.


Uiteraard moeten zwangere vrouwen kunnen kiezen om thuis te bevallen. Maar als ze dat niet willen, moeten ze in het ziekenhuis kunnen bevallen en om een ruggeprik kunnen vragen als ze dat willen. Het is absurd dat dat hier nog steeds zo vreselijk moeizaam gaat.


Verloskamers

Wat is de nieuwswaarde van het prominente artikel 'Einde van het thuisbevaltijdperk'? Te beginnen met wéér het eigen bevalverhaal van Barbara van Erp, nu toch al 6 jaar geleden. Iedere zwangere kan al lang zelf kiezen waar ze wil bevallen.


Op dit moment is het nieuws de sluiting van de verloskamers in ziekenhuizen op het platteland. Waardoor veel barenden onaanvaardbaar lang onderweg zijn om in het ziekenhuis te kúnnen bevallen.


Esther Kavelaars, Sint Jansklooster


Indianenverhalen

Anders dan Barbara van Erp (V, 9 mei) hoop ik van harte dat ons Nederlandse thuisbevaltijdperk nog lang niet afgelopen is.


Begin jaren tachtig woonde ik op het platteland van Noorwegen, waar thuis bevallen niet tot de mogelijkheden behoorde. Twee bevriende boerinnen vroegen een vroedvrouw uit Nederland om hen thuis te begeleiden bij de geboorte van hun kind. De artsen in het ziekenhuis lieten deze zwangeren weten dat ze niet op hun hulp hoefden te rekenen als ze halverwege de bevalling toch naar het ziekenhuis zouden moeten.


Weer terug in Groningen koos ik voor mijn bevallingen voor de vroedvrouwpraktijk van Spronsen. Prima vroedvrouwen, die je helemaal vrij lieten in de keuze om thuis of in het ziekenhuis te bevallen. Ik heb drie mooie bevallingen gehad, waarvan twee thuis, waar ik graag over navertel. Onder andere aan mijn drie dochters. Van mij horen zij dat bevallen goed te doen is en dat het belangrijk is zeggenschap te hebben over je eigen bevalling. Daar hebben ze meer aan dan aan de aanzwellende indianenverhalen over wat er allemaal mis kan gaan.


Onze vroedvrouwen verdienen een groot compliment. Door de voortreffelijke beheersing van hun mooie ambacht maken zij de thuisbevalling mogelijk. Iets waar we in Nederland trots op mogen zijn. Voor onze jonge vrouwen hoop ik dat de thuisbevalling nog lang behouden blijft.


Pina Dekker, Wijster


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden