THRILLERS

Het begint erop te lijken dat Steve Martini definitief de overstap heeft gemaakt van de legal thriller naar de avonturenroman....

Martini's kernbom

Het valt de voormalig strafpleiter niet mee om ruim vierhonderd pagina's lang de spanning erin te houden. Zijn verhaal gaat over twee uit de voormalige Sovjet-Unie gejatte kernwapens die door een onbekende mogendheid (Irak? Libië?) met hulp van een superterrorist en een legertje Amerikaanse rechts-extremisten dreigen te worden gebruikt om de VS te ontwrichten. Martini probeert het zo enerverend mogelijk te vertellen door veelvuldig heen en weer te schakelen tussen de hoofdpersonen met hun tegengestelde belangen. Dat mag dan resulteren in een fiks aantal cliffhangers, het gevolg is eerder lichte irritatie dan spanning.

Jammer, want bij vlagen is Critical Mass ijzersterk. In het openingshoofdstuk moet een roestige Russische schuit voor de Amerikaanse kust in een vliegende storm een partij smokkelwaar overhevelen naar een vissersboot. De lading blijkt loodzwaar en valt in stukken, maar de bemanning, inclusief de schipperszoon, ruimt de boel met blote handen bijeen. Machteloos moet de schipper toezien. 'Om de een of andere vreemde reden hoefde niemand hem te vertellen dat zijn zoon zo goed als dood was.'

Het einde is een klassieke wedren tegen de klok, waarin de bij toeval in het verhaal betrokken advocate met een atoomexpert de nucleaire aanval probeert te verhinderen. Het brein achter de aanslag heeft hiervoor veelbetekenend de plaats gekozenwaar zich in augustus 1945 de atoombom bevond die boven Hiroshima werd afgeworpen.

Martini vergast zijn lezers op meer van zulke vondsten. Voor het uitdiepen van karakters moet je bij hem niet zijn, wel voor allerlei criminele en juridische trucs die hij in zijn vorige loopbaan is tegengekomen. Ook de titel is mooi dubbelzinnig. 'Kritische massa' slaat zowel op het kernwapen als op degenen die het willen gebruiken, een groeiende groep schietgrage burgers die ontevreden zijn over hun regering en dat willen laten merken ook.

Jacomijn de Raad

Lijk in schuilkelder

Bert Spoelstra is rechercheur bij de politie in Zuid-Limburg; hij weet waarover hij schrijft. Maar zouden zijn superieuren het ook weten? Er wordt namelijk nogal wat afgekankerd op de leiding, op de reorganisaties, 'de Jan Zakken van politiek Den Haag' en op het justitiële apparaat.

Wanneer Spoelstra's vaste hoofdpersoon Harrie Lemmen, brigadier te Gelebeke, een proces-verbaal van een aanrijding moet schrijven, roept hij: ' 'Klotezooi. Die shitaanrijdingen ook.' Jezus, wat haatte hij dit.' Spreekt hier Spoelstra zelf?

Lemmen was in de vorige boeken nog rechercheur, maar is na een vervelende reorganisatie weer geüniformeerd diender, en echt blij lijkt hij er niet mee. Eertijds zat hij achter zware criminelen aan, nu schrijft hij bekeuringen uit voor verkeersovertredingen en 'andere in zijn ogen triviale akkefietjes'.

In De vergeten dode (De Boekerij; * 25,-) begeeft hij zich toch weer op het speurderspad. Een garagehouder, onder wiens bedrijf een schuilkelder uit de Tweede Wereldoorlog is gevonden, wordt vermoord. Zijn collega Ruud Hendriks, die na de reorganisatie wél rechercheur is gebleven, denkt aan een moord in het xtc-circuit, Lemmen zelf gelooft meer aan afrekeningen die zijn terug te voeren op de oorlog.

De agent wordt geholpen door zijn zoon en diens vriend. Ze rakelen allerlei oude zaken op en lopen daarbij zelf ook gevaar. Het is een boeiend verhaal, maar het aardigste aan Spoelstra's boeken blijven toch de inkijkjes in het politiewerk. Hoe zegt een onbehouwen diender bijvoorbeeld 'een doodsbericht aan'?

'Goedenavond, ben ik hier bij de weduwe Janssen?'

'Nou agent, ik heet wel Janssen, maar ik ben nog geen weduwe. . .'

'Zullen we eens wedden?'

Rolf Bos

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden