This is it

w.dejong@volkskrant.nl..

September alweer en dus de hoogste tijd om de foto’s van de zomer van 2010 digitaal te gaan inplakken. Gisteren al vroeg aan de klus begonnen, anders komt het er namelijk nooit meer van, en krijg je over vijftig jaar, over je graf heen, van kinderen en eventuele kleinkinderen ongetwijfeld het verwijt dat het je als ouder kennelijk allemaal niet genoeg interesseerde, het zorgvuldig vastleggen en liefdevol voor volgende generaties veiligstellen van al die duizenden mooie herinneringen aan de familievakanties, uitstapjes, geboorten, eerste schooldagen, verkleedpartijen, diners, verjaardagen, eerste tandjes, eerste vriendinnetjes en sportwedstrijden.

Een kleine 35 duizend fotobestanden en een paar honderd filmpjes telt het postanaloge gezinsarchief van De Jong inmiddels. Een binnenzee van MB’s en GB’s, die zich de afgelopen jaren niet meer liet inpolderen door beschrijfbare dvd’s, extra harddisks en usb-sticks, of dankzij afvoerkanalen als Flickr. Iedereen in ons gezin, inclusief deze huisfotograaf, is allang de weg kwijt in de opgebouwde beeldcollectie. Zoals het ook voor niemand buiten mijzelf nog te overzien is met welke software je je toegang verschaft tot deze of gene (‘Let op, nóóit weggooien!’) bewaar-cd of -dvd. Sommige fotobestanden op de oudste schijfjes blijken zonder breekijzer al niet eens meer open te krijgen – of blijken door onkunde op postzegelformaat te zijn opgeslagen.

Het wordt hoe dan ook een ramp wanneer je als schatbewaarder van al dat unieke beeldmateriaal (This is it) doodgaat en de achterblijvers vinden je Flickr-wachtwoord niet meer tussen de achtergelaten waardepapieren of in de computer.

Ik kan me daar heel zenuwachtig over maken, want het zal toch niet door dit soort domme pech zijn dat opeenvolgende generaties De Jong en eventuele kunstcuratoren van mijn verzamelde fotowerken verstoken blijven?

Tja, zo redeneren beginnende oude lullen die hun betekenis voor het nageslacht willen waarborgen. De een licht de doopceel van zijn familie om er een boek over te schrijven, de ander pluist in de bibliotheek de stamboom uit, een derde fotografeert zich dus een ongeluk tot zijn omgeving letterlijk in de plaatjes verzuipt.

Enfin, ik blijf dus toch maar papieren foto-albums vervaardigen, zijnde de enige manier om de dreiging van de vergetelheid nog enigszins het hoofd te bieden. Er ligt in dit opzicht nog werk voor jaren, maar beter nu een paar jaar noest met de kraan open doorgedweild dan alles laconiek doorgeschoven tot na het pensioen.

Welk pensioen, om te beginnen? En mocht ik onverhoopt eerder het loodje leggen, dan zit het nageslacht dus alsnog zonder tastbare familiegeschiedenis. De periode 2001-2005 bijvoorbeeld ligt nog altijd op conservering te wachten. En het zomeralbum van 2010 moet nú door, wil ik alle plaatsnamen en namen van mensen op de foto’s tenminste nog uit mijn geheugen kunnen oplepelen.

Met een weekend flink aanpoten kunnen ten minste twee- of driehonderd van de duizend foto’s van twee vakantieweken in een op de computer vervaardigd Mac-boekje zijn gepropt. Waarbij degenen voor wie het uiteindelijk is bestemd er uiteraard wel aan af moeten kunnen zien dat ik ook in de zomer van 2010 nog volop oog had voor elk aspect dat de gezamenlijke vakantie tot zo’n succes maakte, en dat geen moeite me te veel was als een situatie om een leuk fotootje vroeg. En, o ja, er zou ook wel uit mogen blijken dat vader bij dat alles bepaald niet van het nodige artistieke talent gespeend was, en dat hij ook daarvoor gedurende zijn leven eigenlijk veel te weinig credits kreeg.

In de fotoboekenpagina’s die ik gisteren al van Frankrijk zomer 2010 heb afgemaakt, heb ik maar weer alvast een voorschot genomen op dat deel van de posthume erkenning: de eerste tien spreads van ons vakantieboekje zijn gewijd aan foto’s van blinde muren, huizen in verval en andere zaken die vooral aan mijn gevoel voor kunstzinnigheid appelleerden. Dat maakt dat ik voor vandaag in elk geval al 57 strandfoto’s en portretten van blije kinderen over heb, waarvoor in het boekje mogelijk geen plek meer is. Maar allicht dat ik die dan alsnog nog dump in de binnenzee van extra harddisk nummer 4.

Je kunt als nageslacht niet alles hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden