This Hard Land

Maandagochtend werd ik weer eens wakker met de vraag of Rutte II minder pro-Israëlisch is dan Rutte I. Gelukkig werd hij meteen beantwoord op onze voorpagina: correspondent ter plekke Ad Bloemendaal meende voorzichtig van wel.


Inderdaad staat er niet meer in het regeerakkoord dat Nederland 'verder wil investeren in de band met de staat Israël'. Ook houdt premier Netanyahu niet langer de hand van onze minister van Buitenlandse Zaken vast wanneer deze iets schrijft over Israël, zoals het geval was met Uri Rosenthal.


Dat was tenminste de mening van Frans Timmermans, toen Kamerlid, nu Rosenthals opvolger. Volgens hem was Nederland de 'lakei van Netanyahu'. Eigenlijk de lakei van Netanyahu en Wilders, want ook de gedoger, tevens voorzitter van de Israëlfanclub, gedoogde geen kritische geluiden.


Premier Rutte was afgelopen weekeinde met Timmermans, Ploumen en een horde ondernemers afgereisd naar het Beloofde Land. Er moest daar met een 'galaceremonie' een containerscanner in gebruik worden genomen, Timmermans was van plan een wandeling door Hebron te maken en zou in die plaats een nieuwe kaasfabriek openen.


Alleen het laatste agendapunt ging door. Netanyahu is voorlopig niet van plan de containerscanner in gebruik te nemen, Timmermans mocht alleen een stukje wandelen met het Israëlische leger in zijn nek en had er toen geen zin meer in. Dat was allemaal slecht voor de sfeer.


Premier Rutte probeerde de stemming er nog een beetje in te houden en zei 'my good friend Bibi' en 'our tremendous friendship', maar Netanyahu weet dat zulke woorden minder waard zijn dan de lucht die het kost om ze uit te spreken.


Het zit ons niet mee met de economische steun aan Gaza. De met Nederlands geld aangelegde haven en het vliegveld werden door Israël teruggebombardeerd naar de tekentafelfase en nu staat die containerscanner weer weg te roesten.


Frans Timmermans is mijn favoriete minister. Hij is een geketende idealist, een lot dat hij met verve draagt. Hij doet ongelooflijk zijn best: hij zou liefst vandaag beginnen met de definitieve oplossing van alle wereldproblemen, om voor vrijdag klaar te zijn. Maar telkens stuit hij op de weerbarstige politieke werkelijkheid, onze geringe invloed en de VVD.


Dan zet hij maar weer een troostrijk lied op zijn Facebookpagina. Zondagavond was dat een mooie lange live-uitvoering van The River van Bruce Springsteen, een van zijn helden. Timmermans had ook kunnen kiezen voor de legendarische Containersong van Henk Wijngaard ('Die containers, ze moeten erdoor'), maar sinds de Russen gepikeerd reageerden op Je ne regrette rien is Timmermans voorzichtiger geworden in zijn muziekkeuze - The River gaat niet per se over de Jordaan.


'Het verschil tussen oud-Tweede Kamerlid Frans Timmermans en minister Timmermans zal groter zijn dan het verschil tussen minister Rosenthal en minister Timmermans', voorspelde VVD'er Han ten Broeke een jaar geleden al en helaas zit hij daarmee voorlopig niet ver mis. Er is verschil, maar vooral in woorden. We stellen ons nog steeds slap op tegenover de hopeloze Israëlische nederzettingenpolitiek en weigerden mee te werken aan een statusverhoging van de Palestijnen bij de VN. Timmermans wil eerst de resultaten van het Amerikaanse vredesinitiatief afwachten.


Maar als dat mislukt, zo heeft hij gezegd, dan is de schuldige 'zuur'. Dan knalt Timmermans in één keer I'm on Fire, Tougher than the Rest, Born to be Wild, The Wrestler én This Hard Land op Facebook en kunnen ze in Israël de borst natmaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.