Theo Janssen

Het blijft een wonderlijke gewaarwording Theo Janssen in zijn schuur te zien staan. Tussen de op maat gezaagde boekenkasten, met een sigaartje in de mondhoek en gehuld in een wollen vest, lijkt Janssen meer op een Engelse antiquair dan op een profvoetballer.


Het was heel simpel. Mevrouw Janssen houdt niet van boeken in huis en dus liet Theo het tuinhuis ombouwen. 'Hier kom ik tot rust', zegt hij, terwijl hij een blikje bier uit het ijskastje haalt. 'En hier kan ik in alle rust van Buk genieten.'


Het was niemand minder dan Vitesse-chroniqueur Marcel van Roosmalen die hem wees op Charles Bukowski. 'Hij kende mijn voorkeur voor zuipende schrijvers, zoals Carver en Hemingway', lacht Janssen. 'Dus het was ook wel een inkoppertje. Als ik Buk lees, is het net alsof ik met Joop van de snackbar praat.'


Vrouwen, Fuck Machine en Kind onder kannibalen - hij verslond ze allemaal. 'Het gaat om die zinnetjes, hè.' Uit de kast trekt hij Factotum en leest: 'Voor iemand met één eierstok was ze toch wel vurig.' Dan ontbloot hij opeens zijn bovenlichaam laat een net gezette tattoo zien. 'Toen ik wist dat ik moest stoppen, dacht ik aan deze dichtregel van Bukowski: Nobody wins/Ask Ceasar. Staat nu op mijn borstkas. Cool, hè.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden