Thematentoonstelling rond Het Oude Slot van Heemstede Slottuin toont de kleur van de beeldhouwkunst

Het Oude Slot ligt er verlaten bij. Het hoog opgeschoten gras en de wilde bloemen belemmeren het zicht op wat een pad zou kunnen zijn....

Van onze verslaggeefster

Truus Ruiter

HEEMSTEDE

Het is de 'groene kamer' van Peer Veneman. Drie grote, gekleurde panelen van benadrukken de afstand tussen de 'wanden'. Er staan drie grote ruwe tafels met steeds een tweetal grillig gevormde witte objecten, in het gras liggen er nog zes. Alsof een reuzebaby een stuk mechanisch speelgoed uit elkaar heeft gehaald en door de kamer heeft gesmeten.

Fireworks is de titel van deze installatie, die Veneman maakte van waardeloos materiaal dat hij aantrof in een gesloten staalfabriek in het Amerikaanse Birmingham - 'vuurwerk' dus in de zin dat er vuur aan te pas moest komen. Veneman heeft het gerangschikt tot een wonderlijke eenheid in de tuin van het Heemsteedse Oude Slot, dat voor de derde zomer in successie een thematentoonstelling herbergt: De kleur van de huid.

De titel, die zich uitstekend leent voor een poëtisch exposé, heeft een oppervlakkiger uitleg gekregen dan je zou verwachten, gelet op het feit dat objecten met felle kleuren de (kleine) tentoonstelling overheersen. Naast de metersgrote, blauwe, hardroze en groene borden van Veneman, zijn dat de gifgroene, geometrisch gevormde Por260 van Dorothé Jehoel, een vlammend gele, houten constructie van Guido Eckhardt (Carab Acia Marina), Vrouw met fazant, een installatie van David Vandekop, dat helgeel en knalblauw combineert en het witter dan witte Prieel van Marlène Staals.

Nauwelijks aanwezig lijkt dan het grijze ferron-betonnen Caruso van Wouter de Baat, dat bijna verdwijnt in het hoge, gebloemde gras. Het is een massief beeld dat de contouren heeft van een personenauto (met bagage op het imperiaal): alsof het voertuig is afgedekt door een dikke beschermhoes. Caruso, die vanuit een bepaalde hoek wel iets heeft van een zeekoe op het droge, nodigt uit tot aanraken. Door het ontbreken van een uitgesproken, harde kleur, lijkt de huid tastbaarder.

Dat geldt ook zeker voor de zandstenen sculptuur van de Duitse kunstenaar Reinhard Buxel, Vis à Vis: een vijftal rechthoekige stukken steen grijpen zo in elkaar dat het een s-vormige bank vormt, waarop twee personen vis à vis kunnen zitten. Bij het vormen van de blokken maakte Buxel voor een aantal kanten gebruik van de natuurlijke breukvlakken van de steen, die een prachtige, warme bruine kleur hebben. Gevoegd bij de zachte crèmekleur die deze zandsteen eigen is, lijken de elementen op grote hompen ontbijtkoek, of schuimgebak. Het is een monumentaal werk en toch zachtaardig: een bijzondere combinatie van kwaliteiten.

Drie kunstwerken maken deel uit van de tentoonstelling zonder dat ze daarvoor uitgekozen zijn - wat alles zegt over de rekbaarheid van het thema, want is het niet zo dat bij zoiets tastbaars als beeldhouwwerk de huid èn de kleur altijd een rol spelen?

Naast de tuin, aan de overkant van een brede sloot met rietkragen, op een stukje weiland, staat de roodbruin geroeste zuil van Frans de Wit, Verticaal beeld, die in 1994 werd gemaakt voor de tentoonstelling Vier constructies voor een plek en sindsdien door Het Oude Slot in bruikleen is gehouden. Het werd door gastcurator Emile Meijer opgenomen in de catalogus omdat hij het een mooi beeld vindt en omdat het 'uitstekend past binnen het thema'.

Het tweede toegevoegde beeld is Geboorte, Ewerdt Hilgemanns bijdrage aan de expositie Het Gat in 1995. Het is daarna door de gemeente aangekocht en heeft een definitieve plek gekregen vóór Het Oude Slot. Uit een brok graniet is een ronde staaf geboord, die er naast ligt als een boreling. En de kleur van de huid? Het gladde koele grijs van het geboorde steen vormt een groot contrast met het ruwe, warme gemêleerde grijs van het grote brok graniet. Het is niet moeilijk om iets te verzinnen.

Ook Het Gat, een beeld van verse wilgetakken van Sjoerd Buisman in de slotgracht, hoorde bij de gelijknamige tentoonstelling in 1995. Het is nu een jaar verder, de takken zijn gegroeid en de kleur van de huid is groen.

De kleur van de huid is geen onsympathieke tentoonstelling, maar maakt haar belofte niet helemaal waar. En die belofte zit ook zeker in de catalogus die niet van enige pretenties gespeend is. Met beschouwingen over de ontwikkeling van kleurgebruik in de beeldhouwkunst, over de filosofie van kleuren en over kleur en auteursrechten. Ook de vormgeving van het boek wil imponeren: de omslag wordt gevormd door een platte, kartonnen doos zoals die wordt gebruikt voor het versturen van boeken. Leuk bedacht, maar het resultaat is een onhandelbaar ding.

De kleur van de huid. In Het Oude Slot in Heemstede, tot en met 3 november. Vanaf 15 augustus is er van woensdag tot en met zondag van 14 tot 17 uur ook een binnenexpositie. Catalogus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden