Theatrale spinnekop kan niemandsland uit

Muziek..

AMSTERDAM Van kruisbestuiving naar niemandsland: Double Points: + (‘Cross’) is een nieuwe weg ingeslagen. Het project op het snijvlak van dans en muziek waaraan de Zwitserse componist Hanspeter Kyburz (1960) en Emio Greco|PC sinds 2004 werken, werd door toedoen van het Nieuw Ensemble naar Nederland gehaald. Het leidde tot een nieuwe versie, getiteld OYTIZ (‘Niemand’), waarin geen kunstvorm mag domineren.

Ironisch: door toevoeging van meer disciplines – zang en kinetische filmbeelden – kwamen de instrumentale gedeelten er bekaaid van af in de tot ‘dansopera’ bestempelde voorstelling, die donderdag in het Amsterdamse Muziekgebouw haar première beleefde. Het Nieuw Ensemble onder leiding van Ed Spanjaard, eigenlijk de initiators van OYTIZ, werden letterlijk en figuurlijk in de hoek gedrukt. Kyburz’ gedetailleerde, fraai gelaagde muziek kwam door het veelzijdige schouwspel niet tot bloei.

De danser Emio Greco, in zwarte kleding en voortdurend in de volgspot, slurpte de meeste aandacht op. Via sensoren op zijn lijf wakkerde hij met strakke, aanvallende bewegingen vooral gorgelend klinkende elektronica aan, die potsierlijk (kletterende pannendeksels?) werd in de solodansstukken. Meer spanning ontstond tijdens dialogen met het Nieuw Ensemble, dat door neurotische vlaagjes, heftig slagwerkgerammel of ragfijne klankvelden boeiend tegenwicht bood aan de elektronische dans-arena.

Als smeermiddel voor de fragmentarische kruising tussen dans en muziek fungeerden nieuw gemaakte filmbeelden van Joost Rekveld. Een centraal geprojecteerde bol op het zwarte toneel veranderde voortdurend, variërend van sneeuw als op een tv (met bijbehorende elektronische geluiden) tot een volle maan en tot slot bloeiende figuren, alsof een nieuwe lente moest beginnen.

Een geslaagde verrassing: Engelse teksten van Sabine Marienburg over Penelope die jaren vertwijfeld op Odysseus wacht, door Kyburz subliem toongezet in schrijnende, soms verstikkende frasen voor sopraan en ensemble. De Koreaanse Yeree Suh verbeeldde met haar heldere stem eerst een kille en later een op blote voeten ronddolende, pijnlijk hoog zingende wanhopige Penelope.

Een totaalpakket van bewegingen, beelden en breekbare versus brutale instrumentale en vocale klanken resulteerden in levendige en afgeronde scènes. En levert hoop op voor het vervolg van Double Points: OYTIZ. Met een dergelijke geïntegreerde aanpak kan de theatrale spinnekop niemandsland verlaten en zich ontpoppen tot een avant-gardistisch, multidisciplinair meesterwerk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden