Theatraal geweld van stuiteren en vallen JULIDANS 2006 JULIDANS JULIDANS 2006 2006

Je zag ze de laatste tijd nauwelijks meer op het danspodium. Maar kijk, daar duiken de gewatteerde kniebeschermers afgelopen weekend plots weer op in twee Julidans-voorstellingen....

Niet dat het er overdreven agressief aan toe gaat. In Back to the present wordt het ruwe handwerk vooral ingezet om iedere kort opgebouwde scène met slapstick af te breken. Zo is er een stel dat zijn omhelzing op de bovenste traptree steevast bekoopt met een valpartij van de trap, zes keer in herhaling. Het kussen gaat ook elders niet van een leien dakje: telkens zit er iets tussen, een knuffelbeer, een deurpost of een nekband.

De liefde, daar gaat het om in Back to the present – ‘We beminnen ons dansend en we dansen ons beminnend’, memoreert een danseres aan het begin – maar dan wel de voorbije liefde, de herinnering aan de passie, de seks die eens was maar niet meer is.

Op gezette tijden schalt een krakkemikkige Latino-cover van John Lennons Yesterday door de boxen, terwijl een ingelaste videofilm ons schokkerig gemonteerde beelden toont van een komisch mislopende zelfmoord of de jacht van een pluchen vogel op een panisch rennend halfnaakt. De sketches op film en op toneel zijn bewust over the top, zoals ook het gegoochel met meubilair vooral tot doel heeft de boel te saboteren.

Aan de slapstick met banken en stoelen is te merken dat Macras ooit danste in het gezelschap van Sasha Waltz en nu onder diens hoede bij de Schaubühne am Lehniner Platz deze grote-zaal-voorstelling mocht monteren. Dat iedere danser of muzikant zijn moment beleeft met een in elkaar gefabriekt nummer, doet denken aan de heterogene stijl van Alain Platel. Toch is het jammer dat alle grootspraak in spektakel zo hol overkomt, omdat de vraag hoe je te wapenen tegen de vergetelheid twee uur lang slechts oppervlakkig wordt beantwoord.

Bekende rocknummers worden vals gezongen en geëxalteerd geplaybackt. Er wordt gedrumd op waterkoelers en menselijke ribbenkasten, aan tepels geplukt en feministisch getapdanst (een met tapdansschoenen ritmisch ondersteunde ontboezeming over een adoptieverleden). Leuk voor even maar te veel gedoe om niks.

Jong en onvolwassen is ook de kleiner gemonteerde voorstelling van Yasmeen Godder, al pakken haar Bloody Bench Players een zwaarder thema aan: het psychologisch effect van het gewelddadig conflict in het Midden-Oosten op een jonge generatie. Terwijl één gitarist zoemende en zeurende glissando’s onttrekt aan zijn instrument met dubbele hals, neemt het zevental allerlei poses in: bevroren momenten uit een terroristische aanslag. Een man imiteert een (bijna-)dodelijk slachtoffer, een ander houdt zijn collega’s satanisch onder schot met zijn vingers in pistoolstand. De meiden kopiëren rouwende vrouwen, telkens met verwrongen mimiek.

Zo sterk als de voorstelling begint, zo zwak ontwikkelt zij zich. Het blijft een aaneenschakeling van rare houdingen, terwijl de bewegende slagboom rechts op het podium geregeld een grens trekt.

Een heftig boe klonk zaterdag na afloop van Strawberry Cream and Gunpowder. Ongekend voor Julidans, dat meestal bewezen successen naar Nederland haalt. Zelden begon het festival tegendraadser. Overtuigen doet die revolte niet.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden