Theater Woef Side Story

Geweldig gekostumeerd, knap geacteerd en soms erg banaal familietheater.

DOOR ANNETTE EMBRECHTS

De eerste drol wordt al in de tweede scène gelegd. Acteur Gijs Naber perst uit zijn hondenkostuums een behoorlijk realistisch goedje waar Sylvia Poorta als de keurige en gestreste hondenkapster Godelinde Schoonbroek met haar roze hakken vol in gaat staan. Haar lijpe opponent Alex Klaasen (bierdrinkende patjepeeër Bob) veegt vervolgens verveeld haar pump schoon aan de rand van het voorpodium. Daarmee zijn de sfeer en de toon van Woef Side Story gezet. De nieuwe familievoorstelling van het Ro Theater is vet, kluchtig, origineel, maf, brutaal en vooral honds, hijgerig en hilarisch. Af en toe te plat voor woorden, dan weer verrassend ludiek. Maar het acteursgilde van het Ro Theater maakt er gezamenlijk wel een familiefeestje van - stukken beter dan het mislukte Woest Water van vorig jaar.

De bekende artistieke tandem Arjan Ederveen en Pieter Kramer (onder andere Lang & Gelukkig en Ja Zuster Nee Zuster) verplaatste het smartelijke liefdesverhaal van Romeo & Julia naar de jeukende wereld van blaffende, krabbende, snuffelende en copulerende honden (inclusief hun vlooien). In Woef Side Story staan de zwerfhonden en vuilnisbakkenrassen (en hun sympathisanten) tegenover de langharige hazewinden en doorgefokte schoothondjes (en hun fokkers en kappers). De acteurs van het RO Theater kruipen daarvoor in fraai gemaakte hondenpakken - met bij de prijsdieren extravagante hair-extensions. Hun benen besturen de poten, hun handen de kop. Ze kopiëren knap de nerveuze motoriek van alerte honden, met veelvuldig gekrab aan konten en gesnuffel aan poepgaatjes. Tja, het is Romeo & Julia op zijn hondjes en dat zullen we weten ook.

De hondensetting vergroot jammer genoeg wel de afstand tot het drama. De dierenkarakters halen het bij lange na niet bij het origineel van William Shakespeare of de beroemde filmversies. Ook hun bazen blijven karikaturen, met wel een stijlvaste Sylvia Poorta als Schoonbroek en een clowneske topvertoning van Lukas Smolders als de opportunistische burgermoeder Ans Slap. De tragiek wordt weggespeeld door de humor, maar dat is geheel volgens opzet. Don Duyns schreef met Ederveen een rond verhaal, met soms erg banale woordgrappen. Ederveen neemt bovendien naast zijn schmierende rol als inslechte dierendokter, ook al het cabareteske voortouw in entr'acts als Ko de Vlo (samen met Naber als Jo de Vlo en Klaasen als To de Vlo) in een (te lang) vlooientheater, nodig voor het realiseren van de changementen in het fraaie decor van Niek Kortekaas. De kostumering van Trio Vlo is wel weer ongelooflijk origineel. Sabine Snijders, Erik Bosmans en Tamar Stalenhoef zijn eigenlijk de ware gangmakers van deze voorstelling, met hun fantastische kostuum- en hondenontwerpen.

Romeo & Julia op zijn hondjes, zo wordt de voorstelling scabreus in de markt gezet. Dat pakt letterlijk en figuurlijk zo uit. De seksuele toespelingen liggen er dikker bovenop dan in de ongeëvenaarde klassieker Lang & Gelukkig (volgend jaar reprise!). En de bewerkte liedjes uit het repertoire van West Side Story, jazzy getoonzet, ademen in alles een hondenleven maar leunen vaak meer op makkelijke musicalwetten dan op doorwrocht muziektheater. Toch wordt er door jong en oud sterk gezongen.

En zo staan tegenover alle banale uitschieters knappe prestaties van karakters die de acteurs op het lijf lijken geschreven. Woef Side Story is een echte doorgefokte voorstelling, die alleen het RO met zijn traditie in familievoorstellingen, zo uitbundig op de planken kan brengen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden