Theater: When Harry met Sally ***

Geen slaafse kopie van de film, maar een eigentijdse vertaling zonder poespas die je met regelmaat in de lach doet schieten.

Theater: When Harry met Sally ***

Regie Mette Bouhuijs.


Goudse Schouwburg, 12/9, when-harry-met-sally.nl


De klaarkomscène. De ingewikkelde bestellingen in een restaurant. De romantiek die toch verdraaglijk bleef, omdat de personages elk op hun eigen manier ook strontvervelend konden zijn: Harry en Sally, gespeeld door Billy Crystal en Meg Ryan in 1989. Vast en zeker ook door de talloze herhalingen van de film op tv, hebben die beelden zich vrolijk in het geheugen vastgezet.


En dan is er nu de toneelversie, geproduceerd door Albert Verlinde, met Daniël Boissevain en Isa Hoes in de titelrol, geregisseerd door Mette Bouhuijs. Moesten we dat na al die jaren nou willen met elkaar? Het was toch wel goed zo?


Dat was het ook, maar deze toneelversie is gewoon een leuke en behoorlijk zelfstandige productie geworden - in elk geval geen slaafse kopie van de film. Bewerker/vertaler Marcel Otten en regisseur Bouhuijs komt hier waardering toe; de laatste tekende voor een up-tempo, uitgekiende mise-en-scène, lekkere muziek, fijn eenvoudig decor, geen poespas. En daarnaast zitten er een hoop grappige vondsten in de voorstelling, die je met regelmaat in de lach doen schieten.


Dat zit 'm vaak in de geestige vertaling - letterlijk en figuurlijk - van de originele kwinkslagen in het script. De makers hebben de vrijheid genomen om die naar het hier en nu te halen, en zo zien we een reeks moderne mensen langskomen, allemaal druk op weg ergens naar toe, en allemaal op zoek naar wat liefde en geluk op de moderne manier - via de smartphone. Al zijn het in de kern van de zaak toch uiteindelijk vrienden die vrienden bij elkaar brengen. Ook in die dialogen zit een flinke dosis humor.


Voor je gevoel zie je steeds een keur aan personages langstrekken, mensen in de trein, op de pont, in een restaurant, vrienden van Harry en Sally, en het stel eigenwijzen zelf - terwijl er in werkelijkheid maar zes acteurs op het toneel zijn.


Boissevain en Hoes zijn steeds het middelpunt. Het begint nog een beetje stroef, ook door het Amerikaanse accent van de eerste; hij komt vanuit de States voor Google in Amsterdam werken, zo is het idee. En Hoes is aanvankelijk wat overdreven afgemeten, en vooral: luid.


Maar al snel vinden ze hun vorm, wanneer ook de andere acteurs - aanvankelijk eerder figuranten - zich beginnen te roeren. Zij hebben dubbelrollen, en schakelen steeds soepel van personage naar personage, bewegen goed, zijn soms totaal over de top (Ad Knippels, fijn op dreef), waarmee ze de platitudes die het script nu eenmaal kent fraai pareren.


Al die elementen samen zorgen voor een verrassend fris geheel, met een helemaal gegund happy end.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden