Theater Pinokkio

Het gaat er geregeld lijp aan toe, met kettingzagen en al, maar meeslepend wordt het niet - al klopt Pinokkio wel.

Wanneer je het klassieke verhaal over het houten marionettenjong Pinokkio (Carlo Collodi, 1883) in handen geeft aan toneelschrijver Ko van de Bosch (voorheen Alex d'Electrique, nu Noord Nederlands Toneel), weet je zeker dat er een brutale, boze en opruiende bewerking uitrolt. In de grote zaal-voorstelling Pinokkio van De Toneelmakerij en Firma Rieks Swarte (voor publiek vanaf 8 jaar) gaat het er geregeld lijp aan toe.


Eén keer scheuren zelfs kettingzagen over het toneel - hét handelsmerk van Alex d'Electrique - in handen van de bedriegers Kat & Vos (gemaskerd met AH- en C1000 tas), die Pinokkio onderweg bestelen en van het rechte pad afhouden. De wrede wereld, waardoorheen Pinokkio op leertocht moet om groot te groeien en een geweten te krijgen, wordt grotesk aangezet. Zelfs de 'goede' personages, zoals Krekel (zijn geweten) en de Blauwe Fee (zijn raadgever) ogen in bonte uitdossingen bijna sarcastisch. Zeker in de soms quasi-verveelde toon die Keja Kwestro als Fee aanslaat. Zelfs de poppenkast van Jan Klaassen verliest zijn onschuld in een horrorachtige uitvergroting.


Om het allemaal nog harder te maken, heeft Van den Bosch, met regisseur Liesbeth Coltof, een raamvertelling toegevoegd van een aftands theatergezelschapje, dat met opgelapte doeken, uit stof opgetrokken huisjes en groteske verkleedpartijen Pinokkio als leerspel brengt. Voor decorontwerper Rieks Swarte werkt dat prachtig: hij kan uitpakken met wapperende vissen en vlinders op stokken en nare rechters met grote oren en telescooparmen.


Voor het publiek blijft het echter een uitverkoop van een poppenkast. Spreekstalmeester Roel Adam (verstelde clownsbroek en sliertige pruik) voert met Debbie Korper (witte tutu en diamanten kroontje) brommerige en uitleggerige entr'acts op met (zogenaamd) haperende toneeldoeken en zinnen als 'NEE! BAH! BAH, en een driedubbeldoorgehaalde GADVERDAMME met een extra-kwak JECH!!! er boven op.'


De uitbundig gekostumeerde scènes met Pinokkio, Gepetto en allerlei allegorische personages op het draaitableau, ogen ludiek maar slepen niet mee. Ook het Oost-Europese orkestje, met acteurs op drum en orgel, is meer gimmick dan muzikaal. Hoe grotesk en campy ook aangekleed en hoezeer Adam ook de moraal van Pinokkio's zoektocht onderstreept, uiteindelijk hopt zijn reis toch van scène naar scène. Jammer voor acteur Chiem Vreeken die met waterig blauwe ogen in een jongensachtig gezicht, en roze steunbrases om benen en armen, een geloofwaardige Pinokkio vertolkt: wereldvreemd en impulsief.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden