Theater Over het IJ Festival ***

Met een 'ode' aan de zeecontainer laten jonge theatermakers hun werk zien.

De pont vanaf het Centraal Station is nog maar net aangekomen op het NDSM-terrein in Amsterdam-Noord of daar begint het al. Een dame met nat haar in een witte lange jurk, koffertje onder de arm geklemd en overduidelijk overstuur, spoedt zich over een zandweg richting zeecontainer. Daar ziet een bescheiden publiek reikhalzend uit naar haar komst, zo leert een snelle blik naar binnen. De officiële opening moet nog komen, maar het festival is hier en daar al lekker bezig.


Over het IJ Festival viert dit jaar zijn 20-jarig bestaan en doet dat onder meer met een 'ode' aan, jawel, de zeecontainer, al die jaren een constant gegeven in deze context: in de relatief kleine, beschutte ruimtes kunnen jonge makers hun (aller-) eerste theaterwerk laten zien. Aan de randen van het festivalterrein in Noord, waar het locatietheaterfestival de laatste jaren steeds groter werd, bleven de containers met hun belangrijke functie present - vanaf de pont leidden ze je als het ware naar het festivalhart, en verder.


Dit jaar is dat hart opgebouwd uit zeecontainers, meer dan tachtig in totaal, een fraai ogend project van onder meer O&A architecten. In dit centrale gedeelte worden later op de donderdagavond speeches gehouden, gaan taart en champagne rond en is op een zuil te lezen dat er elf dagen lang meer dan twintig voorstellingen te zien zijn. Erachter bereidt de Vlaamse groep FC Bergman - na Oerol in juni, nu op opnieuw op een prachtlocatie - de openingsvoorstelling voor, Terminator Trilogie.


Maar op andere plekken bruist het ook al eerder. Hoog bovenop de zeecontainers verschijnen mensen met vlaggen die bezoekers de goede kant op 'loodsen', in de container met het opschrift 'Grensgenoten' zoekt het publiek, uitgerust met een plantje, tape en een mens-erger-je-niet-spel (concept van Rodrik Biersteker en Lisa Degenhardt) zijn grenzen op.


En een stuk verderop brengen Dansmakers Amsterdam hun voorstelling SUPERNOVA 1*2. Op intrigerende wijze integreren ze de containers - ze gebruiken er een aantal - in hun werk. Een gedeelte van het publiek betreedt de donkere binnenruimte, het andere deel ziet buiten een dansduet dat zich verplaatst van bovenkant naar zijkant van het bouwsel, van voor naar achter. Het is warm buiten, en binnen waar ook wordt gedanst, is het ronduit benauwd. Wanneer een van de dansers zijn lichaam tegen de containerwand gooit, er van binnenuit een soortgelijk 'antwoord' volgt, en de personages aan beide kanten steeds heftiger met elkaar in contact proberen te komen, dringen de associaties met mensenhandel zich op; het moment dat het teken van leven in de container stopt, houd je de adem in.


En dan krijg je een glaasje wodka. Misschien in het kader van wat nog komen gaat: publiek vloeit weer samen, de dansers mengen zich tussen hun bezoek en nodigen keer op keer uit tot een duetje, een dansje, en zo eindigt de voorstelling, met rond ieders lippen een vage glimlach.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden