Theater Jibberish

Een in alle opzichten geslaagde voorstelling van slechts een half uur. In deze snelkooppan wordt de humor puntiger.

De stadsmens kent ze wel. Van die sober ingerichte callcenters waar je goedkoop kunt telefoneren en internetten. In het 'belhuis' van Icqbal (Horace Cohen) staan slechts een paar stoelen van waaruit je naar denkbeeldige computerschermen kunt staren. Hijzelf troont achter de toonbank. Of maakt met Glassex en trekker piepend zijn raam schoon, een staaltje ouderwetse pantomime gecombineerd met human beatbox.


Hier ontmoet een jonge reizigster (een sprankelende rol van Terence Schreurs) de wereld. Naast de oudere Icqbal - een 'typische' Turk met snor, sandalen en kromme grammatica - zijn dat twee jongemannen: een Koerd (Abdelhadi Baaddi) en een Surinamer (Carl Refos). Via het web heeft de een net een Oekraïense ten huwelijk gevraagd (hij wacht nog op antwoord) en is de ander tienduizend euro's lichter geworden aan een Nigeriaanse weduwe.


Je kunt al reizen zonder een stap te zetten. Kijk gewoon goed om je heen. Dat is zo'n beetje de portee van Jibberish, de Paradepremière van dansgezelschap ISH, dat - je hoort het terug in de zaal - zijn bekendheid deels heeft te danken aan choreograaf en regisseur Marco Gerris, jurylid van de televisiedancebattle So you think you can dance. De boodschap mag wat belegen klinken, de lichtheid en zelfspot van Gerris en schrijfster Dunya Khayama maken alles goed.


Een optreden als dat van ISH blijft spannend: wat doet een 'regulier' gezelschap met de beperkingen van de Parade (Jibberish duurt een half uur en staat op een klein podium) en is het opgewassen tegen de kermisachtige, wij-drinken-graag-rosé-sfeer? Jibberish is in alle opzichten geslaagd. De samenballing doet de dramaturgie, die nogal wijdlopig kan zijn bij ISH, goed. Ook de humor wordt puntiger in deze snelkookpan. De karakters zijn geloofwaardige karikaturen, met een slapstickachtige motoriek. Soms zijn er opeens, naadloos voortkomend uit de handeling, flarden breakdance met acrobatische lifts. Ze geven uitdrukking aan vrijheid en ongezegde emoties, en hadden best talrijker aanwezig mogen zijn.


Komisch is verder het verhaal. Onze wereldreizigster is een beetje een held op sokken. Veel is eng of vies, en dat praten haar ouders (mooie dubbelrollen vanachter de toonbank) haar via de webcam ook stevig in. Zoals zij andermans gebruiken verdraait, spelden de mannen haar broodje-aapverhalen over hun cultuur op de mouw. Door dat alles heen schemeren de aandoenlijke pogingen om echt contact te maken. Jibberish (taal die als spraak klinkt maar geen betekenis heeft) is een vettige knipoog naar al die geïnteresseerde rugzakkers en wereldwijze digitale surfers die hun buurman nog niet eens kennen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden