theater Carver ***

In wat waarschijnlijk haar afscheidsstuk is, maakt theatergroep Carver de cirkel rond.

'Hartveroverend meesterwerkje uit een bierhal'. Zo luidde de kop boven de recensie die toenmalig theaterredacteur Martin Schouten in deze krant schreef over de voorstelling Café Lehmitz van theatergroep Carver. Gedateerd 9 maart 1991. Vanaf dat moment ontstond er en een run op de kaartjes, en was de naam van Carver voorgoed gevestigd.


21 jaar later is de cirkel rond. Café Lehmitz wordt opnieuw gespeeld, met drie van de vier acteurs van toen: Beppie Melissen, Leny Breederveld en René van 't Hof (alleen Jim van der Woude is vervangen door René Groothof). Het is waarschijnlijk de laatste voorstelling van Carver; vanaf volgend jaar krijgt de groep geen structurele subsidie meer.


Het is een gepast afscheid, want in Café Lehmitz kan de voormalige kerngroep van Carver nog eens laten zien dat zij de moderne mime in Nederland vanuit dat café op een hoger plan heeft getild.


Tegelijk is het ook niet meer dan nostalgie, en blijft de euforie van toen achterwege. Vooral omdat Carver zich in de jaren daarna verder ontwikkelde, en betere voorstellingen maakte.


Daarnaast ontstonden allerlei nieuwe groepen en groepjes die theater en mime combineerden in een geheel eigen genre - van Nieuw West tot Bambie tot Boogaerdt & Van der Schoot.


Een paar jaar geleden viel Carver ook een beetje in herhaling, en vorig jaar moest een geplande voorstelling zelfs worden afgelast. Misschien is het na een levenscyclus van 21 jaar ook wel mooi geweest.


Café Lehmitz gaat intussen nog steeds over vier eenzame zielen die de tijd doorbrengen in een wat armetierig café. Gebaseerd op een beroemd fotoboek van de Zweedse fotograaf Anders Petersen, die in een café op de Hamburgse Reeperbahn een aantal vaste bezoekers vastlegde. Hij maakte van hen geen zielige kiekjes, maar portretten vol zelfbewustzijn.


Zo zelfverzekerd presenteren de habitués van café Lehmitz zich ook en opnieuw in deze theaterversie. Het zit ze allemaal niet mee, veel dingen lukken niet, de dagen zijn lang, de avonden eenzaam. Op het toilet wordt af en toe een vluggertje gemaakt, er wordt geflirt, gezoend en een beetje aan elkaar gefrummeld. Een dansje, een truc met een spel kaarten, het smakelijk verorberen van een koekje - meer dan alledaagse loomheid is het niet, en toch worden deze schamele levens in vol ornaat geschetst.


De voorstelling begint met het geklik van een camera en eindigt daar ook mee. Daartussendoor poseren de personages voor zichzelf, voor de ander, voor ons.


In regie van Mirjam Koen, en in een decor van Gerrit Timmers (die Deense meubeltjes golden twintig jaar geleden als retro, nu zijn ze goud waard) is er vooral weemoedige muziek van Truus Melissen als sfeermaker. En toch: de herinnering aan het oude café weegt zwaarder dan dit hernieuwde bezoek.


Na afloop nog even door Haarlem gewandeld. In café La Justesse op de Gedempte Oude Gracht zitten drie vrouwen van zekere leeftijd aan de bar, een man graait in een bak met bingoballen. Elke stad en elke tijd heeft zijn eigen café Lehmitz. Je hoeft er niet eens het theater voor in.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden