THEATER Breakin' Walls

Indringend theater met en over meisjes (Raven) en jongens (I don't care) weet te boeien.

Raven door Frascati Producties/Alexandra Broeder en L.A. Raeven.


I don't care! door Frascati Producties/Elike Roovers/Jong RAST.


Breakin' Walls, t/m 21/4 in Frascati, Amsterdam.


Gezien 19/4.


Ze hebben alleen witte onderhemdjes en broekjes aan, hier en daar besmeurd met wat bloed. Ze kijken boos en ze schreeuwen ook, ze dagen uit met een zwoele blik om dan een lippenstift te pakken en niet alleen hun mond maar ook de huid eromheen knalrood te maken. Ze zijn in de contramine.


Maar ze zijn vooral kwetsbaar, de zeven meisjes (van 15 tot 20 jaar) die theatermaker Alexandra Broeder uitzocht voor de prikkelende performance Raven, een samenwerking met kunstenaarstweeling Angelique en Liesbeth Raeven. Raven opende donderdag Breakin' Walls, vierdaags festival voor (en mede door) jong publiek.


Kwetsbaar, maar strijdbaar. Er is moed voor nodig om te staan waar je voor wilt staan als dat betekent dat je je buiten de gevestigde orde plaatst. Moed tonen ze, door zich hier in de arena te presenteren en het publiek uit te dagen na te denken over lichamelijkheid, verwachtingen, sociale codes. Op de videofilm die intussen op de vier wanden wordt geprojecteerd, zien we de jonge raafjes terug met zwarte ogen en klauwen waarmee ze krabben en krassen tot de rillingen je over de rug lopen.


In het kader van Breakin' Walls presenteerden vervolgens de gasten van Jong RAST hun nieuwe, boeiende voorstelling: I don't care!. Jonge mannen van uiteenlopende cultureel-etnische achtergrond buigen zich over de relatie met hun ouders. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Zij zijn ook boos, gefrustreerd, voelen zich in de steek gelaten - is het niet door hun vader of moeder, dan wel door de samenleving. Bovendien zijn ze jonge mannen en hun (seksuele) energie moet ergens heen. Zo vliegen ze door de industriële ruimte van Loods 6 aan de KNSM laan, tegen de muren omhoog, in prachtige bewegingen in een strakke, choreografische regie.


Ze doen een dans met bureaustoelen, met tosti-apparaten, met elkaar en zo af en toe komt er ook een meisje langs; een zus, lief of al te bemoeizuchtig, of een onbereikbaar wezen met een rolkoffer.


En de jongens vertellen hun verhaal. In grimmige sfeer eerst, maar geleidelijk meer ontspannen en met humor zetten ze een voorstelling neer waarvoor je warm loopt.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden