'Thea Beckman was een eye-opener'

In de kinderboekenweek vertellen kinderboekenschrijvers over het favoriete boek uit hun jeugd. In de derde aflevering van een serie vertelt Simone van der Vlugt (1966) over 'Kruistocht in spijkerbroek' van Thea Beckman....

Machteld van Hulten

'Ik was dertien, veertien toen ik het las. Daarvoor las ik altijd alleen maar meisjesboeken, pulp eigenlijk, over tweelingen en kostscholen. Een keer was ik met mijn vader, die erg van historische boeken hield, in de bieb. Hij pakte Kruistocht in spijkerbroek uit de kast. Ik dacht: geschiedenis gatver. Ik kon me niet voorstellen dat een boek over geschiedenis leuk kon zijn. En dan nog zo'n dikke pil. Maar na de eerste bladzijde was ik meteen verkocht. Die tijdmachine, dat vond ik helemaal geweldig.

'In die tijd schreef ik zelf ook graag. Op mijn dertiende stuurde ik verhalen op naar uitgevers, die ik dan weer terugkreeg. Toen ik Kruistocht in spijkerbroek las dacht ik meteen: dit ga ik ook doen, historische boeken schrijven. Het was echt een eye-opener; ik had mijn genre gevonden.

'Toen ik het uit had, ben ik een boek gaan schrijven, over heksenvervolgingen. Het verhaal dat ik opstuurde naar de uitgeverij vormde tien jaar de basis voor mijn debuut De Amulet (1995). Het is heel gek dat ik nu weleens de opvolgster van Thea Beckman wordt genoemd. Als ik dat op mijn veertiende had geweten, was ik wel van mijn zitkussen af gevallen.

'Ik las altijd lekker thuis op mijn kamer op een paar zitkussens van een oud bankstel. Dan was ik naar de bieb geweest, rende ik de trap op met mijn nieuwe voorraad, en dan installeerde ik me echt. Meestal had ik dan nog een zakje snoep gekocht. Ik zette expres geen muziek op. En dan pas ophouden als iemand je kwam storen.

'Ik heb Kruistocht in spijkerbroek vele keren herlezen. De meeste kinderen vinden de spannende scènes misschien het mooist – de overvallen en de bergtochten – maar ik vond het het mooist als de hoofdpersoon Rudolf Wega voor het eerst als twintigste-eeuwer die Middeleeuwse stad ziet. Dat intrigeert me nog steeds: die blik in een wereld die niet meer bestaat. We zijn altijd zo gericht op hoe de toekomst eruit zal zien, maar er is hier ooit ook al een hele andere wereld geweest.

'Jan Terlouw, die over de WOII schreef, las ik ook wel, maar daarbij kreeg ik niet diezelfde kriebel als bij de Middeleeuwen. Ik zou zelf ook nooit een boek over de twintigste eeuw schrijven. Het jaar 1910 klinkt al wel lekker gedateerd, maar het liefst moeten er stadsmuren staan. Thea Beckman was de enige echte. Zij had de gave om mij, als ik begon te lezen, helemaal in die tijd te zúigen. Ik beleefde haar verhalen alsof ze echt gebeurd waren. Ik koppelde de personages ook aan de nog altijd gortdroge geschiedenislessen op school. Het waren mijn persoonlijke vrienden.'

Na De Amulet kwamen er van Simone van der Vlugt nog andere historische boeken uit, waaronder Bloedgeld (1996), De Guillotine (1999) en Zwarte Sneeuw (2000). Haar laatste boek heet De Slavenring (2003). De Kinderboekenweek duurt tot 11 oktober: www. kinderboekenweek. nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden