The Voice, de Verlosser en de scheidsrechter

Ergens in de weken na de verschrikkelijke dood van grensrechter Richard Nieuwenhuizen moest ik opeens aan Sandra van Nieuwland denken. Dat zit zo.

Sandra van Nieuwland is misschien wel het grootste muzikale talent uit drie seizoenen The Voice. Een prachtige slepende stem, een uitstraling van Adèle-formaat, publiek en jury op de banken... maar uitgeschakeld in de halve finale. Dat kwam omdat ze in een zelfde coaching-groep zat als Leona Philippo (de uiteindelijke winnares) en er uiteindelijk in de finale van elke groep maar één kandidaat mee mocht doen.

Het treurige resultaat was wel dat ons de enige echte finale, tussen Leona en Sandra, onthouden werd en één van beiden voortijdig moest afvallen. Dat werd dus Sandra, waarna Leona in de finale mocht triomferen over drie mindere goden.

Bij u natuurlijk niet, geachte intellectuele Volkskrantlezer, maar bij ons aan de koffiemachine was deze grove onrechtvaardigheid wel het gesprek van de dag. Op een avond hoorde ik op de radio ook Henkjan Smits zijn commentaar geven.

Voor het geval ik voor veel van mijn lezers nu te ver afdaal in de krochten van de commerciële televisie: Henkjan Smits is de moeder aller juryleden aller talentenjachten, bekend van Idols en de X-factor, en paart een permanente zonnebril in zijn vettige haar aan - het moet gezegd worden - veel kennis van zaken.

Smits leek te suggereren dat de hele gang van zaken door John de Mol gemanipuleerd was om maar koste wat het kost te voorkomen dat de uitslag van de show voorspelbaar zou worden met van begin tot eind Sandra als favoriet.

Zou slecht zijn voor de kijkcijfers en wat slecht is voor de kijkcijfers is slecht voor John de Mol. Hij moest voor deze suggestie een paar dagen later publiekelijk zijn excuses aanbieden maar het was natuurlijk ook een slecht doordachte redenering: met Sandra uitgeschakeld was er in Leona pas echt een favoriet zonder concurrenten; juist het continueren van de tweestrijd hield de spanning er in.Volgens mij was er dan ook iets anders aan de hand, en zelf dacht ik dat ook in het commentaar van Smits te horen: John de Mol weet dat onrecht goed is voor de kijkcijfers. Als je wil dat mensen gaan praten over The Voice dan is het goed als er iets in zit waar mensen zich kwaad om maken, een onrechtvaardigheidje in de spelregels, iets voor bij de koffiemachine. En dat was hier apert het geval.

Dat nu deed me denken aan Johan Cruijff. De Verlosser zegt - als je het snapt - best zinnige dingen over voetbal, maar over technische hulpmiddelen (met name gebruik van camerabeelden om direct beslissingen van scheidsrechters te toetsen of te corrigeren) vindt hij al jaren dat we die niet nodig hebben bij het voetbal. Scheidsrechters die fouten maken, horen bij het spel. Daar praten de mensen over bij het koffieapparaat, dat zijn erbij horende emoties en dus moet je dat zo houden.

Precies de zelfde redenering als bij The Voice. En onhoudbaar, zeker in het licht van de dood van Nieuwenhuizen. Scheidsrechter Gözübüyük kreeg wagonladingen kritiek over zich heen omdat hij in de nasleep van die affaire een exploderende coach een lullig 'respect'-bandje voorhield. Dat was misschien inderdaad niet het slimste wat hij kon doen. Maar luister het interview met hem eens af, na afloop van de wedstrijd (google op 'gözübüyük interview respect') en je hoort veruit het beste commentaar op de zaak dat er in al die weken vanuit de KNVB te horen was. Eindelijk iemand die het afschuwelijk voorval plaatst in de bredere context van tanend gezag en korte lontjes. Plus de verzuchting dat het niet raar is dat hij fouten maakt als hij in 2 seconden een beslissing moet nemen waar wij ons allemaal met zes herhalingen op televisie kwaad om kunnen maken: 'Geef mij ook zo'n teeveetje...'

Maar dat mag niet van Cruijff. En dat klaagt Gözübüyük terecht aan. Wij laten scheidsrechters fouten maken. Wie scheidsrechters de technische hulpmiddelen onthoudt om hun werk goed te doen, draagt bij aan de legitimatie van het constant aanvechten van hun gezag. De KNVB reageert met de regel dat alleen de aanvoerder nog mag protesteren; alle anderen krijgen meteen geel.

Maar met het verbieden van protest terwijl de scheidsrechter zonder technologische hulpmiddelen zijn fouten blijft maken, span je het paard slechts achter de wagen en vergroot je de frustraties bij de korte lontjes. En dat allemaal omdat we anders niets meer hebben om bij de koffiemachine over te praten?

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden