recensie

The Veils: een prachtige gitaarband, dat is óók Lowlands (****)

The Veils houdt het liever klein, zodat iedereen zijn emoties voelen kan - en dat gebeurde in de India-tent vanaf het allereerste lied. Een prachtige gitaarband die de tijd even tot stilstand brengt. Ook dát is Lowlands, aldus recensent Menno Pot.

rontman Finn Andrews van de Engelse indierockband The Veils tijdens een optreden op de tweede dag van Lowlands 2013. Beeld anp

Vorig jaar, tijdens Lowlands 2012, speelde de fenomenale gitaarband Wilco in een vrijwel lege tent. Gisteravond, tijdens Lowlands 2013, speelde Mikal Cronin een mooie set terwijl het publiek hem de rug toekeerde. Te serieus, zo leek het.

Ziedaar het gevaar van een festival als Lowlands: je bent al gauw geneigd de feestjes op te zoeken, de plekken waar gedanst, gesprongen en gelachen kan worden. In die sfeer kan het gebeuren dat De Jeugd van Tegenwoordig (vrijdagavond) tweemaal zo veel mensen naar de Alpha trekt als Nine Inch Nails en dat op Crystal Fighters de meute afkwam die ook Band Of Horses (niks saai; móói!) had verdiend.

Serieuze indiebands
Het is het lot van de serieuze indiebands op Lowlands: het festival werd, 21 edities geleden, zo ongeveer voor ze opgericht, maar anno 2013 staan ze in de strijd om de gunst der Lowlanders vaak bij voorbaat met 1-0 achter.

Zo belanden we bij The Veils, de vanuit Engeland opererende band van de Nieuw-Zeelander Finn Andrews, met zijn onafscheidelijke Zorro-hoed: bestaan al elf jaar, brachten al vier prachtige albums uit, bespeelden Nederlandse podia van Groningen tot Breda en zijn een regelmatige gast op Nederlandse festivals, van Motel Mozaïque tot Into The Great Wide Open, van London Calling tot Lowlands.

Je zou hun aanwezigheid haast voor kennisgeving aannemen, maar wat gaf die band een prachtig optreden in de India, tegen het einde van de zaterdag, de middelste Lowlands-dag en haast traditiegetrouw de minst spectaculaire, in elk geval op voorhand.

Emoties
The Veils bevinden zich qua esthetiek ergens tussen Coldplay en Jeff Buckley, maar dan zonder die bijna tastbare ambitie om groot te worden of zelfs maar groots te klinken. Andrews houdt het liever klein, zodat iedereen zijn emoties voelen kan - en dat gebeurde in de India-tent vanaf het allereerste lied, Train With No Name, waarin een snaar van Andrews' gitaar brak en hij een drumstok greep om tijdens het slotakkoord furieus mee te slaan op de bekkens van zijn drummer.

Zo'n Through The Deep, Dark Wood - veel mooier gaat het op Lowlands 2013 waarschijnlijk niet worden: een eenvoudig liefdeslied ('This love ain't like the rest/ No, I can't go back'), maar zo prachtig van melodie en met zoveel passie gebracht dat je moest blijven luisteren.

De India stroomde vol voor The Veils en blééf vol staan. Verderop braken The Opposites naar verluidt de Alpha af, dat zal allemaal best, maar ook in de India maakten de muisstille toehoorders iets bijzonders mee.

Een uurtje zwijgen, even volschieten bij 'gewoon' een prachtige gitaarband die de tijd even tot stilstand brengt. Ook dát is Lowlands. Dankjewel, Veils.

The Veils. Lowlands (India), Biddinghuizen, 17/8

  • Oordeel van onze recensent
Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden