'The Rolling Stones zijn een mijlpaal in de Pinkpop-geschiedenis (*****)'

Dit weekend vindt de 45ste editie van Pinkpop plaats in het Limburgse Landgraaf. Volkskrant.nl is aanwezig en houdt u drie dagen op de hoogte met verslagen, interviews en recensies. Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer zag The Rolling Stones: 'Onvergetelijk.'

The Rolling Stones met Mick Jagger, Keith Richards, Ron Wood en Charlie Watts Beeld ANP

Misschien het mooiste moment van het met hoogtepunten overladen concert van de Rolling Stones vond plaats na vier liedjes. Mick Jagger, lichtelijk buiten adem na Jumpin' Jack Flash, You Got Me Rocking, It's Only Rock 'n Roll (But I Like It) en Tumbling Dice, loopt naar richting drumkit van Charlie Watts, en zegt 'wacht even'.

In zijn beste Nederlands, de taal waarin hij eerder al had geïnformeerd naar de opties voor een nieuwe finaleplaats van Nederland tijdens het WK voetbal. Even rust nu, 'wacht even', want Angie staat op de lijst, rustigste liedje van de avond. Keith Richards heeft een akoestische gitaar omgegespt, en daar gaan ze.

Mick haalt het eigenlijk niet, Keith krijgt ook moeilijk de juiste greep te pakken, maar het publiek zingt uit volle borst.

Het zijn dus toch gewoon mensen, die ook wel eens een foutje maken. Dat is de geruststellende gedachte. Een gedachte die de rest van het twee uur durende concert niet meer op zal komen. Goed, Mick Jagger mist wel eens een noot, en Keith lijkt na ieder raak intro het vervolg van Doom And Gloom of Honky Tonk Women even kwijt, maar dan is er altijd een Ron Wood om bij te springen.

IJzersterke opbouw
Het concert is ijzersterk van opbouw. Eerst even rocken, dan de publiekskeuze (we mochten op internet stemmen) dat Rocks Off werd, het openingsnummer van Exile On Main Street (1972). Er komen bij ieder liedje een paar muzikanten bij, en net als je denkt: waarom laat de beeldregie bassist Daryll Jones zo weinig zien, mag hij met een funky basloopje Out Of Control (van Bridges To Babylon, 1997) prominent introduceren. Een wat onbekender liedje, afgezet tegen Miss You, Gimme Shelter, en Start Me Up, die ook allemaal voorbijkomen.

Dat pleitte ook voor de Stones dat ze niet helemaal voor een greatest hits-show kozen (zie ook het recente Doom And Gloom). Op papier gewaagd leek ook de twee liedjes halverwege die Keith Richards mocht zingen. Mick kon zodoende even uitrusten, maar kon Keith dit wel aan?

Ja, reken maar. You Got The Silver (van Let It Bleed) werd mooi samen met Ron Wood akoestisch gespeeld en I Can't Be Seen With You (van Steel Wheels, 1989) was een van de aangenaamste verrassingen van de avond.

Naast de komst van Mick Taylor, destijds even de vervanger van Brian Jones, die in Midnight Rambler de hele band tot grote hoogte voerde met zijn slepende, maar doorbijtende bluesgitaar. Hier stond een band muziek te maken omdat ze niet anders willen. Keith met zijn knuist om de gitaarhals alsof die eraan is vastgegroeid, en Mick die maar bleef draven over het podium. Geen greintje routine, maar echt spelen alsof er iets op het spel stond.

Met ook nog eens een geluid waar iedereen zich de komende dagen stuk op kan bijten. Heerlijk rommelig zoals die gitaren van Wood en Richards soms op elkaar reageerden. Foutloos de sobere drums van Charlie Watts, en altijd met een lekkere groove. Niet te hard, maar hard genoeg om het enorme veld te imponeren. Het was er drukker dan ooit op Pinkpop, het leek voller dan bij Bruce Springsteen en de Stones hielden de aandacht bij iedereen ook langer vast.

Als na You Can't Always Get What You Want, met fraaie koorzang, Keith nog een keer lekker mag vlammen en hard zijn misschien wel allerberoemdste riff inzet, dan lijkt het hele veld in extase. (I Can't Get No) Satisfaction brengt een ongekend gemeleerd publiek (zeker vier generaties) nog even in euforie.

De Rolling Stones op Pinkpop, 'eindelijk' zoals Mick Jagger zei. Onvergetelijk, een mijlpaal in de geschiedenis van het festival, zoals uw recensent zegt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden