The Judge spreekt iedereen vrij

In 1935 kreeg Milt Hinton een camera voor zijn verjaardag en die nam hij mee toen hij in 1936 kwam te werken bij de band van Cab Calloway....

Louis Armstrong was een moeilijke slaper. Daarom had hij in de jaren vijftig altijd een grote koffer bij zich die speciaal was gemaakt voor zijn slaapmiddel. Als het gevaarte op zijn kant stond en je deed het deksel open, dan kwamen drie aan dat deksel bevestigde planken in het zicht. Op de twee bovenste planken stonden bandrecorders en op de onderste een grammofoon.

Het ging vooral om die bandrecorders. Een van Armstrongs twee bedienden zette er in de hotelkamer spoelen met tape op en als Armstrong tegen de ochtend eindelijk in bed lag werd de eerste recorder gestart. Het was altijd dezelfde muziek die klonk, van hemzelf of Guy Lombardo, en na een paar minuten was hij dan onder zeil. De bediendes hielden om de beurt de recorders in de gaten en als een tape was afgelopen werd de volgende machine gestart en werd de eerste tape teruggespoeld.

Ze wisten dat als de muziek ook maar een paar seconden stopte de baas wakker zou worden. Dat het toen zo toeging in de hotelkamers van Armstrong weten we van Milt Hinton die in 1953 een half jaar zijn bassist was. Hinton maakte ook een foto van Armstrong met zijn slaapmiddel.

Het was een van de vele foto's die Hinton vanaf 1935 maakte van zijn medemusici. In dat jaar kreeg hij voor zijn verjaardag een camera, een Argus, en die nam hij mee toen hij in 1936 kwam te werken bij de band van Cab Calloway. 'Ik wilde foto's hebben zodat we ons later zouden herinneren hoe het was toen we nog jong waren.'

Toen ze oud waren fotografeerde hij zijn medemusici nog steeds, want Hinton (1910 - 2000) zat als bassist nooit zonder werk. Tegen het eind van zijn leven had hij een enorm fotoarchief, waarvan een deel is gepubliceerd in de boeken Bass Line (1988) en Over Time (1991). Een keuze uit die foto's, aangevuld met niet eerder gepubliceerd werk, is te zien op het North Sea Jazz Festival.

Hij was erop uit om het muzikantenbestaan levensecht vast te leggen. 'Iedereen,' vertelde hij in Over Time, 'maakte foto's van de band op het podium in uniform en als je naar een beroepsfotograaf ging voor je publiciteitsfoto's vroeg zo'n man je om te lachen en je instrument in de lucht te houden. Ik sloop op de mensen af en probeerde ze te schieten als ze niet op hun hoede waren.' Zijn foto's zijn soms onscherp, slecht belicht en rommelig van compositie, maar hebben altijd de charme van het familiealbum.

Te water

In Bass Line vertelt Hinton zijn levensverhaal aan een interviewer en ook dat leverde aardige inkijkjes op in het muzikantenbestaan, zoals dit verhaal uit zijn Armstrong-tijd. Ze zouden spelen op een podium dat in een rivier dreef, na een voorprogramma met Illinois Jacquet en Lionel Hampton. Die laatsten waren te laat en Armstrong begon toen maar. Groot succes, totdat de band van Jacquet eindelijk kwam opdagen. Die kreeg een lauwe ontvangst en om zich uit die penibele situatie te redden, zette hij Flyin' Home in, het nummer dat hij populair had gemaakt als stersolist bij de band van Hampton. Dat werkte.

Terwijl hij daar mee bezig was draaide de bus van Hampton het terrein op. Alle insiders begrepen dat het Hampton razendjaloers moest maken, omdat het nummer ook nog altijd een groot succes van hem was.

Ook Hampton kreeg een lauwe ontvangst en gooide na een tijdje Flyin'Home in de strijd, maar daar veerde het publiek niet meteen van op. In zijn solo pakte hij flink uit en er kwam wat leven in het publiek. Hierop zei hij tegen zijn bassist Monk Montgomery: 'Als je bij het volgende chorus in het water spring krijg je tien dollar extra.'

Toen de band bij het volgende crescendo kwam sprong Montgomery over de railing en ging het publiek uit de bol. De band bleef spelen en na een paar minuten kwam Montgomery druipnat weet op het podium. Ze herhaalden het geintje en het publiek was nu door het dolle heen.

Helaas heeft Milt Hinton daar geen foto van gemaakt. Zo'n fotograaf was hij nu eenmaal niet. Hij kiekte wat hem vanzelf voor de lens kwam, als een amateur, het onderwerp in het midden en dan vaak wat van te ver weg. Maar in de muzikantenbus maakte hij sterke close-ups van een slapende Dizzy Gillespie en andere musici van het orkest van Cab Calloway, waar hij van 1936 tot 1951 werkte. Een big band, heel gedisciplineerd en succesvol, maar geen topband. Later werkte Hinton een blauwe maandag bij Duke Ellington.

'Duke's filosofie was nogal simpel,' vertelt Hinton in Bass Line. 'Hij geloofde echt dat als je musici hun gang liet gaan, ze hun hart uit hun lijf zouden spelen. Als je regels ging maken verlamde je hun creativiteit. Hij was de enige leider die ik ooit heb meegemaakt die zijn band na een pauze terug moest roepen naar het podium. Daar had hij een manier voor. Als hij klaar was om aan de volgende set te beginnen ging hij naar het podium en speelde hij steeds dezelfde frase op de piano. Dissonant, zodat het door het geluid in de zaal sneed.

'Al zijn jongens hoorden dat waarschijnlijk wel, maar alleen de meest gedisciplineerden kwamen meteen naar het podium. De rest ging door met praten en drinken. Duke wachtte een paar minuten tot een paar jongens op het podium zaten en begon dan iets zachts te spelen, meestal een nummer dat gebaseerd was op wie er al waren. Ik heb me zelfs laten vertellen dat hij speciaal voor dit soort momenten materiaal schreef. Terwijl de kleine groep speelde, scharrelden de andere jongens, een voor een, het podium op.

'Johnny Hodges, Ben Webster en een paar andere zware drinkers waren meestal de laatsten. Zodra iedereen terug was, eindigde Duke de rustige melodie en zette een van zijn luidste nummers in. Het contrast was ongelooflijk. De jongens waren in hun eigen tempo teruggekomen. Ze waren er klaar voor en wilden er zijn. Als de complete band dan los barstte, trilde de aarde.'

Hinton zelf was ongetwijfeld bij het eerste seintje terug. Hij was een gedisciplineerde werker met een rond en warm geluid, graag gezien in de studio's waar hij later in de jaren vijftig en in de jaren zestig zijn geld verdiende.

Een goede notenlezer en een ideale begeleider die even goed met Armstrong als Coltrane kon spelen. Hij was altijd als eerste op het werk en dan begroette hij zijn medemusici met de punchline van een oude grap: 'Well, good morning, judge!' Daarom werd zijn bijnaam The Judge. Maar op zijn foto's en in zijn verhalen spreekt hij iedereen vrij, behalve Benny Goodman. Over hem heeft hij een tamelijk hard verhaal, dat besluit met een schrijnend beeld van Goodman in zijn nadagen: 'Ik zag hem flipperen, op zijn eentje, in een van die speelhallen op Broadway.'

Old Man Time heette een van Hintons laatste cd's. Daarop speelt hij met oude bekenden nummers waar hij zo nu en dan wat bij zingt of een deuntje fluit. Ze halen soms ook wat herinneringen op. Maar niet aan hem, want Hinton was zelf geen man over wie je verhalen zou kunnen vertellen.

'Schrijvers,' zei hij in een interview, 'schijnen weinig belang te hechten aan morele waarden. Niemand wil ooit weten dat ik al meer dan veertig jaar met dezelfde vrouw ben getrouwd of dat ik mijn kerk dien als ouderling. Of dat ik veel tijd besteed aan het praten met jonge mensen over de noodzaak van wederzijdse respect tussen alle rassen omdat we allemaal mensen zijn.' Zo'n man was hij. Braaf. Net als zijn foto's. Ik ken er maar één waarop een conflict is te zien, en dat is dan ook meteen een topfoto: Dinah Washington die een orkestleider de les leest.

Op oudere foto's zie je leden van de Calloway-band wijzen naar opschriften als 'Motel for colored' en 'Colored Entrance'. 'Ik probeerde leuk te zijn,' vertelde hij in Over Time, 'ik was er niet op uit om iets te bewijzen. We woonden allemaal in het noorden en de enige manier waarop we om konden gaan met de stompzinnigheid van de segregatie was om er mee te lachen.'

Daar komt de jazz uit voort en The Judge heeft het vastgelegd. Wat wil je dan nog met kritiek op zijn vaak wat oubollige foto's? Ik zie helden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden