The graduate

En opnieuw trof het einde van het schooljaar mij als een bijl tussen de schouderbladen, en nu eens niet alleen met het verbijsterende besef dat mijn kinderen DRIE MAANDEN vakantie moesten stukslaan....

Maar dit jaar stond mij een flinke portie extra ceremonieel te wachten, want zowel mijn jongste als mijn oudste kind had een mijlpaal bereikt. Mijn 5-jarig zoontje heeft de ‘pre-school’ voltooid, wat een soort peuterspeelzaal is, maar dan heel duur. Met zijn klasgenootjes voerde hij een musical op, waarin hij mij in perfect Amerikaans toezong dat ik zijn zonneschijn was, en dat hij altijd van mij zou houden. Daarna kwam hij mij omhelzen waarbij hij zijn hoofd voldoende schuin hield om flatteus op de foto te komen, want ook dat leren ze je kinderen hier, voor 1.200 dollar per maand. Toch was ik diep ontroerd, want ik had een beetje een kater en dan krijg je dat. Diezelfde avond was de graduation van mijn 11-jarige dochter, die zomaar opeens klaar bleek te zijn met de basisschool, en zonder een spoor van verlegenheid op een groot, eng podium een zaal vol ouders en onderwijzend personeel toespeechte, met gouden schoentjes aan en een paars gewaad in de kleinste damesmaat. Daarna kwam de rectrix ten overvloede benadrukken dat de Ernst des Levens nu echt een aanvang ging nemen, jongetjes met stropdasjes deelden rozen uit, men beloofde nog eens met de hand op het hart trouw aan de vlag, en daarna ging de hele troep goddank op het schoolplein in klimrekken hangen.

We kregen het yearbook mee naar huis, zo’n handige Amerikaanse vinding waarin je kunt opzoeken wie er bij je kinderen in de klas zitten, hoe ze eruitzien, en wat hun wensen voor de toekomst zijn. Nou, dat laatste was over het algemeen niet mis. ‘Ik wil actrice worden, én succesvol schrijfster én dierenarts én modeontwerpster. En ik wil ook graag eens naar Seattle’, verklaarde een vastberaden kijkend roodharig meisje met brilletje. Je zag zó aan haar dat dat haar allemaal nog zou lukken ook. Datzelfde gold voor een dik, breed lachend negertje dat bondig stelde: ‘Ik word kok.’ En ook voor de ernstige jonge Aziaat met het hagelwitte overhemdje, wiens wens het was ‘advocaat te worden, en veel geld te verdienen’.

Mijn eigen dochter hield het op ‘als journalist over de hele wereld reizen’. (En ik had haar nog zo gewaarschuwd...) Haar beste vriend, een kleine blonde Pool met zachte, meisjesachtige gelaatstrekken had overigens als enig toekomstvisioen: ‘Ik wil graag een Samoyed hebben. Dat is een heel mooi en slim soort hond, met een pluizige witte vacht.’ Een stuk minder haalbaar leek me de droom van een meervoudig gehandicapt, goeddeels verschrompeld ventje in een uiterst ingewikkelde rolstoel. Hij zou zo graag oppasser worden in de dierentuin. Nou ja, misschien kan het ook eigenlijk wel, als al die dieren zich een beetje koest houden.

De laatste in het boek was een zekere Abdullah, een onmiskenbaar Arabiertje met knappe, scherp gesneden gelaatstrekken. Op de foto trok hij een wreed grijnsje, en sprak, blijkens het bijschrift: ‘I would like to rule the world in my own twisted images. Ha!Ha!Ha!’ Het was een grapje. Hoop ik. Ik sloeg het boek dicht en kocht voor mijn dochter een mobiele telefoon, want dat was, zo had ze mij verzekerd, het enig aanvaardbare graduatie- geschenk. Na overhandiging vertrok ze vaag wuivend ‘naar de stad’, waar ze ‘met vriendinnen afgesproken’ had. Dat is nu drie uur geleden. Voor het eerst van mijn leven weet ik niet precies waar mijn kind is. Nou ja, ik kan haar natuurlijk opbellen. Ik doe het niet, hoor. Maar ik weet dat het kan. En dat helpt. Een beetje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden