The Cats in Waldhotel Krautkrämer

Nadat ik in mei een stukje had geschreven over het verwoestende effect dat The Cats in 1974 en '78 op het Nederlands elftal hadden, belde meneer Veerman uit Volendam naar de krant....

Of ik hem eens wilde bellen, want van dat stukje deugde niet veel. Plichtsgetrouw schreef de dienstdoende redacteur zijn telefoonnummer op. Snel vergat ik de hele kwestie, tot deze week uit het boek Het land van Oranje van David Winner een blaadje dwarrelde waarop slordig een telefoonnummer was genoteerd dat begon met de cijfers 0299.

In mei schreef ik dat leden van The Cats tijdens de 'knalfuif' die het AD op 30 juni 1974 na de zege van Oranje op Oost-Duitsland organiseerde, met paling liepen te leuren. Ze deden dit om wat bij te verdienen. Ik baseerde me op een uitspraak van toenmalig bestuurslid van de KNVB, Gerrit Brokx.

Mijn opzienbarende conclusie was dat de verschrikkelijke nacht in Hiltrup (zwembadrel!) nooit zou hebben plaatsgehad als de KNVB The Cats een paar honderd gulden extra zou hebben aangeboden, om wat langer te spelen.

Op een later tijdstip zouden de spelers immers wellicht niet in de verleiding zijn gekomen om met blote vrouwen - drie, om precies te zijn - een duik in het zwembad van Waldhotel Krautkramer te nemen.

Bild Zeitung zou niets om over te schrijven hebben gehad, Danny Cruijff zou in de nacht voor de finale haar man niet urenlang om opheldering hebben gevraagd, Nederland zou West-Duitsland in München hebben verslagen en Cruijff zou in 1978 gewoon deel hebben uitgemaakt van het Nederlands elftal, waardoor we voor de tweede maal wereldkampioen zouden zijn geworden.

(Vier jaar later werden de spelers van Oranje in Argentinië volledig uit hun concentratie gehaald toen het bandje met nummers van The Cats plotseling uit de spelersbus was verdwenen. Koude oorlog van de Argentijnen. Wéér een nederlaag in de finale, wéér die Cats.)

Ik bel het nummer dat begint met 0299.

Meneer Veerman blijkt Cees Veerman te zijn, zanger van The Cats voordat Piet Veerman op de voorgrond trad. Heel wat nummers één gezongen, Cees Veerman. Hij had vaak een zonnebrilletje op, zegt hij, misschien herinner ik me dat nog.

Oooh ja, zeg ik laf. Ik zie hem niet zo één twee drie voor me, maar mijn belangstelling is gewekt. Een mogelijke ooggetuige!

Veerman zat dicht bij het vuur. Hij was in die tijd goed bevriend met diverse spelers van Ajax. The Cats brachten bovendien de nacht, dé nacht, door in het Waldhotel, sommigen met hun vrouwen.

Eerst de paling maar.

Klopt niks van, zegt Veerman. Misschien dat ze wat paling bij zich hadden, om weg te geven, dat regelde Theo Klouwer altijd, de drummer die vorig jaar is overleden, maar verkopen, nee. The Cats hadden geld zat. Ik moet weten: zelfs in Duitsland waren The Cats héél groot.

Het lullige van het verhaal, zegt Veerman, is dat The Cats na het WK moesten optreden in diverse Duitse televisieshows. Pijnlijk was dat: hij had het gevoel dat hij zijn land stond te verraden.

Na deze omtrekkende bewegingen is het moment aangebroken tot de kern door te dringen.

Op het feest heeft Rinus Michels nog gezongen, herinnert Veerman zich. Johan Neeskens zat op een gegeven moment achter de drums. Van hem en Wim Jansen kreeg Veerman een paar voetbalshirts, één dat Cruijff had gedragen (nummer veertien; Veerman droeg het tijdens de finale).

Jazeker, het was een flink feest: de spanning van de wedstrijd tegen Oost-Duitsland moest worden ontladen.

Nu moet de vraag gesteld worden die mogelijk tot een Grote Onthulling leidt, de vraag wat precies is voorgevallen nadat The Cats hun optreden hadden beëindigd.

Cees Veerman zegt: ik heb niets gemerkt.

Hij is vroeg naar bed gegaan, zoals altijd, met zijn gitaar. Wat de andere leden van The Cats 's nachts hebben uitgespookt weet hij niet, maar toen ze de volgende dag vanuit Hiltrup terugkeerden naar Volendam zei niemand iets over naakte vrouwen in een hotelzwembad - en ook daarna heeft hij er nooit iets over gehoord.

Ik neem het Veerman bijna kwalijk. Een beetje popmuzikant is er natuurlijk als de kippen bij als spelers van het Nederlands elftal zich, met een fles champagne in de hand, in een zwembad in de armen storten van een onbekende naakte vrouw of een van haar vriendinnen.

In alle ernst zegt Cees Veerman: Ik heb watervrees.

Naar verluidt is Auke Kok bezig een boek te schrijven over het wereldkampioenschap in West-Duitsland. Het zal verschijnen in 2004, dertig jaar na dato, vermoed ik. Hoe voor de hand liggend ook, het is hoog tijd.

Niet voor niets is de eerste zin van het hoofdstuk in Land van Oranje over het WK in 1974 en de finale in het bijzonder: 'De gebeurtenissen op 7 juli 1974 in München zijn in de Nederlandse psyche gebrand zoals die van 22 november 1963 in Dallas in de Amerikaanse.'

Ik stel daarom een parlementaire enquête voor, met mijzelf als voorzitter.

Als getuigen roep ik op: Rinus Michels, alle nog levende leden van The Cats, de zoon van hoteleigenaar Krautkrämer, de spelers van wie ik eerder heb aangetoond dat ze 's nachts het zwembad hebben bezocht (René en Willy van de Kerkhof, Cruijff, Schrijvers, Rensenbrink, Strik) en ooggetuige Guido Frick, de verslaggever van de Stuttgarter Nachrichten die zijn verhaal verkocht aan Bild Zeitung.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.