The casual Selby

Eens in de twee, drie weken gidst een van 's werelds sprankelendste geesten ons door de cultuur waar hij voor gevallen is. Wat zijn de essentialia volgens fotograaf Todd Selby, die van het invloedrijke stijlblog The Selby?

Todd Selby (37) is dankzij zijn losse, documentaire-achtige manier van fotograferen een hit geworden onder de hippe voorhoede. Hij begon na acht jaar freelancen voor magazines en reclamecampagnes in de zomer van 2008 met zijn eigen project: The Selby in your place, een fotoblog op internet waarop hij foto's van vrienden en hun huizen zette. Het zijn losse, bijna toevallige foto's van mensen in hun huis. De huizen zijn onaangeraakt, rommelig, soms ruig, maar nergens overdreven opgeruimd.


Een beetje zoals Selby zelf. Hij is niet zo'n gestileerde hipster. Hij is nonchalant. Klein van stuk. Scherp en geestig. Gekleed in een zwart trainingspak van American Apparel, dat hij net heeft gekocht omdat zijn bagage niet was meegekomen.


Zijn werk werd voor het eerst gebundeld in het boek The Selby in your place, dat in 2010 verscheen. Twee jaar later zag The Edible Selby het licht. En voor zijn nieuwe salontafelboek The Fashionable Selby, dat vorige maand verscheen, maakte hij eigenzinnige portretten van toonaangevende types uit de modewereld. Van de bekende Belgische modeontwerper Dries Van Noten tot de relatief onbekende Cosmo en Richard Wise, vader en zoon uit Londen die in vintagekleding handelen.


Casual, noemt Todd Selby zijn manier van werken. 'Ik vind een authentieke blik op de omgeving vaak veel interessanter dan een portret in een hotelkamer', zegt de fotograaf. 'Wie mensen écht zijn, zie je vaak aan hun boeken, aan hun vreemde verzamelingen, aan meubels en kunstwerken.' Zijn eigen lijst met inspiratiebronnen is even onverwacht als divers. Van Juergen Teller tot Jeff Koons en Lil Wayne. Een selectie:


1. Muziek: Lil Wayne featuring Gudda Gudda - Gun Walk (2013); Juicy J feat. Lil Wayne en 2 Chainz - Bandz A Make Her Dance (2013)

Het nummer Gun Walk, waarop behalve Lil Wayne ook Gudda Gudda te horen is, staat op het album I Am Not a Human Being II en Bandz A Make Her Dance staat op het album Stay Trippy van Juicy J.


'Voor mij is Dwayne Michael Carter, beter bekend onder zijn artiestennaam Lil Wayne, de beste rapper alive. Ik vind hem geweldig. Hij heeft een rauwe, eigenzinnige stijl. Natuurlijk rapt hij ook over vrouwen en geld, zoals zoveel rappers. Maar zijn teksten zijn geestig, witty. Volgens mij is hij intelligenter dan je op het eerste gezicht zou denken. Hij heeft zijn eigen label: Young Money. Op 5 mei komt zijn nieuwe plaat uit. Dat is waarschijnlijk zijn laatste. In de toekomst wil hij meer tijd met zijn vier kinderen doorbrengen. Gelijk heeft hij.


'Momenteel luister ik veel naar het nummer Gun Walk; als ik thuis ben, zet ik het op repeat. Het is energiek, er zit een lekkere beat in. Het gaat over een man die gek loopt omdat hij een pistool draagt. De beste zin is de eerste van het refrein: 'See me walking with a limp, that's my gun walk'. Die is zo lekker beeldend. Je ziet het meteen voor je: lullig en stoer tegelijk. Ik las dat hij vroeger zelf ook een pistool mee naar school nam, omdat het er zo gevaarlijk was.


'Ik luister het liefst naar rappers, vanwege het tempo en de teksten. Naar klassiek luister ik maar zelden. Dat is mij te langzaam en melancholisch. Ik koop al jaren geen cd's meer. Ik luister alle muziek via Spotify, zo kan ik mijn eigen afspeellijst samenstellen. Mijn andere lievelingsnummer is Bandz A Make Her Dance. Als ik dat opzet, kan ik bijna niet stil blijven zitten.'


2. Mode: Nicolas Ghesquière - collectie spring/summer 2003

De Franse modeontwerper Nicolas Ghesquière maakte in 2003 voor Balenciaga een collectie met onderwaterwereldprints.


'Ik ben niet zo iemand die elk seizoen alle modeshows afloopt. Ik moet er niet aan denken. Dat kost zo veel tijd. Maar ik houd wel bij wat er speelt. Dat doe ik al jaren; het is een tweede natuur geworden. Ik ben gek op style.com, daar kan ik op ieder gewenst moment een modeshow bekijken. Dat doe ik bijvoorbeeld als ik niet opschiet met mijn werk. Zie het als een vorm van uitstelgedrag. Ik vind dat een modeontwerper een eigen handschrift moet hebben; dat geldt trouwens ook voor fotografen, kunstenaars en andere creatieve types. Het is moeilijk om je te positioneren en klussen binnen te halen als je geen duidelijke eigen stijl hebt.


'Nicolas Ghesquière heeft zo'n eigen stijl. De beste collectie die ik ooit van hem zag, is al oud. Het is er eentje uit de zomer van 2003, voor modemerk Balenciaga. Daarin zaten geweldige jurken en tops van neopreen - waar ook surfpakken van worden gemaakt - met een kitscherige onderwaterwereldprint. Ik vond die combinatie briljant: ordinaire kitsch, vernieuwend materiaal en een pasvorm met dezelfde ronde schouders en smalle tailles als in het vroege werk van couturier Cristóbal Balenciaga.


'Sinds eind vorig jaar is Ghesquière in dienst bij Louis Vuitton. Wat hij daar doet, vind ik ook heel tof. Ik heb de eerste show die hij in maart voor Vuitton in Parijs gaf wel drie keer online bekeken en ik ben benieuwd hoe Ghesquière zich in dienst van zo'n groot bedrijf ontwikkelt. Maar ik heb er alle vertrouwen in. Hij is zo goed, het moet heel raar lopen wil zijn aanstelling geen succes worden.'


3. Fotografie: Juergen Teller - At the grave, 2003

De Duitse fotograaf Juergen Teller fotografeerde in 2003 zijn moeder in de houding van een doelverdediger voor het graf van zijn vader in Bubenreuth (Duitsland).


'Het lijkt alsof Juergen Teller met alles wegkomt. Een van mijn favoriete beelden is de foto waarop zijn moeder met haar armen wijd het graf van zijn vader verdedigt. Hij heeft ook een portret gemaakt waarop hij zelf naakt op het graf van zijn vader staat, met een sigaret en een biertje in de hand en een voet op een voetbal. Zijn vader was alcoholist en heeft in 1988 zelfmoord gepleegd. Die foto's zijn dus bijzonder gedurfd. Dat is typisch Teller.


'Hij heeft zichzelf heel vaak naakt gefotografeerd. Zijn werk gaat in zekere zin lijnrecht tegen de mode-industrie in: hij heeft niks met het klassieke schoonheidsideaal, hij deinst niet terug voor dikke mensen en lichaamshaar. En toch is hij juist door de mode-industrie omarmd. Begin jaren negentig was hij een van de aanjagers van de heroïn chic-trend, waarvan een uitgemergelde Kate Moss het boegbeeld was. Hij heeft spraakmakende reclamecampagnes gemaakt voor onder meer Vivienne Westwood en Marc Jacobs en hij publiceert in bladen als Vogue.


'Hij is een outsider en hij volgt geen trends. Daar kan ik wel wat mee, ik voel mezelf ook een outsider in de mode-industrie. Dat vind ik een prettige positie: ik hoef er niet zo nodig helemaal bij te horen. Ik bewonder Teller omdat hij altijd precies heeft gemaakt wat hij zelf wil. Hij was een van de eerste fotografen die geen onderscheid maakte tussen zogenaamd vrij werk en werk in opdracht. Zijn modereportages en reclamefoto's zijn net zo eigenzinnig en soms net zo schokkend als zijn vrije werk. Hij heeft een herkenbare, ongepolijste stijl.'


4. Fotografie: Bruce Weber - Summercamp, W Magazine juli 2008

De Amerikaanse fotograaf Bruce Weber maakte voor de toonaangevende modeglossy W Magazine een serie met de titel Summercamp; de foto met topmodellen Kate Moss, Daria Werbowy en Lara Stone in bed is de bekendste uit die serie.


'Bruce Weber maakt vrolijke foto's. Hij is goed met grote groepen. Dat vind ik knap, want het is moeilijk om als fotograaf een groep mensen allemaal tegelijk goed op de foto te krijgen. Er is bijna altijd wel iemand die even met de ogen knippert. Een van de mooiste foto's die hij ooit heeft gemaakt, vind ik de foto van Kate Moss, Daria Werbovy en Lara Stone in bed. Het is een spontane foto, waarop alleen de ogen en haren boven de dekens uitkomen. De foto is onderdeel van een grote modeserie, waarin ook ontwerpers en stylisten figureren. Dat is natuurlijk een bewerkelijke klus geweest, met vreselijk veel geregel. Maar dat zie je niet aan de foto's: die hebben een lekkere casual sfeer, alsof Weber spontaan binnen kwam lopen.


'In mijn eigen werk zoek ik ook naar zo'n spontane sfeer. Ik hou niet van al te gekunstelde beelden. Daarom vind ik deze foto ook mooier dan de bekende reclamefoto's die hij in de jaren tachtig maakte voor Calvin Klein. Die mannenlichamen zijn prachtig, maar ze zijn ook erg gestileerd. Ik vertel liever een persoonlijk verhaal aan de hand van personen en objecten die niet helemaal perfect maar wel authentiek zijn. Eigenlijk heeft het werk van een fotograaf wel iets van dat van een barkeeper: het gaat erom dat je openstaat voor de verhalen van allerlei mensen. Ik kijk bijvoorbeeld zelden op Instagram of andere blogs. Meestal kom ik via via in contact met de mensen die ik portretteer. Ik had zowel Teller als Weber graag in mijn nieuwe boek gehad, maar dat is helaas niet gelukt.'


5. Kunst: Jeff Koons - Puppy, Bilbao, 1992

De Amerikaan Jeff Koons maakte in 1992 een 12 meter hoge West Highland white terriër, aan de buitenkant bekleed met 70 duizend bloemen. Die bloemen staan op 25 duizend kilo aarde die omhoog gehouden wordt door een stalen frame.


'De grootte, de kleuren, de bloemen, dat blije beestje. Ik vind alles aan Puppy van Jeff Koons op het plein voor het Guggenheim Museum in Bilbao even inspirerend. En dat geldt ook voor de rest van zijn oeuvre. Hij maakt werk dat veel mensen aanspreekt.


'Ik kwam voor het eerst met het werk van Jeff Koons in aanraking toen ik twaalf jaar geleden een bezoek bracht aan het kantoor van Interview Magazine, in New York. Daar stond in de hal, bij de receptie, een grote vloeistoftank met precies in het midden een zwevende basketbal.


'Later kwam ik erachter dat Koons dat kunstwerk heeft gemaakt in samenwerking met de natuurkundige en Nobelprijswinnaar Richard Feynman en dat hij ook geweldige sculpturen heeft gemaakt van onder meer speakers, luchtbevochtigers en stofzuigers. Het is toch een geniale zet om zulke alledaags items op een voetstuk te zetten? De kunstenaar wordt ook wel de King of Kitsch, en de Wizard of Odd genoemd. Dat zijn complimenten, vind ik.


'Met zijn happy-go-lucky-stijl heeft hij een grote groep jonge kunstenaars geïnspireerd. Vooral in Azië, maar ook Damien Hirst is hem schatplichtig. Goed, zijn hoogtepunt lag in de jaren tachtig. Maar voor mij doet zijn werk er nog steeds toe.'


6. Schilderkunst: Miguel Caldéron - Bad Route, 1998

Het schilderij Bad Route is onderdeel van de meest bekende serie werken van Miguel Caldéron, getiteld 'Aggressively Mediocre/ Mentally Challenged/ Fantasy Island'. Het werk was in 2001 te zien in The Royal Tenenbaums, een tragikomische film van Wes Anderson.


'De meeste mensen denken bij Mexico aan de kleurrijke werken van Frida Kahlo, maar voor mij is Miguel Caldéron de held van de Mexicaanse kunstwereld. Hij is een van de aanvoerders van de underground kunstscene die in de jaren negentig in Mexico-stad ontstond en heeft een inspirerende do-it-yourself-mentaliteit.


'In 1994 bezette hij samen met videokunstenaar Yoshua Okón een oude bakkerij in het centrum van Mexico, La Panaderia. Daar lieten ze schilderijen en korte films zien en gaven ze de ruimte aan andere kunstenaars uit de punkscene.


'Vanwege hun onconventionele manier van werken werd dat een van de meest vooruitstrevende plekken in de stad op het gebied van kunst. Caldéron is een mulitalent: hij maakt schilderijen, muziek en video's. Ik vind het knap hoe hij realisme en fantasie met elkaar combineert en ik hou van het sarcasme dat in zijn werk zit.


'Toen ik het schilderij Bad Route zag in de film The Royal Tenenbaums ben ik me direct in zijn werk gaan verdiepen. Dit schilderij is gebaseerd op een nieuwsbericht over een groep jongens in Dinamos, een recreatiegebied net buiten het centrum van Mexcio-stad, die mannen en vrouwen overvielen en molesteerden. Het is een akelig verhaal, en dat zie je terug in dit schilderij. Het heeft iets naargeestigs.'


7. Film: Zardoz - John Boorman, 1974

Zardoz is een film van Britse regisseur John Boorman, met in de hoofdrollen Sean Connery en Charlotte Rampling .


'Ik heb Zardoz al zeker tien keer gezien. En dat terwijl ik de film pas vier jaar geleden voor het eerst zag, bij een vriend. In 1974 flopte Zardoz in de bioscoop, maar inmiddels heeft-ie een cultstatus. Volgens mij is het de enige goed gelukte film die Boorman heeft gemaakt. Het verhaal is wat mager en bovendien nogal ingewikkeld. Het is sciencefiction, het gaat over een toekomstige samenleving waarin de mensheid onsterfelijkheid bereikt en de aarde totaal vervuilt. En dan komt Zardoz in beeld, in de vorm van een gigantisch stenen hoofd dat door de lucht vliegt. Dan komt er iemand die hem aanvalt. En dat gaat zo maar door.


'Kortom: voor het verhaal hoef je deze film niet te kijken. Maar de special effects zijn geweldig. Met een budget van slechts een miljoen euro heeft Boorman een van de beste psychedelische films ooit gemaakt. Dat komt vooral door dat stenen hoofd dat door de lucht vliegt. En ja, het heeft natuurlijk ook te maken met de acteurs: Charlotte Rampling en Sean Connery.


'Ik vind vooral Rampling indrukwekkend, dat is een vrouw met charisma. Maar sinds ik weet dat Connery iedere dag met zijn eigen auto naar de set in Ierland kwam om kosten te besparen, heb ik ook veel respect voor hem.'


8. Eten: restaurant Estela in New York

De chefkok Ignacio Mattos opende medio vorig jaar een nieuw restaurant op East Houston Street in de hippe wijk Nolita in New York.


'Ik vind gezond eten belangrijk. Ik reis veel, maar ik heb bijvoorbeeld altijd mijn eigen theezakjes bij me. Je bent wat je eet, en daarom eet ik graag pure en eerlijke gerechten. Het komt mij goed uit dat die momenteel nogal in de mode zijn. Toen ik twee jaar geleden voor The Edible Selby bezig was met het portretteren van mensen die fanatiek met eten bezig zijn, kwam ik chefkok Ignacio Mattos voor het eerst tegen. Hij werkte toen nog bij Il Buco, een restaurant in Bond Street in New York dat voorheen een antiekwinkel was.


'Vorig jaar heeft hij met twee compagnons een eigen restaurant geopend: Estela. Daar zou ik iedere dag wel willen eten. Het eten is zo goed omdat het wordt gemaakt van verse producten uit de buurt. Het zijn no-nonsensgerechten, zonder opsmuk. De porties zijn prettig. Veel gerechten zitten ergens tussen een voor- en een hoofdgerecht in, zodat je ze gemakkelijk kunt delen.


'Het is bovendien een gezellige plek. Niet te netjes. Houten tafels, ruwe stenen muren en een houten vloer. Niks bijzonders, en je ziet het meer tegenwoordig. Maar dat maakt mij niets uit. Ik houd wel van dat stijltje. Ik heb trouwens ook een favoriet in Nederland: aan de Amstel, het restaurant van mijn vriendin Yvette van Boven in Amsterdam.'


9. Mode: T-shirts met katten

Het maakt niet uit wat voor soort kat erop staat, of van welk merk ze zijn.


'Ik heb zeker vijfentwintig verschillende T-shirts met een afbeelding van een kat. Helaas heb ik er nu geen aan. Omdat mijn bagage niet mee is gekomen, draag ik vandaag gewoon een saai zwart T-shirt. Dat was dus niet de bedoeling en ik vind het jammer voor de foto's.


'Waarom katten? Omdat ze zo lekker kitsch zijn. Ik hou verder helemaal niet van katten. Sterker nog, ik moet er niet aan denken om er een in huis te hebben. Dat geeft alleen maar troep, al die haren. Ik ben ook veel te veel op reis om goed voor zo'n beestje te kunnen zorgen. Het gaat me om het plaatje: de afbeelding van een kat neigt naar kitsch. Met mode heeft het niets te maken. Het is een origineel en eigenzinnig plaatje. En ik vind gewoon dat ik er leuk uitzie in een T-shirt met een kat.'


10. Literatuur: Crum van Lee Maynard, 1988

Auteur Lee Maynard publiceerde Crum, the novel in 1988. Vijf jaar later volgde Screaming with the Cannibals en in 2012 verscheen The Scummers, het laatste deel van een trilogie.


'Ik las dit boek vijftien jaar geleden voor het eerst. Lezen is voor mij ontspanning. Ik hoef niet steeds een nieuw boek. Crum heb ik al een keer of vijf opnieuw gelezen en ik ontdek nog steeds nieuwe elementen. Het verhaal is gebaseerd op het stadje Crum, een dorp in West Virginia, waar Maynard is opgegroeid. Na publicatie is er een flinke rel ontstaan, omdat veel inwoners van het dorp zich niet konden vinden in het beeld dat de schrijver van Crum gaf.


'De hoofdpersoon is Jesse Stone, een jongen die weg wil uit het dorp. Simpel gesteld gaat het over kinderen en wat ze doen als ze zich vervelen. Het boek is hier en daar seksistisch, en het zit vol stereotypen. Maar voor mij is dit de ultieme coming-of-ageroman. Ook al ben ik zelf in Zuid-Californië opgegroeid, dat is heel anders dan het landelijke West-Viginia. Het is minder afgelegen en dus minder excentriek. In Zuid-Californië heb je ook white trash, maar die types zijn anders dan de Hillbilly's uit West Virginia, ze zijn minder extreem. Maynard beschrijft de excentriekelingen in zijn boek met humor. En hij houdt de vaart erin. Dit is een boek om in een adem uit te lezen.'


CV Todd Selby

Todd Selby is geboren op 1 oktober 1977 in Orange in Zuid-Californië en woont sinds 1995 in New York. Hij heeft zichzelf naast allerlei bijbaantjes opgeleid tot fotograaf. Na acht jaar freelancen voor magazines en reclamecampagnes begon hij in 2008 met zijn eigen project: The Selby is in your place. Met succes. Binnen een paar maanden trok hij op een drukke dag zo'n 35 duizend bezoekers en in april 2009 werd zijn werk voor het eerst tentoongesteld bij warenhuis Colette in Parijs, een bekende verzamelplaats voor alles wat hip en happening is. Sinds 2010 verschijnt er elke twee jaar een nieuw boek van Selby. Verder is hij illustrator en maakt hij korte films. Hij werkt voor grote merken als Nike, Habitat en Louis Vuitton. Selby woont samen met zijn vriendin Danielle Sherman, creative director van modemerk Edun.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.