The Argument ***

pop


Grant Hart


The Argument


Domino/V2


Met rocktrio Hüsker Dü kneedde Grant Hart (drummer, maar met frontman Bob Mould ook zanger-songschrijver) furieuze hardcore tot gedreven alternatieve rock die Pixies en Nirvana inspireerde. Na het uiteenvallen van de band uit Minnesota, nu 25 jaar geleden, lanceerden Mould en Hart inconsistente solocarrières die, ruw samengevat, niet zo heel veel essentieels opleverden. Essentieel is ook The Argument niet, maar Harts vierde volwaardige soloalbum sinds 1989 is wel een opmerkelijke en leuke plaat. Dat laatste is toch verrassend in de wetenschap dat het hier een nogal ambitieus conceptalbum betreft, gebaseerd op John Miltons klassieke gedicht Paradise Lost (1668) en Harts vriendschap met beatnik William S. Burroughs. Twintig songs, 75 minuten, toe maar.


Zware kost is het echter beslist niet. The Argument kent de popesthetiek van de jaren zestig en doet in zijn bijna bizarre veelkleurigheid eerder denken aan de liedjesbombardementen van Guided By Voices dan aan een zwaar conceptalbum. Een grabbelton is het, waaruit je zomaar mooie liedjes als Glorious en Morningstar vist. MP

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden