Column

'Thatcher was een heerlijk doelwit om gezellig te haten'

'Margaret Thatcher was een persoon om gezellig te haten', aldus columnist Lidy Nicolasen. 'Engelsen zijn aanzienlijk hardvochtiger dan wij in het te kakken zetten van hun politici.'

Beeld AFP

Moet je horen, ik heb een mop. Het is de enige mop die ik ken en straks is het te laat om hem nog te vertellen. Reagan, Gorbatsjov en Thatcher kloppen bij de hemelpoort aan. Ze willen naar binnen. Petrus zit voor de poort en hij is niet van plan zonder slag of stoot opzij te gaan. De drie wereldberoemde zielen moeten hem eerst maar eens vertellen wat ze daar beneden hebben uitgespookt en dan zegt hij of dat voldoende is om het hemelrijk Gods te mogen betreden. Reagan mag beginnen.

Reagan gaat er eens goed voor staan. Beetje als een cowboy, handen in de zij, vingers gespreid in de richting van de holsters, heupen iets naar voren gedraaid. Hij spreekt over zijn belastingverlaging en economische groei, Reaganomics geheten, over het wapenakkoord met de Sovjet-Unie, over zijn vermogen het volk recht in het hart ... 'Ho maar', zegt Petrus, als altijd snel verveeld. 'Ik weet genoeg, kom verder.' Gorbatsjov is niet zo'n lefgozer, nooit geweest ook. Het duurt even voordat hij de woorden Perestrojka en Glasnost laat vallen en verder hoeft hij eigenlijk ook niks meer te zeggen. Petrus maakt een ruim gebaar en Gorby is binnen.

'And you my child?', richt Gods plaatsvervanger zich in haar moedertaal tot Thatcher, die geïrriteerd vanwege het lange wachten van het ene been op het andere staat te wiebelen. Ze recht haar rug, pakt haar damestasje stevig vast, kijkt Petrus doordringend aan en zegt met haar bekakte lage Oxford-stem: 'In the first place: I'm not your child. In the second place: get out of my chair!'

Louis van Gaal
A person you love to hate, zeggen ze in Engeland over zo iemand. Hè ja, laten we vandaag even gezellig op de bank samen haten. Thatcher was een heerlijk doelwit. Ruim twintig jaar was ze al niet meer actief in de politiek en toch gingen er bij haar overlijden spandoeken de lucht in met de tekst: The Bitch is Dead. Aan de hemelpoort zeg je dan toch, naar beneden kijkend: 'toppie'.

Engelsen zijn aanzienlijk hardvochtiger dan wij in het te kakken zetten van hun politici. 'Van de doden niets dan goeds', zeggen we hier al snel. Maar los daarvan, ik ken in Nederland eigenlijk ook niemand die je lekker een potje kunt haten. Iemand die je eigenlijk niet nader wilt leren kennen, omdat de heldere weerzin dan misschien plaats moeten maken voor enig mededogen of erger nog sympathie. Hoewel, niemand? Nou ja, eentje dan: Louis van Gaal. Maar dat is het dan en hij is niet eens een politicus.

Thatcherisme
Liberale vrouwelijke politici hier en elders hebben Thatcher al vroeg in hun armen gesloten vanwege haar eigenzinnigheid. Ze was een kruideniersdochter die erin slaagde de arrogante edelborsten van de Tories opzij te zetten. De heersende stand in Engeland. Denk maar niet dat je daarna nog enige consideratie of beleefdheid in acht neemt als je toevallig je Nederlandse collega Lubbers tegenkomt, die je stroopsmerend vertelt dat thatcherisme misschien in de Dikke van Dale komt. Dan zeg je gerust dat Lubberiaans het Engelse woordenboek never nooit zal halen, omdat dat begrip staat voor een ruggengraatloos beleid. Helemaal niet jouw cup of tea.

Neelie Kroes, bewonderaar van Thatcher, kwam afgelopen week met deze anekdote op de proppen na het heengaan van de ijzeren dame, die nooit naliet gebruik te maken van haar vrouwelijke charmes, hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Ze was charmant, mannen hingen aan haar lippen, getuige de toenmalige Franse president Mitterrand, volgens wie zij de ogen van Caligula en de lippen van Marilyn Monroe had.

Vrouwen hadden meer moeite met haar, omdat ze onmiskenbaar one of the boys was en van de vrouwenzaak niks wilde weten. Als rolmodel kreeg ze pas later erkenning. Vanwege haar humor, haar vileine retoriek en haar onverschrokkenheid de eigen ideologie uit te voeren. Autonoom, vrij van conventies die mannen én vrouwen zichzelf en elkaar opleggen.

Lidy Nicolasen is verslaggeefster van de Volkskrant. Ze schrijft wekelijks een column voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden