Texel

'Oosterend', zeiden mijn vrienden in Amsterdam toen ik zei dat ik op Texel ging wonen. Alsof ik naar Nova Zembla vertrok, en niet naar een eiland op steenworp afstand....

'Oosterend', zeiden ze, en vroegen: 'maar je weet toch hoe gristelijk dat dorp is?' En weer zo'n blik, alsof ik met een tijdmachine terug in de tijd zou reizen en het nooit meer goed met me zou komen.

Zoals gewoonlijk was ik eigenwijs, kocht een huis in Oosterend, verhuisde de hele handel en ging zitten wachten op wat er zou komen. Het was een kleine cultuurschok. Buren stelden zich voor, kinderen duwden tekeningen door de brievenbus en onbekenden groetten me vriendelijk op straat.

Bij de buurtwinkel werd druk gespeculeerd: 'Van wie is dat 'r ien?' Veel meer dan dat het huis was gekocht door een overkanter uit Den Burg kon er niet worden gemeld.

Ik kreeg een pup, die de eerste nachten de buurt wakker hield met zieltergend gejammer en gebrul. Samen gingen we op zoek naar iemand die haar zou uitlaten als ik er niet was. Op een dag, 's morgens rond een uur of acht, kwamen we iemand met hond tegen die in rap Texels hele verhalen begon af te steken, mijn hond kostelijk vond en natuurlijk wou ze die best uitlaten als ik er niet was. 'Da's gien púnt.'

Voor ik het wist, liep ik de achterdeur plat, zat ik op de bank thee te drinken, werd ik ingewijd in de familiekronieken en rolde ik uren later de deur uit. Dan was de hond bekaf van het spelen en zat mijn hoofd vol met nieuwe woorden en oude verhalen.

En passant kreeg ik een lesje in gastvrijheid en burenzin, begrippen die niet voorkomen in het Amsterdams Zakwoordenboek. Daar heb je geen zin in je buren. Daar waren mijn buren mensen die boven je de hele nacht schreeuwend achter elkaar aan renden, de muziek keihard draaiden, je een grote bek gaven als je het lef had je te beklagen, of je spullen jatten als je even de andere kant opkeek.

De nieuwe buren zijn anders. Ze spreken een taal waarbij ik af en toe mijn hersens moet pijnigen om erachter te komen wat ze nu precies zeggen. Ze strooien met herinneringen en gekke anekdotes uit een tijd die ik alleen via oude prenten ken. Gebeurtenissen die met zoveel enthousiasme worden verteld alsof ze gisteren plaatsvonden en niet jaren geleden.

Ze verzinnen hoe ik mijn huis zou kunnen verbouwen. Ze zijn altijd te vinden voor een bakkie, een praatje, en nemen met hetzelfde gemak mijn huishouden over als dat nodig is. Alsof we samen in de zandbak taartjes hebben zitten bakken en ik niet onlangs toevallig een paar huizen verderop ben komen wonen.

Met zulke mensen hoop ik nog jaren feest te vieren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden