Texas speelt het beste basketbal

De Amerikaanse bastketbalkampioen verenigt trends van nu: San Antonio drijft in belangrijke mate op teamwork en buitenlandse spelers, vertrouwt op veteranen, en draait om een geniale maar niet spectaculaire Big Man....

Heel even toonde de Amerikaanse basketballer Tim Duncan van de San Antonio Spurs zondagavond emotie. Tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen, tegen de New Jersey Nets, balde hij zijn vuist. Na alweer een onverbiddelijk geblokkeerd schot slaakte hij een oerkreet die de 19 duizend toeschouwers collectief op de banken kreeg.

Duncan, de meest waardevolle speler van het seizoen en van de play-offs, wordt alom beschouwd als de beste en meest complete basketballer ter wereld. De center is ook onderkoeld en bescheiden. Verwacht van hem geen oordverdovende dunks, geschreeuw tegen scheidsrechters, hippe Nike-reclames, geparadeer met fotomodellen en rappers in sportwagens. Duncan speelt simpelweg. Hij speelt góed, altijd, en wint, bijna altijd.

Duncans zeldzame uitbarsting in het laatste kwart van de wedstrijd was de nagel aan het kruis van de Nets, het team rond spelverdeler Jason Kidd dat zondag lang bij wist te blijven, zelfs ruim voorstond. De Nets verloren met 88-77; de San Antonio Spurs pakten de best of seven-serie met 4-2 en werden kampioen.

Met de weinig spectaculaire finale werd een laagterecord televisiekijkers gevestigd. De twee vechtploegen hebben harde verdedigingen en slordige schutters. Alleen in de eerste wedstrijd kwamen de Spurs aan meer dan honderd punten (101-89). 'We hebben de klok van het aanvallend bastketbal gezamenlijk vijftien jaar teruggezet', zei Spurs-coach Gregg Popovich vorige week droog.

In de derde ontmoeting produceerde de Nets dertig punten in de eerste helft, het laagste aantal dat ooit werd genoteerd in de play-offs. In het tweede kwart kwamen de Nets toen aan negen punten, eveneens een record. De vierde wedstrijd was evenmin een aanvalsfestijn. De Spurs hadden het slechtste schotpercentage sinds 1955 - 28,9 procent - en de Nets blokkeerden dertien schoten, nog een record.

Niet bepaald cijfers waar honderden miljoenen kijkers over de hele wereld op zitten te wachten als ze de televisie aanzetten voor Amerikaans basketbal. Maar de showmannen uit Los Angeles werden al na de kwartfinale naar huis gestuurd door Duncan cum suis. De puntenmachine uit Dallas, die in de halve finale de mééste punten ooit in een helft scoorde, liep ook stuk op de Spurs. En de grootste aller tijden, Michael Jordan, is dit voorjaar definitief en roemloos gestopt.

Dat alles deed er niet meer toe toen Duncan het zondag uitschreeuwde, terwijl zijn team een ongekende tussensprint van 19-0 maakte. New Jersey stortte in, en San Antonio maakte het karwei efficiënt af.

De emoties vloeiden ook na de wedstrijd ruimschoots. Het werd een grandioos overwinningsfeest in de Texaanse stad. Dat de Spurs na hun kampioenschap in 1999 opnieuw nummer één werden, had vrijwel niemand negen maanden geleden verwacht. Het gebeurde met buitenlandse jongelingen, met onmisbare veteranen, met de nieuwe koning van NBA-land Tim Duncan.

De kampioen belichaamt trends die de American Basketbal Association nu kenmerken. Ouderwets teamwork en defensief spel zijn terug. De zegetocht werd voorts met spanning gevolgd in Frankrijk, waar de jonge guard Tony Parker vandaan komt, en in Argentinië, het land van Emanuel ('Manu') Ginobili, eveneens spelverdeler.

Net als de hele league leunt Texas in toenemende mate op buitenlanders. De staat geldt meer en meer als het geografisch hart van het basketbal, met topteams in Houston, Dallas en San Antonio. Niet in de legendarische hallen van Boston, New York, Los Angeles en Chicago wordt geschiedenis geschreven, maar in de Lone Star State. Die haalt de beste lange mannen over de grens; ook de Chinezen Mengke Bateer en Yao Ming en de Duitser Dirk Novitzki spelen in de thuisstaat van president Bush.

En de Spurs onderkennen de waarde van oudgedienden als Kevin Willis en Steve Kerr. De kleine scherpschutter Kerr veroverde al een handvol kampioenschappen met de Chicago Bulls. Hij zit nu meestal op de bank van San Antonio. Deze play-offs redde hij wedstrijden door in de laatste minuten als wisselspeler loepzuivere driepunters voor zijn rekening te nemen.

Het afscheid van David Robinson, de enorme center van 37 jaar, kon niet mooier. Na veertien seizoenen bij de Spurs, waarin hij vrijwel elke westrijd speelde, stopt The Admiral, met zijn tweede bokaal.

En de Nets? Die likken hun wonden, voor het tweede jaar op rij. Zij zijn een jonge, getalenteerde ploeg. Maar guard Jason Kidd, de meester van de 'no look-pass' en de onhoudbare fastbreak, overweegt om naar de Spurs te gaan. De reden is eenvoudig: Kidd beweert al jaren dat hij de trofee wil winnen.

Zijn vertrek zou een jammerlijke waarheid bestendigen: de oostelijke competitie, waarin de Nets domineren, is simpelweg slechter dan de westelijke. Sinds Jordan Chicago de rug toekeerde, is het Los Angeles, Sacramento, Dallas en San Antonio dat de klok slaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden