Teunie

Ik maak me een beetje zorgen over Teunie. Ik schreef al eens eerder over haar. Met haar blog Eenvoudig leven is ze een van mijn favoriete personen op het hele internet. Ze is 43 en moeder van tien kinderen met namen als Koos, Geertje, Jan en Henk . Ze staat 's ochtends voor dag en dauw op om brood te bakken (en de lekkerste, vindingrijkste schooltraktaties in elkaar te zetten, want van die kinderen is er haast altijd wel een jarig). Daarna draait ze vier of vijf wasjes, tikt ergens dertig kilo uien en een halve koe op de kop, waarvan ze een wintervoorraad goulash kookt en invriest. Vervolgens vult ze de houtkachel, verwerkt elders afgedankte appels tot moes in weckflessen met zelfgemaakte etiketten, raapt eieren, zaait rabarber, wit een paar muren en bakt samen met het grut koekjes of taarten. En patat, échte patat, van aardappelen die door het jongste zoontje ('Kleine Henk') met de bolderkar worden aangesleept.


Haar kinderen, de één nog mooier en schattiger dan de ander, zijn juichend blij met een paar door haar gebreide (toegegeven, schitterende) Noorse sokken en vechten over wie er nú weer op het kinderstrijkplankje vaders zakdoeken mag strijken. Als Teunie een kwartiertje over heeft maakt ze haar eigen zeep, kaas en kaarsen of schrijft huishoudelijke columns voor het Reformatorisch Dagblad. Heerlijk.


Even heerlijk als Little House on the Prairie, of misschien nóg wel heerlijker, omdat dit alles híer en nú gebeurt. Teunie en haar gezin maken bovendien geen deel uit van de een of andere lugubere sekte (dat wil zeggen, ze zijn 'bevindelijk gereformeerd': aan u te beoordelen of dat een sekte is): ze hebben geen TV, maar wel auto's, laptops en mobieltjes, ze dragen leuke, normale kleren en de kinderen gaan gewoon naar school en spelen bij vriendjes. Dat van Teunies zestien kinderen er zes jong stierven is weliswaar 'onderdeel van Gods plan', maar ze is er tóch gewoon elke keer heel bedroefd over. En over dit alles schrijft ze op dat blog, met zijn duizenden volgers, op onnavolgbaar meeslepende wijze, openhartig en onbevangen zonder naïef te zijn, blijmoedig, liefdevol en gezellig, vol briljante culinaire- en bezuinigingstips.


Dat wil zeggen: ze schrééf. Afgelopen donderdag hield ze er opeens mee op. 'Ik ga een poosje pas op de plaats maken', schreef ze. 'Vanmorgen belde iemand mij, die zei dat ik niet goed bezig ben. Dat ik tijd die ik in mijn gezin behoor te steken, in mijn blog steek. (...) voor nu neem ik een maand om daar over na te denken.'


Er volgden honderden geschokte reacties, waarvan de teneur was: 'Nou ja, zeg. Als er íemand tijd in haar gezin steekt ben jíj het wel'. Vervolgens werd het blog afgesloten zodat 'Teunie echt de rust krijgt om een goede beslissing te nemen'. Jawel. 'Van dwang is echt geen sprake', verklaarde Teunie in dagblad Trouw. Die kritiek kwam van iemand die het beste met me voor heeft.'


Wie heeft het arme mens die flauwekul aangepraat? Haar man Willem staat buiten elke verdenking, dat is een lieverd. Was het een of andere griezelige ouderling? Een jaloerse 'vriendin'? Over een maand laat Teunie weer van zich horen, belooft ze.


Ik hoop het maar.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden