Testino weet iedere vrouw tot icoon te maken

Ze bleek nog goddelijker dan gedacht. Mooier, vrouwelijker, perféct. 'Doe die juwelen af', had hij haar toegeroepen. En toen dat niet werkte: 'Trek je schoenen uit'....

Schaterlachend poseerde Lady Di, 's werelds meest door fotografen opgejaagde vrouw, in het laatste jaar van haar leven voor zijn camera. Professioneel, als een doorwinterd fotomodel. Stralend én ontspannen. Het leverde een legendarische reeks foto's op. Als men zich Englands Rose herinnert, dan is het hoogstwaarschijnlijk zó - zoals ze door Mario Testino (47) werd vastgelegd.

De gevierde modefotograaf wéét hoe van een vrouw een icoon te maken. Hij bewijst het in de National Portrait Gallery in Londen, waar zijn allereerste museale tentoonstelling is te zien. Meer dan 120 portretten selecteerde Testino, die high profile modehuizen als Gucci, Versace en Burberry tot zijn klantenkring mag rekenen - en het merendeel van die glamorous foto's blijkt al in het collectieve geheugen te zijn gegrift.

Op fancy hardgroen en felblauw geschilderde wanden hangen ze daar: 'the ultra-A-list' van wereldsterren, zoals de catalogus pocht. Madonna met wild opwaaiende lokken (gefotografeerd voor haar album Ray of Light); fotomodellen Kate Moss en Eva Herzigova (eerder prijkend op de covers van Vogue, The Face of Vanity Fair); portretten van filmsterren als Gwyneth Paltrow en Julia Roberts. Ze zijn opgeblazen tot imponerende jumbo-formaten. Larger than life. En vooral: mooier dan in werkelijkheid.

Want dát is Testino's handelsmerk, naast de technische perfectie van zijn foto's: het vermogen om zijn modellen op hun allergunstigst te doen uitkomen, het engelengeduld waarmee hij elk vlekje, elke kleine oneffenheid naderhand flatteus wegwerkt. Het verschafte Testino niet alleen toegang tot de allermooisten vrouwen ter aarde en tot een enkele beter uitgevallen of welgestelde heer (Keanu Reeves, Robbie Williams en Prins Charles gaven hem de opdracht hen te fotograferen); zijn inkijkjes in de wereld van de jetset maken Testino ook mateloos populair bij het Britse publiek.

Tot op de straat strekt de rij bezoekers zich uit, hopend om nog een kaartje te kunnen bemachtigen dat toegang verschaft voor een bezoek over twee uur. Mudvol is de tentoonstelling, verspreid over zes kleine zalen. Hippe jongeren vergapen zich aan de verbluffende schoonheid van de Meg Ryan. 'Absolutely fabulous', fluisteren twee oude besjes, staand voor een wandvullende foto waarop topmodel Naomi Campbell haar kanten slipje nog net iets hoger over haar rimpelloze dijen trekt.

Het is meer dan hij had durven dromen, benadrukt Testino (geboren in Peru, opgegroeid in Italië, begin jaren tachtig naar Londen gekomen) zélf keer op keer. Als een 'American Dream', zo schetst hij zijn carrièreverloop: zonder relevante foto-opleiding vanuit een telefooncel elke dag de belangrijkste mode-bladen lastigvallen om dan toch op te klimmen tot hoffotograaf van de rich and famous.

Het is louter hun wereld, die Testino in de National Gallery tot in detail laat zien. Van oude rocker Ron Wood, die zich met familie in een koperen badkuip liet fotograferen, tot de talloze, decadente party's, waar Testino VIP's (van Bono, Tracey Emin tot Salman Rushdie) in de avonduren 'betrapt'.

Een lege wereld, natuurlijk. Maar ook een wereld die Testino in zijn foto's, onbedoeld, leeg lààt. Volgestopt weliswaar met een overdosis aan glitter en glamour, maar beperkt tot gelikte uiterlijkheden. Wat zich vooral wreekt in die foto's, is dat Testino te veel zijn oren naar de wil van zijn modellen laat hangen. En een eigen stijl, een originele inbreng achterwege laat.

Madonna fotografeert hij volgens haar zelfbedachte imago: als een naturel moeder, op dat moment. Bloedstollend mooi, maar weinig verrassend. Lady Di krijgt de uitstraling die haar goeddunkt: kwetsbaar maar sterk, in een foto overladen met een wat tuttige waas van soft-focus en overbelichting.

En zelfs in de foto's van Kate Moss, het fotomodel waarmee Testino bevriend raakte, valt niets te merken van een hechte band: op Testino's glossy foto's verschijnt zij verleidelijk, maar karakterloos. Het is die overkill aan oppervlakkige schoonheid die moe maakt, zes zaaltjes lang. Blij dat je de bejaarde vriendinnen met hun doorgroefde gezichten voorbij ziet schuifelen, als je weer op straat staat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden