Test van de Week

Schrijfster Marion Bloem test haar geluksgevoel. ‘Betrokkenheid is mijn grote kracht én zwakte.’ Door Ad Bergsma..

‘Vroeger kon ik naar de dood verlangen’

‘Vroeger kon ik naar de dood verlangen’
‘Mijn grootmoeder is mijn muze’, zegt Marion Bloem (56). Morgenmiddag gaat haar speelfilm Ver van familie in première tijdens het festival Film by the sea in Vlissingen. Centraal staat de relatie van een meisje met haar grootmoeder. ‘Mijn eigen grootmoeder hield me altijd voor dat je maar één keer leeft en dat je er dus van moet genieten. Moeilijke dingen moest je volgens haar niet uit de weg gaan, maar in plaats daarvan er het beste van zien te maken.’

‘Vroeger kon ik naar de dood verlangen’
Een van de plaatsen waar Bloem de lessen van haar grootmoeder in de praktijk brengt, is in de supermarkt. Boodschappen doen is een verafschuwd klusje, maar in plaats van zo snel mogelijk naar de kassa te racen, probeert ze de supermarkt te benaderen met dezelfde aandacht en verwondering als in de dierentuin. ‘Ik bekijk de nieuwe producten en uitstallingen met aandacht. Ik doe er langer over, maar heb het wel meer naar mijn zin.’

‘Vroeger kon ik naar de dood verlangen’
Deze aanpak werpt vruchten af, blijkt uit haar antwoorden op de gelukstest die onderdeel is van het coachingstraject ‘Duurzaam geluk’ op hartenziel.nl. In een rapportcijfer uitgedrukt geeft Bloem een ruime 8 voor haar geluk. Dat is misschien niet bijzonder als alles meezit, maar wel in haar huidige omstandigheden. Haar man, haar vader en haar zus kampen alle drie met kanker. ‘De eindigheid van het leven hangt als een zwaard van Damocles boven hun hoofd. De enige manier om toch gelukkig te zijn is er elke dag wat van te maken.’

‘Vroeger kon ik naar de dood verlangen’
Zelfkennis is volgens Bloem de sleutel naar het geluk. Naarmate ze ouder wordt, kent ze haar eigen gebruiksaanwijzing beter en doet ze meer dingen die haar goed liggen. ‘Als ik vroeger een boek af had, dan dacht dat ik alles had gezegd en dat het leven geen zin meer zou hebben. Nu weet ik dat ik na zo’n creatieve periode tijd nodig heb om mij weer op te laden. Ik trek me in mezelf terug en ga rennen of wandelen in het bos. Vroeger kon ik in zo’n periode naar de dood verlangen. Dat is nu verdwenen.’

‘Vroeger kon ik naar de dood verlangen’
Betrokkenheid is haar grote kracht én zwakte. ‘Het maakt dat ik mij verantwoordelijk voel. Als ik mensen zie die onverschillig zijn, geloof ik altijd dat die gelukkiger zijn dan ik, omdat zij die ballast missen. Tegelijkertijd is het mijn betrokkenheid bij anderen die ervoor zorgt dat ik alles intenser beleef. Meevoelen met een ander kan je ongelukkig maken, maar dat verzacht je door te helpen zoeken naar een oplossing.’

‘Vroeger kon ik naar de dood verlangen’
Het zoeken van genot is geen hoofdthema in het leven van Bloem. ‘Ik heb alles geprobeerd, maar het meeste weer laten staan. Om drinken geef ik bijvoorbeeld weinig. Vroeger wilde ik altijd een glaasje water in de bar en als ze dat niet hadden, hing ik met mijn hoofd boven de wasbak. Nu drink ik wel elke dag een glaasje rode wijn. Dat is gezond, en ik zorg ook altijd dat het een goede wijn is.’

‘Vroeger kon ik naar de dood verlangen’
Ook de drang om van anderen te winnen, speelt nauwelijks een rol in haar leven. Samenspel is belangrijker dan winnen. ‘Misschien heeft dat iets met mijn jeugd te maken. Ik had een oudere zus van wie ik toch niet kon winnen en die niet goed tegen haar verlies kon, zodat ik ook niet mocht winnen.’ De competitie mist ze niet. ‘Als je jonger bent, zoek je het geluk te veel in het nieuwe, in het avontuur. Nu heb ik vrede met het leven dat ik leid.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden