Terug

Een huis in Toscane. In de verste verte geen ander bouwsel te bekennen. De vogeltjes kwinkeleren, de krekels tsjirpen, het hooi geurt, de zon gloeit....

Simon Bergshoeff en Amsterdam

Maar dan, plotseling, begint het als de stiefmoeder van Assepoester in je hoofd te gillen: Naar huis! Naar huis! Aan het werk! Terug naar waar je vandaan komt!

En, o drama, je gaat. Je protesteert niet eens, je gaat. Je keert terug naar Bos en Lommer. Is het de warmte? Word je in de luren gelegd door de naam van je buurt? Ben je het rijmpje 'Kwel en Kommer in Bos en Lommer' vergeten? Waarom, waarom, waarom ga je?

Een vermoeiende, tweedaagse autorit later beklim je de trappen naar de derde etage. Vreemd genoeg heeft zich onderweg een vagelijke opwinding van je meester gemaakt.

Wat is het? Ben je soms benieuwd of er spannende post is? Hoop je op spectaculaire telefoonberichten? Nieuwe ontwikkelingen aan het werkfront? Nee toch zeker? Oud en wijs geworden weet je toch dat dit alles slechts illusie is?

Dat weet je. Je stapt naar binnen, en inderdaad. Nothing changes in Bos en Lommer. Het antwoordapparaat babbelt, de post is overbodig, het werk ligt te wachten, onveranderd. En de koelkast is leeg. Stoïcijns loop je naar beneden, je stapt op de fiets, constateert dat iemand je band leeg heeft laten lopen, pompt hem op en rijdt richting supermarkt.

Ook de straat maakt een bekende indruk. De wolken zweven dreigend boven de daken, de tram maakt nog steeds evenveel lawaai, de taxi's razen voorbij, de jeugd hangt weer voor de friettent, de plastic kozijnen in de huizenrijen zijn nog even lelijk, het Gulden Winckelplantsoen blikkert je tegemoet.

Thuisgekomen vul je de koelkast met dezelfde boodschappen als altijd en gaat zitten. Terwijl je de bankafschriften en andere non-post openmaakt beuken pneumatische boren onafgebroken tegen de voegen van het pand aan de overkant. Opgefriste gevel, nieuwe voegen, dubbele beglazing: zelfs Bos en Lommer lift soms mee op de hoogconjunctuur.

Chic zal het nooit worden. Bos en Lommer blijft Bos en Lommer. Veel steen, weinig groen. Veel herrie, weinig rust. Rommelig, ongezellig. Het zal nooit de sfeer van, bijvoorbeeld, het minstens net zo gekleurde Parijse Barbès kennen. Laat staan de ontelbare charmes van het Toscaanse platteland. Toch woon je er. Met je buren, wijkgenoten, stadsgenoten. Met je vrienden, bezigheden, verleden.

Dan herinner je je de Chianti van een paar dagen geleden. Je kijkt naar je vervellende huid. De pneumatische hamer ratelt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden