Terugkijken

Haar leven in Istanbul, haar schoonfamilie in Ondiep, haar reizen, haar man die vals speelt met rummikub: voor Yolanthe ( 29 ) geen geschiktere levensfase voor een reallifesoap dan deze.

Yolanthe of Andy & Melisa? (1)

'Ik heb Andy & Melisa niet gezien omdat ik de afgelopen maanden nauwelijks in Nederland was. Hun realitysoap is anders dan die van mij, vermoed ik. Ik hoorde dat het bij Andy & Melisa vooral over het leven in en om het huis gaat. Maar mij volgt de camera als ik naar China ga voor mijn sieradenlijn, in Nederland ben om te acteren, mijn stiefzoontje ophaal van school of in Los Angeles een casting doe. Natuurlijk zie je mij ook in joggingbroek op de bank met Wes, hoor. Best veel waarschijnlijk: als ik thuiskom, trek ik meteen een joggingbroek of legging aan - lekker relaxed.


'Ik was al eerder gepolst voor een realitysoap, maar dacht: dat is niet mijn ding, ik moet me op mijn werk richten. Nu zit ik in een levensfase waarin ik veel reis en projecten doe. Leuk, maar het gaat ook snel. Ik realiseerde me: als er één moment geschikt is om camera's je leven te laten vastleggen, moet dit het zijn. Deze serie is een document om later terug te kijken: o ja, toen woonden we nog in Istanbul, reisden we veel en hadden nog geen kinderen.


'Ook vind ik het fijn kijkers te laten zien: zo gaat het er echt aan toe. Er wordt zo veel gezegd en geschreven. Iedereen mag een mening over mij hebben, maar dan is die nu in ieder geval op de realiteit gebaseerd.'

Arm of alimentatie?

'Tot mijn 5de woonden we met een groot gezin op Ibiza: mijn Spaanse vader, Nederlandse moeder en acht kinderen. Toen mijn ouders scheidden, vertrok mijn moeder met ons naar Nederland. Dat was een moeilijke, verdrietige tijd. Ik heb zo veel bewondering voor de opvoeding die ze ons heeft gegeven, ondanks de ellende.


'Ze wilde geen alimentatie van mijn vader. Geld is voor haar nooit belangrijk geweest, ze leerde ons dat liefde en creativiteit tellen. Het eerste jaar woonden we bij mijn opa en oma. Mijn moeder sliep met acht kinderen in een kamer met matrassen op de vloer: een groot bed. Wij vonden dat geweldig. Elke avond moesten we een getal raden en zo bepaalden we wie waar mocht liggen. Wij lagen in haar armen, zij hield ons zo dicht mogelijk bij haar. Nu ik zelf volwassen en stiefmoeder ben, denk ik: natuurlijk hield ze ons zo goed vast, ze wilde ons beschermen.


'Ik heb me nooit arm of minder gevoeld dan andere kinderen. Natuurlijk kwamen klasgenoten na een vakantie terug met mooie verhalen. Maar wij hadden ook veel meegemaakt: wij waren naar het bos geweest en mijn moeder had ons meegenomen naar een spookhuis - in werkelijkheid een kraakpand waar we 's nachts met kaarsjes doorheen liepen. Zij kan van niets iets maken. Toen mensen een oud bootje wilden weggooien, vroeg ze: 'Willen jullie die boot bij ons in de tuin leggen in ruil voor broodjes kroket?' We hebben er nog jaren piraatje in gespeeld.'

Albert Verlinde of Evert Santegoeds?

'Ik ken ze allebei persoonlijk. Eigenlijk zijn ze leuk en aardig. Met Albert kun je lachen, hij heeft humor. Met Evert kun je praten over de mooie dingen van het leven, zoals reizen. Toch zeggen ze ook weleens dingen waarvan je denkt: dat had niet gehoeven.


'Zij nemen in ieder geval de moeite om roddels te checken, dat waardeer ik. Als ik zie wat de roddelbladen soms over ons schrijven... Wie bedenkt zoiets en waarom zou je ons pijn willen doen? Ik kan er weleens eventjes mee zitten, maar Wes totaal niet. 'Ik lach om dat soort mensen', zegt hij. 'Die hebben mij nodig om zich beter te voelen.' Hij laat niet toe dat mensen met slechte intenties hem raken.'

Yolanthe of Andy & Melisa? (2)

'Ik heb me buiten de montage gehouden en ook niet gezegd wat er wel en niet in mag. Een paar fragmenten heb ik al gezien. Dat was pittig: mijn moeder en ik gaan terug naar mijn ouderlijk huis op Ibiza en daarmee naar een emotionele tijd in ons leven.


'Na de scheiding trok mijn vader de deur van het huis dicht en is er nooit meer teruggekeerd. Hij wilde daar niet zijn met de herinneringen aan het vertrek van zijn vrouw en kinderen. Op mijn 12de kreeg ik weer contact met hem. Ik leerde een andere vader kennen, van wie ik veel ben gaan houden en hij van mij. Het is dus pijnlijk dat hij in 2007 op jonge leeftijd overleed. We zijn ook nooit meer teruggegaan naar dat ouderlijk huis.


'Hij bleek zijn bezit te hebben verdeeld over zijn kinderen. Mij liet hij het huis na. Jarenlang dacht ik: dat bezoek komt wel een keer. Tot Wes zei: 'Het is prachtig daar. Denk je niet dat je vader het fijn zou vinden als je er naartoe gaat, de deuren opent en het weer leven inblaast?' Hij had gelijk.


'Op de beelden zie je hoe ik het huis na 23 jaar bezoek, met mijn moeder. Alles ligt er nog zoals het was: de poppen in mijn slaapkamer, de streepjes op de muur waarmee mijn moeder onze lengte bijhield. Het was erg emotioneel. De cameramannen hielden gepaste afstand, ze hadden veel respect voor het moment. Ze hoefden niet weg van mij, ook dit hoort bij mijn leven. Het was unfair geweest als ik had gezegd: nu niet.'

Onafhankelijk of oude stempel?

'Een mix. Ik heb een eigen carrière, dus in die zin ben ik onafhankelijk. Toch merk ik dat ik ouderwets ben op huishoudelijk gebied. Wesley hoeft van mij niet te stofzuigen en te koken. Ik zou het zelfs vreemd vinden als hij wanneer ik thuiskom het eten op tafel heeft staan. 'Hij kan toch ook afwassen?', zeggen vriendinnen. Maar ik vind het gewoon leuk om dit voor hem te doen.'

Ondiep of Istanbul?

'Ondiep (de Utrechtse wijk waar Wesley Sneijder opgroeide, red.) is een topwijk, maar ik kies toch voor Istanbul. Dat is een wereldstad, je hebt daar alle culturen, prachtige plekken, de Bosporus. Ja, ik denk dat zelfs de inwoners van Ondiep voor Istanbul zouden kiezen.


'Ik ben vaak bij mijn schoonfamilie in Utrecht, ook als Wes er niet is. Het zijn toffe mensen, ze zijn real. Ze zeggen wat ze denken, of het nou grof is of niet. Iedereen kent elkaar. Het is normaal dat mensen in de voortuin zitten en vragen: 'Kom je effe een bakkie doen?' Ik houd van dat cultuurtje.


'Op een vrije dag doen Wes en ik vooral spelletjes: rummikub, scrabble, monopoly. Hij wil altijd de bank zijn of de score bijhouden. Als hij dreigt te verliezen, speelt hij gewoon vals. Laatst was ik aan het winnen met rummikub. Plotseling draaide hij zijn bordje om en riep: 'Uit!' De volgende dag deed ik zijn broek in de was en hoorde: tik-tik-tik. In zijn zak zaten rummikubsteentjes. Hij heeft een winnaarsmentaliteit. Als hij op het veld staat, maar blijkbaar ook als hij spelletjes doet met zijn vrouw.'

Pastoor of paragnost?

'Ik ben katholiek, maar geloof ook dat sommige mensen met andere dimensies contact kunnen maken. Een paragnost vertelde me ooit mooie dingen die later nog uitkwamen ook. Je weet het nooit zeker, maar je hoeft het ook niet te ontkennen als iemand dat oprecht voelt.


'De basis is mijn katholieke geloof. Niet dat ik het elke seconde van de dag belijd, maar ik haal er steun uit. Het geloof helpt me het beste uit mezelf te halen. Van mijn moeder mochten we kiezen of we ons vormsel wilden doen. Sommige van mijn zussen en broers kozen er niet voor, ik wel.


'Wat de aantrekkingskracht was? De kerk voelde voor mij als een moment van rust. Thuis woonden we met acht kinderen in een soort Villa Kakelbont. Gezellig, maar ook druk. In de kerk zaten we op een rijtje en dan was iedereen stil. Ik weet nog dat ik in die kerkbank zat en dacht: dit zal ik altijd blijven doen.


'Ik ga nu niet meer elke zondag, maar als ik langs een kerk rijd, brand ik vaak een kaarsje. Ik doe een gebedje en denk aan anderen die het nodig hebben. En dan ga ik weer door met mijn drukke leventje.'

CV Yolanthe Sneijder-Cabau van Kasbergen

1985 geboren op Ibiza


2001 mavo-diploma


2004 rol in Snowfever


2005 - 2008 rol in Onderweg Naar Morgen


2006 presentatrice voor BNN


2008 presentatrice voor TROS, wint Televizier Talent-award


2008 initiatiefnemer en ambassadeur van Free a girl, stichting tegen kinder-prostitutie


2013 YC, sieradenlijn


2014 realitysoap Yolanthe bij SBS


Yolanthe Sneijder-Cabau van Kasbergen is getrouwd met voetballer Wesley Sneijder. Ze wonen in Istanbul.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden