Terreur

Er gebeuren rare dingen. Zo hoorde ik op de radio een terrorisme-deskundige die de woningbouwverenigingen opriep een steentje bij te dragen in de strijd tegen Al Qa'ida en zij die daar banden mee hebben....

Maar goed.

De deskundige pleitte voor een centraal punt waar woningbouwverenigingen kunnen melden dat zich volgens hun administatie in bepaalde wijken bepaalde samenklonteringen van bepaalde mensen voordoen, pak hem beet: een hele roedel Afghanen die in de Brederodestraat in Amsterdam Oud-West is komen te wonen.

Uit zo'n bepaalde samenklontering valt volgens de deskundige te distilleren dat onze mooie samenleving wordt geïnfiltreerd, maar waarom de bepaalde personen daartoe op een kluitje in de Brederodestraat in Amsterdam Oud-West gaan zitten, vertelde hij er niet bij. Geclassificeerde informatie natuurlijk.

Het wordt steeds gekker.Bij de aanslagen op Amerikaanse doelen in Irak gebruiken ze ezelkarren. Nu heb ik een zwak voor ezels, dus ik hou me even gedeisd. Maar het wachten is op de eerste deskundige die op gedragen toon komt melden dat we voorzichtig moeten zijn als er ezelkarren door de Brederodestraat in Amsterdam Oud-West rijden.

Ja, de angst zit er goed in.

Om somber van te worden.

De laatste tijd heb ik erg last van heimwee naar vreemde plekken. De oude rotonde van Heerenveen, bijvoorbeeld, café-restaurant Waanders in Staphorst, de Berenkuil in Utrecht, Lewenborg in Groningen toen die buitenwijk net was opgeleverd.

Zinloze heimwee.

Genoemde plekken bestaan nog steeds, maar ze zijn in de loop der jaren zo van gedaante veranderd dat het nauwelijks nog zin heeft erheen te gaan. En als je er toch naartoe gaat, gebeurt er niets, althans - niets bijzonders.

Jammer is dat.Ergens komen waar je ooit was, en de plek precies zo aantreffen als je je hem herinnerde - betoverend lijkt me dat. Het handgeschilderde bord langs de rotonde met de preektijden van het kerkje in Terband, de chipolatapudding bij Waanders, een glimmende Opel Commodore die trots een rondje draait in Utrecht, de lange fietstocht van de nieuwe buitenwijk naar de oude stad, in het donker, nog geen lantaarnpalen langs het fietspad.

Maar de wereld draait door.

Het enige dat oog in oog met de gekte nog een beetje stand houdt is de muziek. Zo luister ik sinds kort naar Suzan Chilcott, een Britse operazangeres die nog niet zo lang geleden overleed, aan kanker om precies te zijn. Veertig was ze.

Op de valreep van haar leven heeft ze een cd opgenomen die The Gift to be Free heet: muziek van Aaron Copland op gedichten van Emily Dickinson die titels hebben als I felt a funeral in my brain, I've heard an organ talk sometimes en The world feels dusty. Dat zijn van die titels waar ik uren naar kan kijken. Dan denk ik aan de plekken van mijn jeugd en aan het terrorisme; dan denk ik: die plekken kunnen ze niet bombarderen, die zijn al weg. Gek genoeg is dat een vrolijke gedachte, temidden van Chilcotts hartverscheurende muziek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden