Terreur

Eén ding dat de aanslagen van 11 september aan moslimterroristen over de hele wereld lijkt te hebben geleerd, is dat je nooit machteloos bent....

Nazmiye Oral

Het waren niet de technieken die hij me leerde die me later altijd een gevoel van veiligheid hebben gegeven. Het was een staat van zijn die ik heb geleerd op te roepen als ik in gevaar was. Gekte. De ander zo snel mogelijk duidelijk maken dat je niet bang bent. Dat je niet weg zal lopen maar zal blijven staan, met de wetenschap dat je altijd nog verder durft te gaan dan de ander. Die gekte is opgebouwd uit verschillende delen. Trots en eer en de daaruit voortvloeiende verontwaardiging en kwaadheid als iemand je iets wil aandoen. Vastberadenheid omdat je weet dat kracht niet belangrijk is maar dat je hoe dan ook iemand altijd schade kunt toebrengen. En, het belangrijkste, opoffering. Een gevecht aangaan om je leven te redden is een verloren gevecht. Om onoverwinnelijk te kunnen zijn moet je niets te verliezen hebben. Je leven verdedigen doe je door een gevecht in te gaan met de bereidheid te sterven.

Wat ik hier zeg is niets nieuws. Legers over de hele wereld worden bemand door jonge mannen en vrouwen. Door hun jeugd leven ze immers in een natuurlijke waan van onsterfelijkheid. In tijden van oorlog is het enige dat de legerleiding rest het gelijk stellen van het landsbelang aan het eigenbelang van de soldaten. Dat is de functie van propaganda, patriottisme, het land als thuis. Als de vader of moeder in wiens schoot je veilig bent en die je wilt verdedigen omdat je van ze houdt. Het is belangrijk om bestaansrecht te geven aan het gevecht in een politieke oorlog, waarvoor de motieven in wezen abstract zijn of eigenlijk geen enkele valide reden is, zoals de oorlog van Amerika tegen Irak. Het gevaar en dus de behoefte om je zelf te verdedigen moet wezenlijk zijn. Een gezicht krijgen. De toekomstige slachtoffers en de vijand moeten een gezicht krijgen, opdat de soldaten weten voor wie en tegen wie ze vechten. En net als voor hen wordt het voor de rest van de wereld duidelijk waarom oorlog de enige juiste oplossing is voor het verdedigen van het vaderland. Althans, dat is waarvan Bush en Blair en hun woordvoerders de wereld proberen te overtuigen,vóór de oorlog in Irak en tot op de dag van vandaag. Afgelopen donderdag, na de aanslagen in Istanbul op het Britse consulaat en een Britse bank, gaven de twee heren in Londen een persconferentie. Misschien werd het eerste stukje van de speech van Blair en Bush niet uitgezonden en heb ik het gewoon gemist. Maar wat ik zag, waren niet twee mannen die in geregisseerde gepaste rouw verkeerden, maar twee mannen die deze aanslagen gebruikten om nog eens hun gelijk te halen voor hun schandelijke zucht naar macht. De reden voor hun oorlog in Irak.

De terroristen in Turkije gebruikten hun gekte om angst en paniek te zaaien bij het volk en om de politiek te dwingen kleur te bekennen. Voor of tegen het westen. Blair en Bush gebruikten de gekte van de terroristen om in de westerse wereld onrust te zaaien. Zo blijft de dreiging van terrorisme reëel en heeft de war on terrorism nog steeds bestaansrecht. Het westen voert oorlog om vrede en democratie te brengen, de moslimfundamentalisten lijken willekeurig te werk te gaan en willen alleen bloed zien.

De aanslagen in Istanbul moeten vooral voor premier Erdogan schizofreen aanvoelen. Het is duidelijk dat hij terreur veroordeelt maar daardoor schaart hij zich automatisch achter het westen. Zonder enige ruimte voor nuance. Want je bent óf voor het westen en dus hang je de westerse ideologie aan van westerse beschaving en democratie óf je bent tegen het westen en dus tegen democratie en westerse beschaving. Premier Erdogan, die ooit droomde van een Turkije als islamitische staat, heeft in eigen land al een veel mildere koers moeten varen om überhaupt premier te kunnen worden. Hij moest immers het vertrouwen winnen van het leger, de immer op de achtergrond aanwezige hoeder van de Turkse seculiere staat. Erdogan lijkt alleen voor Amerika te kunnen kiezen.

Turkije is economisch afhankelijk van het rijke Amerika. Het is afwachten in hoeverre het volk achter hem gaat staan en hij bereid is zijn eigen ideologie geweld aan te doen. Hoe dan ook, de war on terrorism is een verloren oorlog. Want gekker dan gekst bestaat niet.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden